ΑΝΑΤΕΛΛΟΥΣΑ ΕΥΡΩΠΗ

Παρατηρήσεις επί του Βουδδισμού.

2012-02-21T10:35:00.001+02:00

του René Guénon

Καθώς λέγουν, ο Βουδδισμός φαίνεται ότι είναι πλησιέστερον προς τας συλλήψεις των δυτικών, ή μάλλον ολιγώτερον μεμακρυσμένος απο αυτάς εν συγκρίσει προς τας άλλας διδασκαλίας της Ανατολής και κατά συνέπειαν ο περισσότερον προσφερόμενος εις τας έρευνας των Δυτικών. Αναμφιβόλως, λόγω της αιτίας ταύτης εξηγείται η υπερβολική στοργή την οποίαν τρέφουν προς αυτόν οι ανατολισταί. Πράγματι ούτοι νομίζουν ότι εις αυτόν ευρίσκουν τι το δυνάμενον να χωρέση εντός του πλαισίου της νοοτροπίας των ή το μη εντελώς εξ αυτού εκφεύγον. Εν πάση περιπτώσει, όταν πρόκειται περί του βουδδισμού δεν ευρίσκονται εις τόσον δυσχερή θέσιν καθώς συμβαίνει όταν πρόκειται με τας άλλας διδασκαλίας εξ αιτίας της πλήρους αυτών αδυναμίας όπως κατανοήσουν αυτάς. Την αδυναμίαν των ταύτην χωρίς να την ομολογούν ούτε εις τον ίδιον τον εαυτόν των, είναι καταδικασμένοι να την αισθάνωνται κατά το μάλλον ή ήττον αορίστως. Αυτήν τουλάχιστον την εντύπωσιν αποκομίζουν όταν ευρεθούν προ μερικών μορφών του Βουδδισμού διότι καθώς αμέσως ανωτέρω είπομεν, πρέπει να γίνουν πολλαί διακρίσεις απ' αυτής της απόψεως και κατά φυσικώτατον λόγον θέλουν να βλέπουν εις τας μορφάς ταύτας, αι οποίαι είναι αι πλέον προσιταί εις αυτούς τον αληθή Βουδδισμόν, τον πρωταρχικόν τρόπον τινα, θεωρούντες τας άλλας κατά το μάλλον ή ήττον ως αλλοιώσεις αυτού, αι οποίαι έγιναν μεταγενεστέρως. Όπως και αν έχουν όμως τα πράγματα, ο Βουδδισμός, έστω και με τας πλέον “απλουστευμένας” μορφάς υπό τας οποίας παρουσιάζεται εις μερικούς κλάδους του, πάντοτε παραμένει ανατολικός παρά την επιθυμίαν των. Επίσης οι ανατολισταί εξωθούν πολύ περαιτέρω την εξομοίωσιν αυτού με τας δυτικάς απόψεις, παραδείγματος χάριν όταν θέλουν να παραστήσουν αυτόν ως τι το ισοδύναμον με θρησκείαν, υπό την ευρωπαϊκήν εκδοχήν της λέξεως ταύτης, πράγμα το οποίον εις το τέλος τους κάμνει να περιπίπτουν εις μιαν κωμικήν δυσχέρειαν. Μήπως μερικοί μη οπισθοχωρούντες ούτε προ της εντός των λέξεων υπαρχούσης αντιφάσεως δεν διεκήρυξαν ότι πρόκειται περί “αθέου θρησκείας”; Εις την πραγματικότητα ο Βουδδισμός δεν είναι περισσότερον “άθεος” από όσον είναι “θεϊστικός” ή “πανθεϊστικός”. Εκείνο μόνον το οποίον απλώς πρέπει να είπωμεν, είναι το ότι δεν εξετάζεται από την άποψιν κατά την οποίαν αι διάφοραι αύται λέξεις έχουν σημασίαν. Ακριβώς δε επειδή συμβαίνει το πράγμα τούτο, επ' ουδενί λόγω είναι δυνατόν να είναι ολιγώτερον ακατανόητον δια την αντίληψίν των, οι ανατολισταί ευρίσκουν τρόπον όπως το παραποιήσουν με τας ερμηνείας τας οποίας δίδουν, και μάλιστα κατά διαφόρους τρόπους, τόσον με το να θεωρούν τούτο ως φιλοσοφίαν, όσον και με το να θέλουν να το κάμουν θρησκείαν. Εάν επίσης, παραδείγματος χάριν, καθώς συνηθίζουν, τον χαρακτηρίσουν ως “πεσσιμιστικόν” εξ αυτού δεν έπεται ότι ο Βουδδισμός είναι τοιούτος, αλλά τουλάχιστον έπεται ότι είναι τοιούτος παρατηρούμενος μέσω της φιλοσοφίας του Σοπενχάουερ. Ο γνήσιος Βουδδισμός δεν είναι ούτε “πεσσιμιστικός” ούτε “οπτιμιστικός”, καθ' όσον δι' αυτόν δεν τίθενται τα ζητήματα κατ' αυτόν ακριβώς τον τρόπον. Πάντως όμως πρέπει να αντιληφθώμεν ότι μερικοί στεναχωρούνται πολύ όταν δεν δύνανται να επιθέσουν επί μιας γνωσιακής διδασκαλίας δυτικάς επιγραφάς.

Η αλήθεια είναι ότι ο Βουδδισμός δεν είναι ούτε θρησκεία ούτε φιλοσοφία, αν και εις μερικάς εκ των μορφών του, και ιδία εις εκείνας αι οποίαι είναι προσφιλέστεραι εις τους ανατολιστάς, πλησιάζει περισσότερον και προς την μίαν και προς την άλλην από όσον πλησιάζουν προς αυτάς αι ινδουιστικαί γνωσιακαί διδασκαλίαι. Πράγματι, πρόκειται περί σχολών αι οποίαι ετέθησαν εκτός της κανονικής παραδόσεως και ως εκ τούτου δεν βλέπουν πλέον την αληθή μεταφυσικήν. Αι σχολαί αυταί κατ' ανάγκην λόγω της αιτίας ταύτης έφθασαν εις σημείον να υποκαταστήσουν την μεταφυσικήν δια πράγματος ομοιάζοντος μέχρις ενός ορίου προς την φιλοσοφικήν άποψιν, επαναλαμβάνομεν όμως, μέχρις ενός ορίου. Εις αυτάς μάλιστα συναντώνται και απόψεις αι οποίαι θεωρούμεναι επιφανειακώς είναι δυνατόν να μας ενθυμίσουν την ψυχολογίαν. Είναι όμως φανερόν ότι ουδόλως πρόκειται περί ψυχολογίας, η οποία είναι προϊόν της Δύσεως και μάλιστα της νεωτέρας διότι πραγματικώς χρονολογείται από την εποχήν του Λόκκε. Δεν πρέπει επομένως να λέγωμεν ότι η νοοτροπία των Βουδδιστών είναι η αυτή με την του νεωτέρου αγγλοσαξωνικού εμπειρισμού. Η παραβολή δια να είναι ορθή ποτέ δεν πρέπει να φθάνη μέχρις εξομοιώσεως, και δια τον λόγον τούτον ο Βουδδισμός δεν είναι δυνατόν να παραβληθή ενεργώς προς την θρησκείαν ειμή μόνον εις εν σημείον, σπουδαίον αναμφιβόλως αλλά το οποίον δεν είναι αρκετόν δια να μας κάμη να συμπεράνωμεν ότι υπάρχει ταυτότης σκέψεως μεταξύ των. Το σημείον τούτο είναι η εντός αμφοτέρων ύπαρξις ενός αισθηματολογικού στοιχείου όταν πρόκειται περί διδασκαλιών διεστραμμένων, η οποία όμως πάντοτε είναι δυνατόν να εξηγηθή δια της ανάγκης εις την οποίαν υπέκειντο δια να δυνηθούν να προσαρμοσθούν εις τας ειδικάς συνθήκας της εποχής κατά την οποίαν εγεννήθησαν, η οποία όμως καθώς είναι επόμενον, ουδόλως συνεπάγεται και το ομοειδές αυτών. Η πραγματική διαφορά των απόψεων είναι ίσως κατά πολύ ουσιωδεστέρα από μιαν εξωτερικήν ομοιότητα, η οποία γενικώς σχετίζεται με την μορφήν υπό την οποίαν εκφράζονται αι διδασκαλίαι. Εις τούτο ακριβώς ευρίσκεται το στοιχείον το οποίον αγνοούν συγκεκριμένως εκείνοι οι οποίοι ομιλούν περί “βουδδιστικής ηθικής”. Εκείνο το οποίον θεωρούν ούτοι ως ηθικόν και μάλιστα με τόσον περισσοτέραν ευκολίαν όσον περισσότερον η αισθηματολογική αυτού πλευρά συμβάλλει εις την σύγχυσιν ταύτην, το εξετάζουν από εντελώς διαφορετικής απόψεως και ως έχον λόγον υπάρξεως εντελώς διάφορον, ο οποίος μάλιστα ουδόλως είναι της αυτής ή ισοδυνάμου τάξεως. Είναι αρκετόν εν παράδειγμα δια να εννοήσωμεν περί τίνος πρόκειται: Το γνωστόν ρητόν “είθε τα όντα να είναι ευδαίμονα”, αφορά τα εντός της παγκοσμιότητος, όντα άνευ ουδενός περιορισμού και όχι μόνον τους ανθρώπους. Καθώς βλέπομεν, πρόκειται περί επεκτάσεως της οποίας η ηθική άποψις δεν περιέχει αισθηματολογίαν. Ο βουδδιστικός “οικτιρμός” δεν είναι η “ευσπλαχνία” του Σοπενχάουερ και μάλλον είναι δυνατόν να παραβληθή προς το “παγκόσμιον έλεος” των Μουσουλμάνων, το οποίον επεκτείνεται εξ ολοκλήρου επί πάντων άνευ ουδεμιάς αισθηματολογίας εκ τούτου όμως δεν έπεται ότι ο Βουδδισμός ασυζητητεί δεν έχει αισθηματολογικήν μορφήν, η οποία χωρίς να γίνεται “ηθικολογία” αποτελεί εν τούτοις χαρακτηριστικόν αυτού στοιχείον, το οποίον πρέπει να λάβωμεν υπ' όψιν ημών, τοσούτον μάλλον καθ' όσον είναι εξ εκείνων τα οποία λίαν σαφώς διαφοροποιούν αυτόν από τας ινδουιστικάς γνωσιακάς διδασκαλίας, και τα οποία τον κάμνουν να φαίνεται ασυζητητεί ότι απέχει πολύ περισσότερον από αυτάς εκ της πρωταρχικής παραδόσεως.

Έτερον σημείον επί του οποίου πρέπει να επιστήσωμεν την προσοχήν είναι το ότι υπάρχει πολύ στενός δεσμός μεταξύ της αισθηματολογικής μορφής μιας διδασκαλίας και της προς διάδοσιν τάσεως αυτής, η οποία υπάρχει τόσον εις τον Βουδδισμόν όσον και εις τας θρησκείας, καθώς αποδεικνύει τούτο η επί του μεγαλυτέρου μέρους της Ασίας εξάπλωσις αυτού. Και επ' αυτού όμως του σημείου δεν πρέπει να υπερβάλωμεν την ομοιότητα και δεν είναι ίσως πολύ ορθόν να κάμωμεν λόγον περί βουδδιστών “ιεραποστόλων”, οι οποίοι διεσπάρησαν εκτός των Ινδιών κατά εποχάς τινας διότι εκτός του ότι ποτέ δεν ήσαν ούτοι έτερόν τι ειμή μόνον μεμονωμένα άτομα, η λέξις “ιεραπόστολοι” μοιραίως φέρει εις τον νουν μας τας μεθόδους της προπαγάνδας και του του προσηλυτισμού, αι οποίαι είναι ίδιον των Δυτικών. Εκείνο το οποίον είναι εξ άλλου αξιοσημείωτον είναι το ότι όσον περισσότερον προώδευσεν η διάδοσις αύτη, τόσον και ο Βουδδισμός έκλινε προς την δύσιν του εις τας Ινδίας και τελικώς εξηφανίσθη από αυτήν την χώραν εις την οποίαν κατά την εποχήν της εξαφανίσεως του παρουσιάσθηκαν σχολαί εκφυλισμέναι και σαφώς ετερόδοξοι. Αι σχολαί αύται είναι εκείναι με τας οποίας σχετίζονται τα ινδουιστικά έργα τα οποία εγράφησαν κατά την τελευταίαν ταύτην φάσιν του ινδικού Βουδδισμού και συγκεκριμένως τα έργα του Σανκαρασάργυα, τα οποία αποβλέπουν μόνον εις την ανασκευήν των θεωριών των σχολών τούτων εν ονόματι της παραδοσιακής διδασκαλίας. Τα έργα ταύτα δεν καταλογίζουν ευθύνην δια την σύστασιν των ετεροδόξων τούτων σχολών εις τον ιδρυτήν του Βουδδισμού εξ ού κάλλιστα αποδεικνύεται ότι αύται ήσαν απότοκοι καταπτώσεως και εκφυλισμού. Το πλέον περίεργον είναι ότι αυταί αι εκ της διαστροφής και της παραποιήσεως προελθούσαι σχολαί, είναι εκείναι αι οποίαι από τους περισσοτέρους ανατολιστάς θεωρούνται ως αι γνησιώτεραι εκπρόσωποι του πρωταρχικού Βουδδισμού. Επ' αυτού του ζητήματος θα επανέλθωμεν κατωτέρω, προηγουμένως όμως πρέπει να είπωμεν ότι εις την πραγματικότητα αι Ινδίαι ποτέ δεν υπήρξαν βουδδστικαί κατ' αντίθεσιν προς τους ισχυρισμούς των ανατολιστών, οι οποίοι, τρόπον τινά, θέλουν να κάμουν τον Βουδδισμόν κέντρον όλων των εκδηλώσεωνκαι των πραγμάτων τα οποία σχετίζονται με τας Ινδίας και με την ιστορίαν των. Ούτω διαρκώς μυρικάζουν: “αι Ινδίαι προ του Βουδδισμού”, “αι Ινδίαι μετά τον Βουδδισμόν” πιστεύοντες ούτω ότι ο Βουδδισμός αποτελεί την κρίσιμον τομήν του χρόνου την οποίαν δύνανται να επιβάλουν, θέλοντες δια τούτου να είπουν ότι ο Βουδδισμός και μετά την ολοσχερή εξαφάνισίν του άφησε βαθύτατα αποτυπώματα εις την χώραν από την οποίαν προήλθε, πράγμα το οποίον είναι εντελώς ανακριβές δια τους λόγους τους οποίους εξεθέσαμεν ανωτέρω. Είναι αληθές ότι οι ανατολισταί, οι οποίοι φαντάζονται ότι οι Ινδουισταί εδανείσθησαν στοιχεία από την ελληνικήν φιλοσοφίαν, φαντάζονται επίσης ότι με πολύ μεγάλην αληθοφάνειαν είναι δυνατόν να υποστηριχθή ότι εδανείσθησαν στοιχεία και από τον Βουδδισμόν, δεν είμεθα δε απολύτως βέβαιοι ότι η υπόθεσις αύτη δεν αποτελεί το βάθος της σκέψεως μερικών εξ αυτών. Πρέπει όμως να αναγνωρίσωμεν ότι απ' αυτής της απόψεως υπάρχουν μερικαί εξαιρέσεις αι οποίαι τιμούν εκείνους από τους οποίους προέρχονται. Ούτω ο Μπαρθ λέγει ότι: “ο Βουδδισμός ήτο εν απλούν επεισόδιον” πράγμα το οποίον προκειμένου περί των Ινδιών αληθεύει απολύτως. Παρ' όλον όμως τούτο δεν έπαυσε να επικρατή η αντίθετος γνώμη, χωρίς, ως είναι ευνόητον, να λαμβάνεται υπ' όψιν η παχυλή άγνοια της μάζης του ευρωπαϊκού κοινού, το οποίον εν τη αφελεία του νομίζει ότι και σήμερον ακόμη εις τας Ινδίας επικρατεί ο Βουδδισμός! Εκείνο το οποίον πρέπει να λεχθή είναι μόνον το ότι κατά την εποχήν του βασιλέως Ασώκα, δηλαδή κατά τον τρίτον προ Χριστού αιώνα, ο Βουδδισμός είχεν εξαπλωθή εις τας Ινδίας και είχεν αρχίσει και η διάδοσις αυτού εκτός των Ινδιών, και το ότι αμέσως μετά την εποχήν αυτήν επήλθεν η κατάπτωσις αυτού. Εάν όμως θα ηθέλαμεν να εύρωμεν εις την Δύσιν κατάστασιν η οποία να ομοιάζη κάπως με την υπάρξασαν κατά την ανωτέρω εποχήν θα ελέγομεν ότι η τοιαύτη εξάπλωσίς του, μάλλον θα έπρεπε να παραβληθή με την επέκτασιν μοναχικού τάγματος και όχι με εξάπλωσιν θρησκείας απευθυνομένης προς όλους τους ανθρώπους, η παραβολή αύτη αν και δεν είναι απολύτως επιτυχής, ασφαλώς είναι επιτυχεστέρα πάσης άλλης.

Τα ανωτέρω δεν αποτελούν το άπαντον των φαντασιώσεων των ανατολιστών. Βλέπομεν μερικούς εξ αυτών ως παραδείγματος χάριν τον Μαξ Μύλλερ να προσπαθούν όπως ανακαλύψουν “τα σπέρματα του Βουδδισμού” καθώς τουλάχιστον τον αντιλαμβάνονται ούτοι, δηλαδή τα σπέρματα της ετεροδοξίας, και εντός ακόμη των Ουπανισάδ, αι οποίαι επειδή ολοκληρώνουν την Βέδα, αποτελούν εν εκ των κυριωτέρων ερεισμάτων της ινδουιστικής ορθοδοξίας. Ασφαλώς είναι πολύ δύσκολος η περαιτέρω εξώθησις του παραλογισμού και η παροχή δείγματος μεγαλυτέρας ακατανοησίας. Οιανδήποτε ιδέαν και αν έχωμεν περί του Βουδδισμού, πολύ ευκόλως γίνεται αντιληπτόν ότι εφ' όσον ούτος εγεννήθη εντός του ινδουιστικού περιβάλλοντος και ούτως ειπείν κατήγετο εκ του Ινδουισμού, κατ' ανάγκην, έστω και αποσχιζόμενος εξ αυτού, θα διετήρει τι το κοινόν μετ' αυτού, της εντός αυτού τήδε κακείσαι συναντωμένης ομοιότητος μη εξηγουμένης κατ' άλλον τρόπον. Ο Μ. Ρώσσελ, αναμφιβόλως υπερέβαλε τ' ανωτέρω κατ' αντίστροφον όμως έννοιαν, επιμένων ότι είναι εντελώς ξένη προς την πρωταρχικήν παράδοσιν η διδασκαλία αύτη. Η γνώμη όμως αύτη τουλάχιστον είναι πλέον παραδεκτή απο την του Μαξ Μύλλερ, εν πάση δε περιπτώσει δεν συνεπάγεται ουδεμίαν αντίφασιν. Εις τούτο ημείς θα προσθέσωμεν ότι μάλλον έπαινον παρά επίκρισιν θα προεκάλει εκ μέρους εκείνων οι οποίοι καθώς ημείς έχονται της παραδόσεως διότι αι μεταξύ των διδασκαλιών υπάρχουσαι διαφοραί δια να μη αποτελούν ετεροδοξίας πρέπει να αφορούν μόνον την μορφήν με την οποίαν προσαρμόζονται και να μη θίγουν τας αρχάς. Και η εισαγωγή ακόμη της συναισθηματικής μορφής, εφ' όσον τουλάχιστον αύτη δεν έρχεται εις σχέσιν με την μεταφυσικήν, αφίνει την τελευταίαν ταύτην αλώβητον και αποτελούσαν το κέντρον της διδασκαλίας.

Κατόπιν των ανωτέρω πρέπει να διερωτηθώμεν μέχρι τίνος σημείου είναι δυνατόν να ομιλώμεν με γενικότητα περί του Βουδδισμού, καθώς γίνεται συνήθως, χωρίς να υποπίπτωμεν εις παντοειδείς συγχύσεις. Δια να αποφύγωμεν τας συγχύσεις ταύτας πρέπει να μη ομιλώμεν εν γενικότητι περί αυτού αλλ' απεναντίας να καθορίζωμεν πάντοτε περί τίνος Βουδδισμού πρόκειται διότι ούτος εις την πράξιν περιέλαβε και περιλαμβάνει ακόμη πολλάς παραφυάδας ή σχολάς αι οποίαι διαφέρουν πολύ μεταξύ των και δεν είναι ορθόν να αποδίδη τις αδιακρίτως εις όλας, εκείνο το οποίον έχει μια εξ αυτών. Αι σχολαί αύται θεωρούμεναι εν τω συνόλω των είναι δυνατόν να καταταγούν εις δύο μεγάλους κλάδους εκ των οποίων ο μεν εις λέγεται “Μαχαγυάνα” ο δε άλλος “Χιναγυάνα” τους οποίους συνήθως αποδίδομεν δια των φράσεων “Μέγα Όχημα” και “Μικρόν Όχημα”, αν και ορθότερον και σαφέστερον ίσως, θα ήτο να αποδώσωμεν αυτούς αντιστοίχως δια των “Μεγάλη Οδός” και “Μικρά Οδός”. Είναι πολύ καλύτερον να διατηρήσωμεν τας δυο ταύτας ονομασίας αι οποίαι είναι και αι αυθεντικαί παρά να τας υποκαταστήσωμεν με ονομασίας καθώς είναι αι “Βουδδισμός του Βορρά” και “Βουδδισμός του Νότου” αι οποίαι έχουν αξία μόνον απο γεωγραφικής απόψεως, η οποία άλλως τε είναι ακαθόριστος, και αι οποίαι ουδόλως αποτελούν χαρακτηριστικόν των περί ων πρόκειται διδασκαλιών. Μόνον η “Μαχαγυάνα” δύναται να θεωρηθή ως παρουσιάζουσα πραγματικώς πλήρη γνωσιακήν διδασκαλίαν περιέχουσαν και το μεταφυσικόν στοιχείον, το οποίον αποτελεί το ανώτερον και κεντρικόν μέρος αυτής. Απ' εναντίας η “Χιναγυάνα”, φαίνεται ως διδασκαλία, η οποία τρόπον τινά εντοπίζεται εις την πλέον εξωτερικήν αυτού όψιν χωρίς να προχωρή πέραν από εκείνο το οποίον είναι εις πάντας γνωστόν και προσιτόν πράγμα το οποίον δικαιολογεί και την τοιαύτην ονομασίαν του. Είναι επομένως φυσικόν να συμβούν αι εκτροπαί τας οποίας ανεφέραμεν ανωτέρω εντός του ελαττωματικού τούτου κλάδου του Βουδδισμού, του οποίου ο πλέον τυπικός εκπρόσωπος είναι ο επικρατών σήμερον εις την Κεϋλάνην. Εις το σημείον τούτο οι ανατολισταί κυριολεκτικώς αναστρέφοντες τας κανονικάς σχέσεις επιδιώκουν όπως αι πλέον πεπλανημέναι σχολαί, αι οποίαι εξωθούν την ετεροδοξίαν εις το ακρότατον αυτής όριον θεωρηθούν ότι αποτελούν την πλέον αυθεντικήν έκφρασιν της “Χιναγυάνα” και όπως και αυτή η “Χιναγυάνα” θεωρηθή ότι είναι ο καθαυτό πρωταρχικός Βουδδισμός ή τουλάχιστον η κανονική του συνέχεια, εξωβελιζομένης της “Μαχαγυάνα”, η οποία κατ' αυτούς είναι προϊόν σειράς αλλοιώσεων και προσθηκών κατά το μάλλον ή ήττον μεταγενεστέρων. Επί του ζητήματος τούτου ακολουθούν γενικώς τας αντιπαραδοσιακάς τάσεις της νοοτροπίας των, αι οποίαι καθώς είναι επόμενον τους κάμνουν να συμπαθούν παν το ετερόδοξον και να συμμορφούνται όσον το δυνατόν ακριβέστερον με την εσφαλμένην ταύτην σύλληψιν, η οποία είναι σχεδόν γενική εις όλους τους νεωτέρους Δυτικούς. Σύμφωνα με αυτήν παν το απλούστερον, θα ελέγομεν μάλιστα παν το παιδαριωδέστερον, πρέπει εξ αιτίας της τοιαύτης υφής του να είναι και το αρχαιότερον. Εφ' όσον διατελουν υπό το κράτος τοιούτων προκαταλήψεων ούτε να υποθέσουν καν δύνανται ότι το αληθές είναι δυνατόν να είναι το αντίθετον από εκείνο το οποίο υποθέτουν ούτοι. Εξ αιτίας της καταστάσεως ταύτης, επιτρέπεται να διερωτηθώμεν ποίου είδους γελοιογραφίαν παρουσιάζουν εις τους Δυτικούς ως τον δηθεν αληθή Βουδδισμόν ως είχεν ούτος ότε κατά πρώτον εξηγγέλθη υπό του ιδρυτού του. Δεν είναι δυνατόν να μη μειδιάση τις όταν βλέπη ότι η γελοιογραία αύτη γίνεται αντικείμενον θαυμασμού δια τους περισσοτέρους εξ αυτών και γοητεύει αυτούς εις σημείον ώστε άνευ του ελαχίστου δισταγμού να διακηρύττουν την αφοσίωσίν των, η οποία άλλως τε είναι θεωρητική και “ιδανική”, προς αυτόν τον Βουδδισμόν, ο οποίος κατά τόσον αλλόκοτον τρόπον συμβιβάζεται με την “ορθολογιστικήν” και “θετικιστικήν” ροπήν του πνεύματός των.

Είναι ευνόητον ότι όταν λέγωμεν ότι η “Μαχαγυάνα” έπρεπε να περιέχεται ευθύς εξ αρχής εντός του Βουδδισμού, τούτο πρέπει να εξυπακούεται εξ εκείνου το οποίον θα ηδυνάμεθα να το αποκαλέσωμεν ουσίαν αυτού ανεξαρτήτως από τας κατά το μάλλον ή ήττον ειδικάς μορφάς αι οποίαι αποτελούν το ιδιαίτερον χαρακτηριστικόν εκάστης των διαφόρων αυτού σχολών διότι αι μορφαί αύται έχουν δευτερεύουσαν σημασίαν αλλά αποτελούν το άπαντον εκείνου το οποίον δύναται να ίδη εντός αυτών η “ιστορική μέθοδος” και το στοιχείον το οποίον δικαιολογεί, επιφανειακώς εξεταζομένων των πραγμάτων, τας διαβεβαιώσεις των ανατολιστών οι οποίοι λέγουν ότι η “Μαχαγυάνα” είναι “οψιγενής” ή παραπεποιημένος Βουδδισμός. Εκείνο το οποίον περιπλέκει ακόμη περισσότερον τα πράγματα είναι το ότι ο Βουδδισμός ότε εξήλθε από τα όρια των Ινδιών ετροποποιήθη εν τινι μέτρω και κατά διαφόρους τρόπους, καθώς άλλως τε ήτο υποχρεωμένος να τροποποιηθή δια να προσαρμοσθή εις πολύ διαφορετικά περιβάλλοντα. Το ζήτημα όμως τούτο εξ ολοκλήρου εντοπίζεται εις το να μάθωμεν μέχρι τίνος σημείου προχωρούν αι τροποποιήσειςαύται, πράγμα το οποίον δεν φαίνεται ότι είναι εύκολον να λυθή δι' εκείνους τουλάχιστον οι οποίοι δεν έχουν ουδεμίαν σχεδόν ιδέαν των παραδοσιακών διδασκαλιών με τας οποίας σχετίζεται ο Βουδδισμός. Συγκεκριμένως τούτο συνέβη εις την Άπω – Ανατολήν εις την οποίαν ο Ταοϊσμός έχει εκδήλως επιδράσει επί της μορφής τουλάχιστον υπό την οποίαν εξεφράσθησαν μερικοί κλάδοι της “Μαχαγυάνα”. Ιδιαιτέρως η σχολή “Ζεν” υιοθέτησε μεθόδους τας οποίας καταφανέστατα έχει εμπνευσθή από τον Ταοϊσμόν. Το γεγονός τούτο δύναται να εξηγηθή δια του ιδιαιτέρου χαρακτήρος της παραδόσεως της Άπω – Ανατολής και δια του βαθέως χάσματος το οποίον χωρίζει τα δύο μέρη αυτής, το εσωτερικόν και το εξωτερικόν, δηλαδή τον Ταοϊσμόν και τον Κομφουκιανισμόν. Υπ' αυτάς τας συνθήκας ο Βουδδισμός ήτο δυνατόν να καταλάβη, τρόπον τινα, μίαν ενδιάμεσον θέσιν μεταξύ αυτών και δυνάμεθα μάλιστα να είπωμεν ότι εις μερικάς περιπτώσεις κυριολεκτικώς εχρησίμευσεν ως “κάλυμμα εξωτερικόν” εις τον Ταοϊσμόν, πράγμα το οποίον επέτρεψεν εις αυτόν να μένη πάντοτε περισσότερον κλειστός από όσον θα ήτο δυνατόν να μείνη άνευ αυτού. Δια τούτου εξηγείται επίσης η υπό του Βουδδισμού της Άπω – Ανατολής πρόσληψις και αφομοίωσις μερικών συμβόλων ταοϊστικής καταγωγής και το ότι, παραδείγματος χάριν, εταύτιζεν ενίοτε τον “Κουάν-Γιν” με ένα “Βοδισάτβα” ή, επί το ακριβέστερον προς μίαν θήλειαν μορφήν του “Αβατοκιτεσβάρα” εξ αιτίας του δεσμού τον οποίον έχουν αμφότεροι με την “πρόνοιαν”. Επί τη ευκαιρία σημειούμεν ότι τούτο έγινε μια επί πλέον αιτία πλάνης των ανατολιστών, εκ των οποίων οι περισσότεροι μη γνωρίζοντες τίποτε άλλο περί του Ταοϊσμού πέραν από την ονομασίαν του, εφαντάσθησαν ότι ο “Κουάν-γιν” προήρχετο αποκλειστικώς και μόνον εκ του Βουδδισμού. Ούτω αποδεικνύεται ότι έχουν πλήρη άγνοιαν της εκ του Ταοϊσμού ουσιαστικής προελεύσεώς του. Εξ άλλου επειδή έχουν την συνήθειαν όταν ευρίσκονται προ ενός πράγματος, του οποίου τον χαρακτήρα δεν δύνανται να προσδιορίσουν με ακρίβειαν ούτε την καταγωγήν του να αποσύρωνται επικολλώντες επ' αυτού την ετικέτταν “Βουδδιστικόν” και εις την προκειμένην περίπτωσιν πράττουν το ίδιον. Η τοιαύτη αποφυγή των αποτελεί εύσχημον τρόπον αποκρύψεως της κατά το μάλλον ή ήττον συνειδητής αμηχανίας των εις τον οποίον καταφεύγουν προς μεγάλην των ανακούφισιν διότι λόγω της υπ' αυτών μονοπωλήσεως της γνώσεως την οποίαν κατόρθωσαν να επιβάλλουν εμπράκτως υπέρ εαυτών, είναι σχεδόν βέβαιοι ότι ουδείς θα τολμήση να αντείπη εις αυτούς. Τι έχουν απ' αυτής της απόψεως να φοβηθούν άνθρωποι οι οποίοι ανήγαγον εις αξίωμα το ότι δεν υπάρχει αληθής συμμετοχή εις την κατηγορίαν των περί ων πρόκειται σπουδών εκτός εκείνης την οποίαν αποκτά τις μόνον εάν φοιτήση εις την σχολήν αυτών; Τελικώς είναι αναντίρρητον ότι τόσον παν το υπ' αυτών, σύμφωνα με την φαντασίαν των αναγνωριζόμενον ως “βουδδιστικόν” άρα και εκείνο το οποίον πραγματικώς είναι τοιούτον, δι' αυτούς είναι “Παραπεποιημένος Βουδδισμός”. Εις εν εγχειρίδιον σχετιζόμενον με την “ιστορίαν των θρησκειών” το οποίον ανεφέραμεν και προηγουμένως, και εις το οποίον το σχετικόν με την Κίναν κεφάλαιον καθώς και εις το σύνολόν του μαρτυρεί οικτράν ακατανοησίαν, διακηρύττεται ότι: “Εκ του πρωταρχικού Βουδδισμού δεν απομένει ούτε ίχνος εις την Κίναν” και ότι αι διδασκαλίαι αι οποίαι υπάρχουν σήμερον εις αυτήν “δεν διατηρούν παρά μόνον την ονομασίαν του(18). Εάν δια της φράσεως “Πρωταρχικού Βουδδισμού”, ο συγγραφεύς του εγχειριδίου τούτου εννοεί εκείνο το οποίον παρουσιάζουν οι ανατολισταί ως τοιούτον, έχει απολύτως δίκαιον, αλλά πρώτον θα έπρεπε να μάθη εάν πρέπη να παραδεχθή την περί αυτού σύλληψίν των, ή μη τυχόν αύτη είναι μάλλον εκείνη η οποία παρουσιάζει εις την πραγματικότητα ένα κίβδηλον Βουδδισμόν.

Το ζήτημα των σχέσεων του Βουδδισμού με τον Ταοϊσμόν είναι σχετικώς ευκολώτερον να διαφωτισθή, ως ευνόητον όμως υπό τον όρον να γνωρίζωμεν τι είναι Ταοϊσμός, αν και πρέπει να αναγνωρίσωμεν ότι τούτο είναι εν από τα πλέον πολύπλοκα ζητήματα. Τοιαύτη είναι και η περίπτωσις κατά την οποίαν πρόκειται όχι πλέον περί στοιχείων προερχομένων από παραδόσεις ξένας προς τας Ινδίας αλλά περί πραγματικώς ινδουϊστικών στοιχείων περί των οποίων ίσως θα ήτο δύσκολον να είπωμεν εάν ήσαν ανέκαθεν κατ' αυτόν ή κατ' εκείνον τον τρόπον συνδεδεμένα με τον Βουδδισμόν εξ αιτίας της εκ των Ινδιών καταγωγής του ή εάν περιελήφθησαν μεταγενεστέρως εις μερικάς παραλλαγάς αυτού. Παραδείγματος χάριν, τοιούτον τι συμβαίνει δια τα Σιβαϊκά στοιχεία, τα οποία κατέχουν τόσον εξέχουσαν θέσιν εις τον Βουδδισμόν του Θιβέτ, ο οποίος είναι γνωστός υπό την όχι και τόσον ορθήν ονομασίαν “Λαμαϊσμός”. Εξ άλλου εν τοιούτον πράγμα δεν παρατηρείται αποκλειστικώς και μόνον εις το Θιβέτ διότι και εις την Ιάβαν συναντώμεν ένα “Σίβα-Βούδδα”, πράγμα το οποίον μαρτυρεί ότι υπάρχει παρομοίας φύσεως σύνδεσμος ο οποίος έχει εξωθηθή μέχρι των εσχάτων ορίων. Πράγματι η λύσις του προβλήματος τούτου θα ήτο δυνατόν να ευρεθή δια της μελέτης των σχέσεων του Βουδδισμού και του πρωταρχικού ακόμη με τον Ταντρισμόν. Ο τελευταίος όμως είναι τόσον άγνωστος εις την Δύσιν, ώστε θα ήτο σχεδόν ανωφελές να κάμωμεν λόγον περί των σχέσεων τούτων χωρίς να επεκταθώμεν εις θεωρήσεις αι οποίαι δεν είναι δυνατόν, να περιληφθούν εις το παρόν σύγγραμα. Επίσης θα περιορισθώμεν εις την απλήν αυτήν μνημόνευσιν δια τον ίδιον λόγον ο οποίος υπηγόρευσεν εις ημάς να κάμωμεν μόνον απλήν νύξιν περί του θιβετιανού πολιτισμού, παρά την σπουδαιότητά του, όταν απηριθμήσαμεν τας μεγάλας διαιρέσεις των πολιτισμών της Ανατολής.

Απομένει να πραγματευθώμεν, εν συντομία τουλάχιστον , εις το παρόν κεφάλαιον το εξής ζήτημα: Δια τίνα λόγον ο Βουδδισμός διεδόθη τόσον πολυ έξω από την χώραν εις την οποίαν εγεννήθη και εσημείωσε τόσον μεγάλας επιτυχίας ενώ εντός αυτής εξεφυλίσθη τόσον ταχέως και τελικώς εξηφανίσθη και μη τυχόν άραγε υπάρχη εις την εκτός του τόπου της καταγωγής του τόσον μεγάλην διάδοσίν του ο πραγματικός λόγος της εμφανίσεώς του; Διατυπώνοντες το ερώτημα τούτο, θέλομεν να είπωμεν ότι, καθώς φαίνεται, ο Βουδδισμός προωρίζετο δια τους μη ινδικούς λαούς αλλά και ότι συγχρόνως έπρεπε να εκκινήση εξ αυτού τούτου του Ινδουϊσμού δια να λάβη εξ αυτού τα στοιχεία τα οποία έπρεπε να μεταδοθούν εκτός των Ινδιών αφού προηγουμένως θα προσηρμόζωντο απαραιτήτως εις τα διάφορα ξένα περιβάλλοντα, και ότι όταν το πράγμα τούτο συνετελέσθη, κανονικώς έπρεπε να εκλείψη από τας Ινδίας όπου δεν είχε πλέον θέσιν. Απ' αυτής της απόψεως θα ήτο ίσως καλόν να γίνη σύγκρισις της θέσεως του Βουδδισμού απέναντι του Ινδουισμού με την του Χριστιανισμού απέναντι του Ιουδαϊσμού, ως ευνόητον όμως υπό τον όρον να ληφθώσιν υπ' όψιν αι διαφοραί των απόψεων τας οποίας ανεφέραμεν. Εν πάση περιπτώσει η άποψις αύτη είναι η μόνη η οποία επιτρέπει να αναγνωρίσωμεν, χωρίς να παραλογιζόμεθα, ότι ο Βουδδισμός έχει καταφανώς το χαρακτηριστικόν της παραδοσιακής διδασκαλίας, το οποίον είναι αδύνατον να αρνηθώμεν τουλάχιστον εις την “Μαχαγυάνα”, ταυτοχρόνως δε και την όχι ολιγώτερον καταφανή ετεροδοξίαν των τελευταίων διαστρεβλωμένων μορφών της “Χιναγυάνα”. Δια της απόψεως ταύτης διαφωτίζεται επίσης και ο πραγματικός σκοπός της αποστολής του Βούδδα. Εάν ούτος θα είχε διδάξη την ετερόδοξον διδασκαλίαν, την οποίαν αποδίδουν εις αυτόν οι ανατολισταί θα παρέμενεν εντελώς ανεξήγητον το ότι πολλοί ορθόδοξοι Ινδουϊσταί δεν εδίστασαν να θεωρήσουν αυτόν ως “Αβατάρα” δηλαδή ως “θείαν εκδήλωσιν”, δεδομένου μάλιστα ότι παν το εξ αυτού προελθόν όντως παρουσιάζει όλα τα χαρακτηριστικά αυτής. Είναι αληθές ότι οι ανατολισταί, οι οποίοι από προκατάληψιν εννοούν να αποσκορακίζουν παν το ανήκον εις την “πέραν του ανθρώπου τάξιν” ισχυρίζονται ότι πρόκειται περί “μύθων” και μάλιστα ότι τούτο είναι ξένον προς τον “πρωταρχικόν Βουδδισμόν”. Εάν όμως εξοβελίσωμεν τα “μυθικά”ταύτα στοιχεία τι απομένει εις τον ιδρυτήν του Βουδδισμού θεωρούμενον ως καθαρώς ανθρώπινον άτομον; Ασφαλώς θα ήτο πολύ δύσκολον να διατυπωθή χαρακτηρισμός, αλλά η “κριτική” των δυτικών δεν ενοχλείται από τοιαύτα πράγματα και δια να γραφή μια βιογραφία του Βούδδα η οποία να συμφωνή με τας απόψεις αυτής προχωρεί μέχρι του σημείου να θέτη ως αρχήν μετά του Ολδεμπέργ το ότι: “οι Ινδογερμανοί δεν παραδέχονται το θαύμα”. Πως είναι δυνατόν να κρατήση τις την σοβαρότητά του προ τοιούτων διαβεβαιώσεων; Αυτή η αυτοαποκαλουμένη “ιστορική αποκατάστασις” της ζωής του Βούδδα είναι της αυτής ποιότητος με την αποκατάστασιν της “πρωταρχικής” διδασκαλίας του και εξ ολοκλήρου προϊόν των αυτών προκαταλήψεων. Και εις την μιαν και εις την άλλην, προ παντός άλλου επιδιώκεται ο στραγγαλισμός παντός πράγματος το οποίον φέρει εις δύσκολον θέσιν την νοοτροπίαν των νεωτέρων, και δι' αυτού του πολύ “απλοϊκού” μέσου, οι άνθρωποι ούτοι φαντάζονται ότι θα φθάσουν εις την αλήθειαν.

Ουδέν έτερον έχομεν να προσθέσωμεν εις τα ανωτέρω διότι εις το παρόν έργον δεν πρόκειται να πραγματευθώμεν τον Βουδδισμόν. Περιωρίσθημεν να τοποθετήσωμεν τούτον δι' ολίγων αφ' ενός μεν απέναντι των ινδουιστικών διδασκαλιών και αφ' ετέρου απέναντι των απόψεων της Δύσεως προς τας οποίας κατά το μάλλον ή ήττον ανιδέως επιδιώκουν να τον εξομοιώσουν. Δυνάμεθα πλέον μετά την παρέκβασιν ταύτην να επανέλθωμεν εις τας καθαρώς ινδουιστικάς συλλήψεις αλλά δεν θα εισέλθωμεν εις αυτάς χωρίς να εκφέρωμεν μιαν τελευταίαν σκέψιν, η οποία δύναται να θεωρηθή ως συμπέρασμα το οποίον προέκυψεν από αυτά τα οποία ελέχθησαν ανωτέρω και η οποία είναι η εξής: Εφ' όσον οι ανατολισταί, οι οποίοι είναι, ούτως ειπείν, “ειδικευμένοι” εις τα αφορώντα τον Βουδδισμόν διαπράττουν, προκειμένου τούτου, τόσον μεγάλα λάθη, ποίαν αξίαν είναι δυνατόν να έχουν τα υπ' αυτών περί των άλλων γνωσιακών διδασκαλιών λεγόμενα, αι οποίαι δι' αυτούς πάντοτε υπήρξαν αντικείμενον δευτερευουσών και σχεδόν παρέργων εν συγκρίσει προς αυτόν μελετών;

RENE GUENON
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΣΦΙΓΓΟΣ
Π. ΓΡΑΒΙΓΓΕΡ

ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ
ΕΙΣ ΤΑΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΝΩΣΕΩΣ
ΙΝΔΟΥΙΣΤΙΚΑΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ

ΜΕΤΑΦ. ΕΚ ΤΟΥ ΓΑΛΛΙΚΟΥ
ΑΝΔΡΕΑ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΜΕΛΗ

Καιροσκόποι, οπορτουνιστές πολιτικοί: Κάθε μέρα και με διαφορετική ιδεολογία...

2012-02-18T17:25:00.001+02:00

Ο Μάκης Βορίδης είναι γνωστή φιγούρα στον ευρύτερο πατριωτικό χώρο. Ως φοιτητής ίδρυσε την φοιτητική οργάνωση "Φοιτητική Εναλλακτική". Αργότερα διετέλεσε Γενικός Γραμματέας της Νεολαίας της Ε.Π.ΕΝ μέχρι το 1990, και το 1994 ίδρυσε το "Ελληνικό Μέτωπο". Στους εθνικιστικούς κόλπους και τα πηγαδάκια επικρατούσε η εντύπωση για τον Βορίδη ότι είναι ένας αδίστακτος άνθρωπος που θα πουλούσε ακόμη και τη μάνα του προκειμένου να καθήσει σε βουλευτικό έδρανο. Αυτή η εντύπωση δεν άργησε να επιβεβαιωθεί όταν το κόμμα του άρχισε να καιροσκοπεί με οποιαδήποτε κίνηση του υποσχόταν κάτι ("Πρώτη Γραμμή", "Λ.Α.Ο.Σ." κτλ). Τελικά, το όνειρο ζωής του επετεύχθη το 2007 όταν και εξελέγη βουλευτής με το δεξιό κόμμα ΛΑΟΣ.

Το συντηρητικό θρησκόληπτο κόμμα με το οποίο εξελέγη βουλευτής, του κάλυψε κάθε φιλοδοξία αφού μέχρι και υπουργική θέση πήρε ψηφίζοντας υπέρ του εθνοπροδοτικού μνημονίου. Μετά την "καταξίωσή" του στο πολιτκό σκηνικό, οι "εθνικιστικές" και "πατριωτικές" ιδέες του αντικαταστάθηκαν από κάτι καινούριους όρους όπως «εθνικοφιλελεύθερος» (!!!!;;;;????).

Το αποκορύφωμα της πολιτικής του "συνέπειας" ήταν η προσχώρησή του στη Νέα Δημοκρατία και η ανοιχτή πλέον στήριξη του φιλελευθερισμού (βλέπετε το παρακάτω βίντεο).

Πόσοι άραγε από τους ψηφοφόρους του κύριου Βορίδη γνωρίζουν ότι ο "σταθερός" αυτός "ιδεολόγος" έχει μεταφράσει στα ελληνικά το μνημειώδες συλλογικό έργο των Pierre Vial, Alain de Benoist, Robert de Herte και άλλων εθνικιστών ιδεολόγων, «Φιλελευθερισμός: Εχθρός των Λαών»;

Ειλικρινά, δεν ντρέπεται ο κύριος Βορίδης να δηλώνει κάθε μέρα και διαφορετική ιδεολογική ταυτότητα;

Πώς νιώθει ο ίδιος όταν βλέπει στην τηλεόραση την παραπάνω δήλωσή του και έχει στην βιβλιοθήκη του μεταφρασμένο από τον ίδιο το παρακάτω βιβλίο;

Tίτλος: Φιλελευθερισμός: Εχθρός των λαών
Συγγραφέας: Pierre Vial, Alain de Benoist, Robert de Herte, κ.ά.
Μεταφραστής: Βορίδης, Μάκης
Εκδότης: Ελεύθερη Σκέψις
Σειρα: Φάκελλοι
ISBN: 0007931492
Γλώσσα: Ελληνικά
Μετάφραση από: Γαλλικά
Έτος Έκδοσης: 1990
Τόπος Έκδοσης: Αθήνα
Αριθμός Σελίδων: 80
Διαστάσεις: 21χ14

Διαβάστε το σε μορφή pdf στον παρακάτω σύνδεσμο:
http://www.scribd.com/doc/46516292/ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ-ΕΧΘΡΟΣ-ΤΩΝ-ΛΑΩΝ-Fileleftherismos

Ο ελληνικός λαός θα πρέπει επιτέλους να δώσει ένα τέλος σε αυτήν την κοροϊδία! Εδώ και 38 χρόνια η κομματοκρατία τον εμπαίζει και τον κοροϊδεύει με γελοιότητες τύπου: " Τσοβόλα δώσ'τα όλα" και "Λεφτά υπάρχουν"!

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Στις επερχόμενες εκλογές θα πρέπει να απαντήσουμε με μια μεγάλη αποχή. Αρνηθείτε να συμμετέχετε στο θέατρο σκιών υπό τον τίτλο: "Μεταπολιτευτική πολιτική σκηνή". Γυρίστε την πλάτη στην κομματοκρατία και τα συμφέροντα των κομματόσκυλων!

ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ!

Μήνυμα στον Σύγχρονο Κόσμο.

2012-02-15T23:06:00.002+02:00

του Chief Seattle

(Το 1855 ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Φραγκλίνος Πηρς έκανε μια «έκκληση» στον Αρχηγό Σηάτλ (1) της Ινδιάνικης φυλής Σουάμι – η οποία ζούσε στην περιοχή που καταλαμβάνει σήμερα η Πολιτεία της Ουάσινγκτον – να «πουλήσει» τη γη του στην κυβέρνηση. Ο Αρχηγός Σηάτλ απάντησε στον Πρόεδρο με την παρακάτω επιστολή, την οποία έφερε στη δημοσιότητα η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, ως μέρος του εορτασμού της Δισεκατονταετηρίδας).

Ο μεγάλος αρχηγός της Ουάσινγκτον μηνάει ότι θέλει να αγοράσει τη γη μας. Ο μεγάλος αρχηγός μας στέλνει ακόμα λόγια φιλίας και καλής θέλησης. Ευγενικό είναι τούτο απ' τη μεριά του, αφού ξέρουμε πως μικρή ανάγκη έχει να του ανταποδώσουμε κι εμείς τη φιλία μας. Όμως θα εξετάσουμε την προσφορά σας, γιατί ξέρουμε πως αν το αρνηθούμε, ο λευκός άνθρωπος ίσως θα 'ρθει με όπλα και θ' αρπάξει τη γη μας.

Πως μπορείτε ν' αγοράζετε ή να πουλάτε τον ουρανό, τη θέρμη της γης; Τούτη η ιδέα παράξενη είναι για μας. Μα η φρεσκάδα του αέρα και το σπινθηροβόλημα του νερού δεν είναι ιδιοκτησία μας. Πως μπορείτε σεις να τ' αγοράσετε από μας; Κάθε κομμάτι τούτης της γης είναι ιερό για το λαό μου. Κάθε πευκοβελόνα που τη χτυπάνε οι ακτίνες του ήλιου, κάθε αμμουδερή όχθη, το πούσι στα σκοτεινά δάση, κάθε ξέφωτο, κάθε έντομο που βουίζει, είναι άγιο στη μνήμη και την εμπειρία του λαού μου.
Ξέρουμε ότι ο λευκός άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τα φερσίματα μας. Τη μια μεριά της γης τη βλέπει ίδια με την άλλη, γιατί είναι ένας ξένος που 'ρχεται τη νύχτα και αρπάζει από τη γη ό,τι έχει ανάγκη. Η γη δεν είναι αδέρφι του, είναι εχθρός του, κι αφού την κατακτήσει, την αφήνει πίσω και προχωράει. Η αχορταγιά του θα καταβροχθήσει τη γη και θ' αφήσει πίσω μονάχα μια έρημο. Η θέα των πόλεών σας πονάει τα μάτια του κόκκινου ανθρώπου. Όμως μπορεί να φταίει που ο κόκκινος άνθρωπος είναι ένας άγριος και δεν καταλαβαίνει.

Αν αποφασίσω να δεχτώ, θα βάλω έναν όρο. Ο λευκός άνθρωπος πρέπει να δει τα θηρία τούτης της γης σαν αδέρφια του. Τι 'ναι ο άνθρωπος δίχως θηρία; Αν όλα τα θηρία χανόντουσαν, οι άνθρωποι θα πέθαιναν από μεγάλη μοναξιά του πνεύματος, γιατί ό,τι συμβαίνει στα θηρία, συμβαίνει και στον άνθρωπο.

Εμείς ξέρουμε ένα πράγμα που ίσως μια μέρα το ανακαλύψει κι ο λευκός άνθρωπος: Ο Θεός μας είναι ο ίδιος Θεός. Ίσως να πιστεύεται ότι σας ανήκει, όπως θέλετε να σας ανήκει και η γη μας. Μα δεν μπορείτε. Αυτός είναι ο Θεός των ανθρώπων. Σπλαχνίζεται το ίδιο και τον κόκκινο και τον λευκό άνθρωπο. Τούτη η γη Του είναι ακριβή. Κι όποιος τη βλάπτει περιφρονεί τον Δημιουργό της. Κι οι λευκοί θα περάσουν από δω, κι ίσως πιο σύντομα από άλλες φυλές. Συνεχίστε να λερώνετε το στρώμα σας και μια νύχτα θα πνιγείτε από την ίδια σας τη μπόχα. Όταν όλα τα βουβάλια θα 'χουνε σφαχτεί, όλα τα άγρια άλογα θα 'χουνε δαμαστεί, όταν η ιερή γωνιά του δάσους θα ζέχνει από τη μυρουδιά του ανθρώπου και τη θέα των καρπισμένων λόφων θα την κηλιδώνουν φλύαρες γυναίκες, τότε που θα 'ναι το σύδεντρο; Που θα 'ναι ο αετός; Και τι σημαίνει ν' αποχαιρετάς τις βάρδιες και το κυνήγι; Το τέλος της ζωής και η αρχή του θανάτου.

Δεν υπάρχει ήσυχο μέρος στις πόλεις του λευκού ανθρώπου. Δεν υπάρχει μέρος ν' ακούσεις τα φύλλα της άνοιξης ή το τερέτισμα των εντόμων. Όμως μπορεί να φταίει που είμαι ένας άγριος και δεν καταλαβαίνω – μα ο θόρυβος φαίνεται μονάχα να μαστιγώνει τ' αυτιά. Και τι του μένει στη ζωή του ανθρώπου αν δεν μπορεί ν' ακούσει πως κλαίει γλυκά το νυχτοπούλι, και πως μιλάνε τη νύχτα τα βατράχια γύρω απ' το νερόλακκο; Ο κόκκινος Ινδιάνος προτιμάει τον απαλό ήχο του ανέμου που τον καθαρίζει η μεσημεριάτικη μπόρα και τον αρωματίζει το πεύκο. Ο αέρας είναι πολύτιμος για τον κόκκινο άνθρωπο, γιατί όλα τα πράγματα ανασαίνουν την ίδια πνοή – τα θηρία, τα δέντρα, ο άνθρωπος. Ο λευκός άνθρωπος φαίνεται πως δεν παρατηρεί τον αέρα που ανασαίνει. Σαν τον άνθρωπο που πέθανε για πολλές μέρες, είναι ανίκανος να οσμιστεί.

Ίσως να καταλάβουμε τι ονειρεύεται ο λευκός άνθρωπος, τι ελπίδες περιγράφει στα παιδιά του τις μεγάλες νύχτες του χειμώνα, τι οράματα ανάβει στο νου τους, για να τα πράξουν αυτά αύριο. Όμως εμείς είμαστε άγριοι. Τα όνειρα του λευκού ανθρώπου είναι κρυμμένα από μας. Και επειδή είναι κρυμμένα, θ' ακολουθήσουμε το δικό μας μονοπάτι. Αν συμφωνήσουμε, τούτο θα σημαίνει πως θα σιγουρέψουμε την περιοχή που μας έχετε υποσχεθεί. Εκεί ίσως να μπορέσουμε να ζήσουμε για λίγο καιρό όπως θέλουμε. Όταν ο τελευταίος Ινδιάνος αφανιστεί από προσώπου γης, κι η μνήμη θα 'ναι μόνο μια σκιά ενός σύννεφου που κινείται πάνω από το απέραντο λιβάδι, τούτες οι όχθες και τα δάση θα κρατούν ακόμα τα πνεύματα του λαού μου, γιατί αγαπάει αυτή τη γη όπως το νεογέννητο αγαπάει το καρδιοχτύπι της μάνας του. Αν σας πουλήσουμε τη γη μας, αγαπήστε την όπως την αγαπάμε εμείς, φροντίστε την όπως τη φροντίσαμε εμείς, κρατήστε στο νου σας τη μνήμη της γης όπως θα είναι τη στιγμή που θα την πάρετε, και με όλη σας τη δύναμη, όλη σας την επιμονή, όλη σας την καρδιά, φυλάξτε την για τα παιδιά σας, και αγαπήστε την όπως ο Θεός μας αγαπάει όλους. Ένα πράγμα να ξέρουμε: ο Θεός σας είναι ο ίδιος Θεός. Η γη Του είναι ακριβή. Ακόμα κι ο λευκός άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει απ' το κοινό πεπρωμένο.

____________

1. Το όνομα του Αρχηγού διαιωνίζεται στο όνομα της πόλης του Σηάτλ, στην Πολιτεία της Ουάσινγκτον.

ΑΙΩΝΙΕΣ ΑΞΙΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΑΡΑΚΜΗ
(ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ)
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΟΥΛΤΑΝΗΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

Υπάρχει τρόπος να ζήσει κανείς περισσότερο;

2012-02-12T21:31:00.000+02:00

του Gurdjieff

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, 15 ΜΑΡΤΙΟΥ 1924

Ερ.: Υπάρχει τρόπος να ζήσει κανείς περισσότερο;
Απ.: Διάφορες σχολές έχουν πολλές θεωρίες για το πως μπορεί να ζήσει κανείς περισσότερο και υπάρχουν πολλά συστήματα που ασχολούνται με αυτό το θέμα. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι εύπιστοι που πιστεύουν στην ύπαρξη του ελιξήριου της ζωής.
Θα σας εξηγήσω σχηματικά, πως καταλαβαίνω το ερώτημα.
Σκεφτείτε ένα ρολόι. Ξέρετε ότι υπάρχουν ρολόγια διαφόρων κατασκευαστών. Το ρολόι μου έχει ένα ελατήριο υπολογισμένο για ένα εικοσιτετράωρο. Η λειτουργία του ρολογιού σταματά μετά ένα εικοσιτετράωρο. Ρολόγια άλλης κατασκευής μπορούν να λειτουργήσουν για μια εβδομάδα, ένα μήνα ή ίσως ένα χρόνο. Ο μηχανισμός του ελατηρίου είναι πάντα υπολογισμένος για ένα ορισμένο χρόνο και παραμένει έτσι, όπως φτιάχτηκε από τον κατασκευαστή.
Θα έχετε δει πως τα ρολόγια έχουν ένα ρυθμιστή. Αν ο ρυθμιστής μετακινηθεί, το ρολόι μπορεί να πάει πιο γρήγορα ή πιο αργά. Αν τον αφαιρέσετε, το ελατήριο μπορεί να ξεκουρδιστεί πολύ γρήγορα, σε τρία τέσσερα λεπτά, ενώ έχει υπολογιστεί για είκοσι τέσσερις ώρες. Έτσι το ρολόι μου μπορεί να δουλεύει μια εβδομάδα ή ένα μήνα, παρόλο που το σύστημά του έχει υπολογιστεί για είκοσι τέσσερις ώρες.
Μοιάζουμε με το ρολόι. Το σύστημά μας είναι ήδη καθιερωμένο. Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικά ελατήρια. Αν η κληρονομικότητα είναι διαφορετική, το σύστημα είναι διαφορετικό. Ένα σύστημα μπορεί να υπολογιστεί, για παράδειγμα, για εβδομήντα χρόνια. Όταν το ελατήριο ξεκουρδιστεί, τελειώνει και η ζωή. Ο μηχανισμός κάποιου άλλου ανθρώπου, μπορεί να έχει σχεδιαστεί για εκατό χρόνια. Είναι σαν να φτιάχτηκε από άλλον τεχνίτη.
Με τον τρόπο αυτόν κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική διάρκεια ζωής. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε το σύστημα μας. Ο κάθε άνθρωπος παραμένει, όπως φτιάχτηκε και η διάρκεια ζωής μας δεν μπορεί ν' αλλάξει. Το ελατήριο ξεκουρδίζεται, και πεθαίνουμε. Σε κάποιον άνθρωπο το ελατήριο μπορεί να κρατήσει μόνο μια εβδομάδα. Η διάρκεια της ζωής καθορίζεται στη γέννηση και αν νομίζουμε ότι μπορούμε ν' αλλάξουμε κάτι στην περίπτωση αυτή, είναι καθαρή φαντασία. Για να γίνει κάτι τέτοιο θα έπρεπε κανείς να τα αλλάξει όλα: την κληρονομικότητα, τον πατέρα μας, ακόμα και τη γιαγιά μας. Είναι πολύ αργά για κάτι τέτοιο.
Παρόλο που ο μηχανισμός μας δεν μπορεί να αλλάξει τεχνητά, υπάρχει μια δυνατότητα να ζήσουμε περισσότερο. Είπαμε ότι το ελατήριο μπορεί να ρυθμιστεί έτσι, ώστε να διαρκέση όχι ένα εικοσιτετράωρο αλλά μια εβδομάδα. Ή και το αντίστροφο: αν το σύστημα είναι υπολογισμένο για πενήντα χρόνια το ελατήριο μπορεί να ρυθμιστεί έτσι ώστε να ξεκουρδιστεί σε πέντε ή έξι χρόνια.
Κάθε άνθρωπος έχει ένα ελατήριο. Είναι ο μηχανισμός μας. Οι εντυπώσεις και οι συνειρμοί είναι το ξεκούρδισμα του ελατηρίου αυτού.
Μόνο που έχουμε δύο ή τρία κουρδισμένα ελατήρια – όσα και οι εγκέφαλοί μας. Οι εγκέφαλοι αντιστοιχούν στα ελατήρια. Ο νους μας, για παράδειγμα, είναι ένα ελατήριο. Οι συνειρμοί του νου μας έχουν ένα ορισμένο μήκος. Η σκέψη μοιάζει με το ξετύλιγμα μιας κουβαρίστρας. Κάθε κουβαρίστρα έχει ορισμένο μήκος κλωστής. Όταν σκέφτομαι, το κουβάρι ξετυλίγεται. Η κουβαρίστρα μου έχει πενήντα μέτρα κλωστή, ενός άλλου έχει εκατό. Σήμερα ξοδεύω δύο μέτρα, το ίδιο αύριο, και όταν τελειώσουν τα πενήντα μέτρα τελειώνει κι η ζωή μου. Το μήκος της κλωστής δεν μπορεί ν' αλλάξει.
Όμως, όπως ένα ελατήριο του εικοσιτετραώρου μπορεί να ξεκουρδιστεί σε δέκα λεπτά, έτσι και η ζωή μπορεί να ξοδευτεί πολύ γρήγορα. Η μόνη διαφορά είναι ότι ένα ρολόι έχει συνήθως ένα μόνο ελατήριο, ενώ ο άνθρωπος έχει περισσότερα. Σε κάθε κέντρο αντιστοιχεί ένα ελατήριο ορισμένου μήκους. Όταν ξεκουρδιστεί το ένα ελατήριο ο άνθρωπος μπορεί να συνεχίσει να ζει. Η σκέψη του για παράδειγμα είναι υπολογισμένη για εβδομήντα χρόνια, αλλά το συναίσθημά του μόνο για σαράντα. Έτσι, μετά τα σαράντα του ο άνθρωπος συνεχίζει να ζει χωρίς συναίσθημα. Το ξετύλιγμα του ελατηρίου μπορεί όμως να επιταχυνθεί ή να επιβραδυνθεί.
Τίποτα δεν μπορεί να αναπτυχθεί εδώ. Το μόνο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε είναι να μην είμαστε σπάταλοι. Ο χρόνος είναι ανάλογος της ροής των συνειρμών – είναι σχετικός.
Εύκολα μπορείτε να θυμηθείτε γεγονότα τέτοια. Κάθεσαι σπίτι σου και είσαι ήρεμος. Έχεις την αίσθηση πως βρίσκεσαι εκεί πέντε λεπτά, αλλά το ρολόι δείχνει ότι έχει περάσει μια ώρα. Κάποια άλλη στιγμή περιμένεις κάποιον στο δρόμο, είσαι ανήσυχος επειδή δεν έρχεται και νομίζεις ότι περιμένεις μια ώρα, ενώ ήταν μόνο πέντε λεπτά. Αυτό οφείλεται στο ότι είχες πολλούς συνειρμούς στο διάστημα αυτό. Σκέφτεσαι γιατί δεν έρχεται, μήπως έπαθε τίποτα και ούτω καθεξής.
Όσο περισσότερο συγκεντρώνεσαι τόσο πιο γρήγορα περνάει ο χρόνος. Χωρίς να το καταλάβεις μπορεί να περάσει μια ώρα, γιατί όταν συγκεντρώνεται κανείς έχει πολύ λίγους συνειρμούς, λίγες σκέψεις, λίγα συναισθήματα και ο χρόνος φαίνεται σύντομος.
Ο χρόνος είναι υποκειμενικός και μετριέται με συνειρμούς. Όταν κάθεσαι χωρίς να είσαι συγκεντρωμένος ο χρόνος φαίνεται μακρύς. Εξωτερικά δεν υπάρχει χρόνος. Υπάρχει για μας μόνο εσωτερικά.
Η διαδοχή των συνειρμών γίνεται και στα άλλα κέντρα ακριβώς όπως και στο νοητικό.
Το μυστικο να ζήσει κανείς περισσότερο, εξαρτάται από την ικανότητα να ξοδεύουμε την ενέργεια των κέντρων σιγά-σιγά και μόνο ηθελημένα. Μάθετε να σκέφτεστε συνειδητά. Έτσι εξασφαλίζετε οικονομία στην κατανάλωση ενέργειας. Μην ονειροπολείτε.

Γ. Ι . ΓΚΟΥΡΤΖΙΕΦ
Ο ΓΚΟΥΡΤΖΙΕΦ ΜΙΛΑ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ
ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΙΔΡΥΜΑ ΓΚΟΥΡΤΖΙΕΦ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Ερωτας - Η επιθυμία και ο μύθος του Πόρου και της Πενίας

2012-02-09T10:48:00.001+02:00

του Julius Evola

Πρέπει να εξετάσουμε έναν τελευταίο μύθο που βρίσκουμε μέσα στο Συμπόσιο, ένα μύθο που περικλείνει βαθιές σημασίες σε κρυπτική μορφή. Πρόκειται για μια ειδική εκδοχή περί της γεννήσεως του θεού Έρωτα. Όταν γεννήθηκε η Αφροδίτη, οι θεοί έκαναν ένα συμπόσιο στον κήπο του Δία. Ο Πόρος, ο οποίος συμμετείχε στο συμπόσιο, μέθυσε και αποκοιμήθηκε. Τότε η Πενία, που είχε έρθει για να ζητιανέψει και δεν την είχαν αφήσει να μπει στον κήπο, επωφελήθηκε από την κατάστασή του και έκανε τον Πόρο να συνουσιαστεί μαζί της, σχεδιάζοντας να κάνει ένα παιδί μαζί του. Αυτό το παιδί ήταν ό Ερως. Διάφορες ερμηνείες αυτού του μύθου έχουν επιχειρηθεί. Η επικρατέστερη άποψη, η οποία ενισχύεται από τα συμφραζόμενα του όλου χωρίου, είναι ότι ο Πόρος εκφράζει την πληρότητα και, ως εκ τούτου, από μία μεταφυσική σκοπιά, το είναι, ενώ η Πενία εκπροσωπεί την ένδεια, την έλλειψη (του είναι), τη στέρηση η οποία παίζει τόσο σημαντικό ρόλο στην ελληνική φιλοσοφία και σχετίζεται ουσιαστικά με την έννοια της ύλης. Σε μιαν ατμόσφαιρα όμοια με εκείνη της γεννήσεως της Αφροδίτης – δηλαδή υπό το έμβλημα αυτής της θεάς – το είναι ενώνεται με το μη είναι σε μια στιγμή τυφλής μέθης. Και αυτή η ανορθολογική ένωση (ο Πόρος, μεθυσμένος, είχε πέσει κάτω από την αληθινή του φύση ως γιου της Μήτιδος, η οποία εκπροσωπεί τη σοφία) χαρακτηρίζει τον ίδιο τον καρπό της, τον έρωτα και την επιθυμία προσωποποιημένα στον Έρωτα.

Από αυτή τη σκοπιά ιδωμένος, ο έρωτας έχει και από άλλες απόψεις αυτή την ενδιάμεση, διφορούμενη φύση για την οποία μιλήσαμε. Είναι την ίδια στιγμή πλούσιος και φτωχός εξαιτίας της διπλής (μητρικής και πατρικής) του κληρονομιάς. Εκτός από «επίφοβος γητευτής» και «οχληρός κυνηγός» κουβαλάει μέσα του την ένδεια, το μη είναι που προέρχεται από την Πενία, και ποτέ δεν αποκτάει περιουσία (ό,τι κερδίζει «από την μια στιγμή στην άλλη, του φεύγει και πάλι χωρίς να το καταλάβει»).

Παρ΄όλο που απ’ τη μαία μεριά είναι θνητός, είναι αθάνατος λόγω της πατρικής του κληρονομιάς. Γι΄αυτό, πεθαίνει και χάνεται μόνο για να γεννηθεί και πάλι, ατελείωτα. Με άλλα λόγια, είναι μια δίψα για την οποία κάθε εκπλήρωση είναι στιγμιαία και απατηλή. Τέτοια είναι η φύση του Έρωτα, του «πιστού υπηρέτη της Αφροδίτης».

Ερμηνευμένος κατ΄αυτόν τον τρόπο, και αν παραβλέψουμε ορισμένες καθαρά διανοητικές αναφορές στην εξιστόρηση του Πλάτωνα, ένας τέτοιος μύθος για την προέλευση του έρωτα είναι βαθύς. Φωτίζει το μεταφυσικό νόημα της εξωστρεφούς σεξουαλικής επιθυμίας ως υπόβαθρο του «κύκλου της αναπαραγωγής» και δείχνει τη θεμελιακή, αθεράπευτη αντίφασή της.

Ο μύθος αυτός μπορεί να συσχετιστεί με πολλούς άλλους που αναφέρονται στην Πτώση. Η μεθυσμένη ένωση του είναι (Πόρος) με τη στέρηση (Πενία)είναι βασικά όμοια με το θνητό έρωτα του Ναρκίσσου για την αντανάκλαση της εικόνας του στο νερό. Ανατολικές ιδιαίτερα παραδόσεις, βασισμένες στην ιδέα της πεπερασμένης ύπαρξης που κυβερνιέται από την ψευδαίσθηση (μάγια), περικλείουν το παράδοξο γεγονός της υπερβατικής έλλειψης ή του σκοταδιού (ισοδύναμου με τη μέθη ή τη λιποθυμία του Πόρου) και της επιθυμίας που ωθεί το είναι να ταυτιστεί με το «άλλο» του (την κατάσταση του μη είναι). Ως εκ τούτου, το είναι υπόκειται στο νόμο της δυαδικότητας και του γίγνεσθαι. Ή μάλλον, γεννάει αυτό το νόμο, και η επιθυμία ή δίψα γίνεται η ρίζα της ύπαρξής του μέσα στο χρόνο.

Εδώ μπορούμε να επιστρέψουμε ακόμα μιαφορά στην ερμηνεία του Πλωτίνου σχετικά με τη διπλή γέννηση του Έρωτα. Η πρώτη από αυτές τις γεννήσεις σχετίζεται με την Ουρανία Αφροδίτη, η οποία παρουσιάζεται από τον Πλωτίνο να ενσαρκώνει το θηλυκό αντίστοιχο της καθαρά αρσενικής διανοητικής αρχής, του νοός. Γονιμοποιημένη από το νου και αιωνίως ενωμένη μαζί του, γεννάει τον έρωτα. Είναι ο πρωταρχικός έρωτας που γεννιέται ανάμεσα σε δύο πρόσωπα από την ίδια τους την ομορφιά. Είναι η αμοιβαία επιθυμία του άνδρα και της γυναίκας που ποθούν ο ένας τον άλλον, βλέποντας ο καθένας τον εαυτό του να αντανακλάται στο πρόσωπο του άλλου, για την γέννηση των πνευματικών όντων. Όσο για τη δεύτερη γέννηση του Έρωτα, ο Πλωτίνος στην πραγματικότητα αναφέρεται στον μύθο του Πόρου και της Πενίας. Ο έρως ο οποίος γεννιέται απ’ αυτό το ζευγάρι είναι η επιθυμία που γεννιέται στην κατώτερη περιοχή, που την χαρακτηρίζει η έλλειψη λογικότητας και η αιώνια έλλειψη, επειδή έχει γεννηθεί εδώ κάτω σ’ αυτόν τον κόσμο από την ένωση του εαυτού του με μια απλή αντανάκλαση ή φάντασμα του αληθινού «αγαθού» (όπως στο μύθο του Ναρκίσσου). Γράφει ο Πλωτίνος:
Λόγος ουν γενόμενος εν ου λόγω αορίστω δε εφέσει και υποστάσει αμυδρά εποίησε το γενόμενον ου τέλεον ουδέ ικανόν, ελλιπές δε, άτε εξ εφέσεως αορίστου και λόγου ικανού γεγννημένον... Εξήρτηται δε [έρως] ψυχής ως εξ εκείνης μεν γενόμενος ως αρχής, μίγμα δε ων εκ λόγου ου μείναντος εν αυτώ, αλλά μιχθέντος αοριστία, ουκ αυτού ανακραθέντος εκείνη [ύλη]... Και έστιν ο έρως οίον οίστρος άπορος τη εαυτού φύσει... ου γαρ έχει πληρούσθαι δια το μη έχειν το μείγμα. Μόνον γαρ πληρούται αληθώς, οτι περ και πεπλήρωται τη εαυτού φύσει. ο δε δια την συνούσαν ένδειαν εφίεται, καν παραχρήμα πληρωθή ου στέγει. επεί και το ευμήχανον αυτώ δια την ένδειαν, το δε ποριστικόν δια την του λόγου φύσιν.

Οι Ελληνες φιλόσοφοι έβλεπαν, ως ουσία και έσχατη σημασία της γενέσεως της ύπαρξης που κλείνεται μέσα στον ατέρμονο κύκλο της αναπαραγωγής, την κατάσταση εκείνου «που είναι και δεν είναι», τη «ζωή αναμεμειγμένη με την ζωή». Και μη ζωή είναι η φύση του έρωτα και της επιθυμίας όπως μας αποκαλύπτεται μέσ’ από τον μύθο του Πόρου και της Πενίας. Οι εραστές, κληρονόμοι της μέθης που κατέλαβε τον Πόρο όταν γεννήθηκε η Αφροδίτη, στην πραγματικότητα παραδίνουν τον εαυτό τους στον θάνατο εκεί που πιστεύουν ότι συνεχίζουν τη ζωή επιθυμώντας και αναπαραγώμενοι. Νομίζουν ότι ξεπερνούν τη δυαδικότητα τη στιγμή που στην πραγματικότητα την επιβεβαιώνουν. Και αυτό ακριβώς επειδή η επιθυμία, όταν εξωστρέφεται ως πόθος που εξαρτάται από κάποιον «άλλον», όπως συμβαίνει στις περισσότερες περιπτώσεις, συνεπάγεται την έλλειψη, μια έμφυτη και στοιχειώδη έλλειψη. Και ακριβώς όταν η επιθυμία νομίζει ότι ικανοποιείται, επιβεβαιώνει αυτή την έλλειψη και ενισχύει το νόμο της εξάρτησης, της ανεπάρκειας, της αδυναμίας απέναντί στο «είναι» με μιαν απόλυτη έννοια. Αποδιώχνει την απόλυτη ζωή όταν τη ζητάει από τα έξω, χύνοντάς την και χάνοντάς την μέσα στη γυναίκα. Αυτό είναι το παράδοξο της δίψας όταν αντικρύζεται από μια μεταφυσική σκοπιά. Η ικανοποίηση δεν σβήνει τη δίψα αλλά την επιβεβαιώνει αφήνοντας να εννοηθεί ότι ένα «ναι» έχει ειπωθεί σ΄αυτήν. Είναι η αιώνια στέρηση του έρωτα, που ότι κατακτάει πάντα το χάνει. Μέσ’ από τις πολλές του αναγεννήσεις ο Έρως παραμένει στην ίδια στέρηση και την ίδια ανάγκη. Είναι λοιπόν ένας εξωστρεφής και καθολικός έρωτας που ωθεί τους ανθρώπους σε ενώσεις μέσα στις οποίες δεν υπερβαίνεται η δυάδα. Η δυαδικότητα άνδρας και γυναίκα την οποία προϋποθέτει ο ίδιος ο πόθος σφραγίζει μοιραία το αποτέλεσμα: η πράξη τους φέρνει έναν «άλλον», το παιδί, στη ζωή. Το «άλλο» που τη στιγμή της μέθης, της σπασμωδικής έκστασης και της ένωσης εικονίζεται στο πρόσωπο της γυναίκας , εκπροσωπείται εδώ από το «άλλο» που είναι το παιδί, στο οποίο μαζί με τη ζωή μεταδίδεται και το μοιραίο πεπρωμένο του θανάτου (η θνητή αθανασία του Έρωτα). Με το παιδί θα υπάρξει πράγματι μια διάρκεια, μία συνέχιση, αλλά μια συνέχιση του είδους, αποτελούμενη από πολλές ξεχωριστές υπάρξεις που η καθεμία επιδιώκει το «είναι» μάταια – όχι η διάρκεια μιας υπερβατικά ολοκληρωμένης συνείδησης, η οποία σταματά τη ροή. Έτσι θα μπορούσε να ειπωθεί ότι ο γιος σκοτώνει τον πατέρα και ο θεός της γης εξαπατάει εκείνους που πιστεύουν ότι στη γυναίκα έχουν βρει την εκπλήρωση και το τέλος της αγωνίας. Η ζωική γέννηση περικόπτει και θρυμματίζει την αιώνια γέννηση ή αναγέννηση. Η ετερογένεση (η αναπαραγωγή του άλλου, δηλαδή του παιδιού) παίρνει τηθέση της αυτοαναπαραγωγής – της ανδρογυνικής πλήρωσης.

Όλο αυτό μπορεί να μας χρησιμεύσεισαν μια ακόμα συμβολή στη μεταφυσική εκείνου που ονομάσαμε πορεία του έρωτα προς την Πτώση. Σε αυτό ακριβώς αναφέρεται το γεγονός ότι συχνά στον παραδοσιακό κόσμο, τόσο στην Ανατολή όσο και στην αρχαία Δύση, οι θεότητες του έρωτα και της γονιμότητας ήταν την ίδια στιγμή και θεότητες του θανάτου. Είναι γνωστή, για παράδειγμα, αυτή η ταφική επιγραφή για τον Πρίαπο: «Custos sepulcri pene districto deus Priapus ego sum». [Είμαι ο θεός Πρίαπος , φύλακας του τάφου με το πέος ανορθωμένο].

Μπορούμε να υποδείξουμε εδώ μια από τις πιθανές ερμηνείες ενός άλλου πασίγνωστου ελληνικού μύθου, του μύθου της Πανδώρας. Η αλυσόδεση του Προμηθέα (από τον οποίον ο Δίας πήρε πίσω τη φωτιά) βρίσκει το αντίστοιχό της στο δώρο της Πανδώρας, της γυναίκας του πόθου, το «αντικείμενο της ελπίδας που θα ματαιωθεί», το οποίο έδωσαν οι θεοί στον Επιμηθέα, τον αδελφό του Προμηθέα. Ο Επιμηθέας (που σημαίνει, «εκείνος που ανακαλύπτει πολύ αργά») μπορεί στην πραγματικότητα να μην είναι ένα ξεχωριστό ον αλλά μια άλλη όψη του Τιτάνα, φτιαγμένη από την ίδια τιτανική ουσία αλλά πιο βραδυκίνητη. Εδώ φαίνεται σαν ο θεός να βρήκε έναν τρόπο να ακυρώσει την προμηθεϊκή απόπειρα στη μορφή του έρωτα. Παρ’ όλες τις προειδοποιήσεις του Προμηθέα ο Επιμηθέας δέχεται το δώρο της Πανδώρας, αφήνεται να μαγευτεί και το απολαμβάνει χωρίς να συνειδητοποιεί την εξαπάτηση από την επιθυμία του, με την οποία οι Ολύμπιοι γελούν. Στο κουτί της Πανδώρας (της δόθηκε αυτό το όνομα επειδή φάνηκε να συγκεντρώνει τα χαρίσματα όλων των θεών) δεν απομένει παρά μόνο παραπλανητική ελπίδα. Ο μύθος μας λέει ότι με την Πανδώρα τελειώνει μια εποχή. Μέσ' από τη γυναίκα και την επιθυμία έρχεται στον κόσμο ο θάνατος.

Σε αυτό το επίπεδο, μπορούμε επίσης να καταλάβουμε την καταδίκη της γυναίκας και της σεξουαλικότητας από εκείνους που επιζητούν την αιώνια ζωή και την υπέρβαση της ανθρώπινης κατάστασης μέσ' από τη στενή οδό του ασκητισμού. Μόνο υπό τέτοιες προϋποθέσεις, και όχι τις Πλατωνικές μπορεί ο ένας έρωτας να αντιτεθεί στον άλλον. Σε αντιπαράθεση με τον έρωτα σαν μια θετική μέθη, σε ένα μαγνητικό κύκλο στον οποίον το «άλλο» ον χρησιμεύει μόνο σαν τροφή και η δυάδα έχει εξαρχής λυθεί, στέκει ο σαρκικός έρωτας, η επιθυμία και δίψα, μια τυφλή παρόρμηση για επιβεβαίωση μέσω μιας ψευδαισθησιακής κατοχής, η οποία εκπίπτει στη ζωώδη αναπαραγωγή.
Από αυτή την άποψη το αποφασιστικό στοιχείο έχει ίσως εκφραστεί καλύτερα σε ορισμένα εδάφια των αποκρύφων Ευαγγελίων που έχουν μια αποκρυφιστική και γνωστικιστική έμπνευση. Στο Ευαγγέλιο τωνΑιγυπτίων διαβάζουμε: «Επειδή λέγουν ότι ο Σωτήρας διακήρυξε, “Έρχομαι να δώσω τέλος στο έργο της γυναίκας, δηλαδή τον πόθο [cupidas, επιθυμία], το έργο της γέννησης και του θανάτου”». Αυτή είναι λοιπόν η πρώτη δυνατότητα. Και «Οταν ο Κύριος μας μίλησε καταλήγοντας όπως έπρεπε, η Σαλώμη ρώτησε, “Μέχρι πότε οι άνθρωποι θα πεθαίνουν;”, και ο Κύριος αποκρίθηκε και είπε, “Φάτε απ’ όλους τους καρπούς, αλλά μη φάτε από εκείνον που έχει την πίκρα του θανάτου”. Και όταν η Σαλώμη ρώτησε πότε αυτά που ήθελε να μάθει θα της γίνονταν καθαρά, ο Κύριος μας είπε, “Οταν θα ποδοπατηθεί ο μανδύας της ντροπής και τα δύο γίνουν ένα και ο άνδρας και η γυναίκα δεν θα είναι πια άνδρας και γυναίκα”».

Γι΄αυτό και ο Πλωτίνος μιλούσε για έναν έρωτα που είναι ασθένεια της ψυχής, «σαν η επιθυμία για το αγαθό να φέρει ένα κακό μέσα της». Με αυτό τον τρόπο έδειχνε ακριβώς την αμφισημία του φαινομένου για το οποίο μιλούσε.

JULIUS EVOLA
Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΦΥΛΟΥ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΦΩΤΗΣ ΤΕΡΖΑΚΗΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΞΥ

Απάντηση στις αηδίες του Μπουτάρη περί αρμονικής συνύπαρξης εβραίων και Ελλήνων.

2012-02-06T14:14:00.000+02:00

Η προσπάθειες του Μπουτάρη να κάνει την Θεσσαλονίκη "Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων" έχουν εκφραστεί πολλές φορές από τον ίδιο. Όσες φορές όμως και αν προσπαθήσει να πείσει τους Θεσσαλονικείς για την "αρμονική συνύπαρξη" Ελλήνων και εβραίων, η ιστορία θα τον διαψεύδει.

Ως γνωστόν, οι Σεφαρδίτες εβραίοι (αυτοί που αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό των εβραίων της Ελλάδας) προήλθαν από τον μεγάλο διωγμό του Φερδινάνδου της Ισπανίας το 1497. Οι εβραίοι ανέκαθεν αποτελούσαν τα μιάσματα του πλανήτη και απ' όπου κι αν πέρασαν ξεσήκωναν αντιδράσεις από τους ντόπιους πληθυσμούς που απαιτούσαν από τους ηγέτες τους να τους διώξουν. Ο μοναδικός λαός στην ιστορία που έτρεφε θετικά αισθήματα προς αυτούς τους υπανθρώπους ήταν οι τούρκοι. Έτσι, οι περιφερόμενοι εβραίοι της Ισπανίας βρήκαν προστασία στην αγκαλιά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία έδωσε πολλά προνόμια στους ανθέλληνες αδερφούς της. Δεν είναι τυχαίο μάλιστα ότι κατά την Επανάσταση του 1821, σε όποια πόλη απελευθερωνόταν, οι επαναστάτες φρόντιζαν να ξεπαστρέψουν πρώτα τους εβραίους και ύστερα τους τούρκους κατοίκους.

Όπως σε όλη την Ευρώπη, έτσι και στην Ελλάδα ο λαός έτρεφε μίσος στους εβραίους που δεν δίσταζαν να εκφράζουν ελεύθερα το ανθελληνικό μένος τους, ακόμη και μετά την αποχώρηση των τούρκων. Στην Θεσσαλονίκη τάχθηκαν με τους κομιτατζήδες, έχοντας ως αποτέλεσμα το "Πογκρόμ του Κάμπελ" τον Ιούνιο του 1931.

11 χρόνια μετά το Πογκρόμ εναντίον των εβραίων, οι γερμανοί αποφάσισαν να καταγράψουν και να μεταφέρουν τους εβραίους της Θεσσαλονίκης στα καταναγκαστικά έργα της Ελλάδας και της Γερμανίας. Ο αστικός μύθος που θέλει μόνο τους γερμανούς στρατιώτες να κάνουν καψόνια στους εβραίους, καταρίπτεται από τις παρακάτω φωτογραφίες:

Βλέπουμε τους αηδιασμένους Θεσσαλονικείς να διασκεδάζουν μαζί με τους γερμανούς στρατιώτες, δίνοντας εντολές στους εβραίους να κάνουν επί τόπου αναπηδήσεις, να συρθούν σαν τα σκουλίκια στο έδαφος, και γενικά να τους φέρονται όπως τους αξίζει. Ήταν μια πολύ μικρή εκδίκηση για τις ανθρωποθυσίες, τις τοκογλυφίες, την προδοσία, την συνεργασία με τους τούρκους, και όλα τα δεινά που προκαλούσαν επί 500 χρόνια.

Χαρακτηριστικά γράφει ο Γιομτώβ Γιακοέλ:

"Τας πρώτας ημέρας του Ιουλίου του 1942 εδημοσιεύθη εις τας εφημερίδας της Θεσσαλονίκης επίσημος ανακοίνωσις της Γερμανικής Στρατιωτικής Διοίκησεως Θεσσαλονίκης-Αιγαίου. Δι’ αυτής προσεκαλούντο άπαντες οι Ισραηλίται άρρενες, ηλικίας 18-45 ετών όπως παρουσιασθούν εις την πλατείαν Ελευθερίας την πρωιαν του Σαββάτου 12 Ιουλίου, ώρα 3ην πρωινήν, επί απειλή αυστηρών ποινών.

Οι γερμανοί χωροφύλακες της Στρατονομίας (FG) χύνουν τα μπουλντώκ εναντίον ορισμένων Ισραηλιτών…

Αλλους Ισραηλίτας οι οποίοι, κουρασθέντες από πολλών ωρών αναμονήν, εκάθησαν κατα γής, οι ανθρωποι της Γκεστάπο δερνουν μέχρις αιματώσεως.

Εις άλλους Ισραηλίτας επιβάλλεται η υποχρέωσης συνεχούς και επι ώρας ακαταπαύστως εκτελέσεως γυμναστικών ασκήσεων κοπιωδών επ’ απειλή ξυλοδαρμού. Τέλος άλλαι ομάδες Γερμανών υποχρεώνουν Ισραηλίτας εις εκτέλεσιν εξευτελιστικών κινήσεων (τούμπες) υπό όμματα των χριστιανών περίεργων και θεατών. Προς συμπλήρωση δε του θεάματος λαμβάνονται και φωτογραφίαι της συγκεντρώσεως εκ μέρους Γερμανών και φωτορεπόρτερ αι οποίαι αμέσως την επομένην παρετίθεντο εις τον ελληνικόν τύπον με χαρακτηριστικάς, εις βάρος των Ισραηλίτων, περιγραφές.

Είναι άξιο παρατηρήσεως το γεγονός οτι εις την περιπέτειαν αυτήν της ομαδικής καταγραφής και εξαναγκαστικής συγκεντρώσεως προς εργασία 8000 – 9000 Ισραηλιτών Ελλήνων πολιτών, ουδεμία εξεδηλώθη αντίδρασης ούτε της χριστιανικής κοινωνίας, ούτε των κρατικών και τοπικών αρχών"

Για ποια αρμονική συνύπαρξη μιλάτε κύριε Μπουτάρη; Γιατί επιθυμείτε να δώσετε υπηκοότητα σε Ισραηλινούς πολίτες με θεσσαλονικιώτικη καταγωγή; Μήπως γι αυτό έχετε γεμίσει το δημοτικό συμβούλιο με άτομα όπως ο Καπόν Χασδάϊ (αντιδήμαρχος Οικονομικών);

Ο αριθμός 48 για τον Γκουρτζίεφ και τον Καστανέντα

2012-02-04T19:31:00.002+02:00

Γκουρτζίεφ

Η γη είναι ένα άσχημο μέρος στο Σύμπαν.

Θα σας δώσω λίγες ακόμα λεπτομέρειες για την Ακτίνα της Δημιουργίας που θα σας εξηγήσουν τι εννοώ. Είπα πριν, ότι θα έπρεπε να αρχίσουμε να μελετάμε τους θεμελιώδεις νόμους του σύμπαντος και είπα ότι οι δύο νόμοι που θα έπρεπε να μελετήσουμε είναι ο Νόμος του Τρία και ο Νόμος του Επτά και μετά ανέφερα και την αρχή της κλίμακας. Τώρα γνωρίζετε την αρχή αυτή και καταλαβαίνετε ότι δεν τα μελετάμε όλα στην ίδια κλίμακα. Αυτό είναι στην πραγματικότητα το πιο αδύνατο σημείο στην συνηθισμένη επιστήμη. Οι επιστήμονες προσπαθούν να μελετήσουν τα πάντα στην ίδια κλίμακα χωρίς να καταλαβαίνουν οτι δεν είναι καθόλου απαραίτητο. Στην πράξη πρέπει να μάθουμε να μελετάμε τα διάφορα πράγματα σε διαφορετικές κλίμακες.

Πρέπει να επιστρέψουμε στο Νόμο του Τρία. Θα θυμάστε την εξήγηση που δόθηκε ότι όλα όσα συμβαίνουν είναι το αποτέλεσμα της δράσης τριών δυνάμεων και ότι δύο δυνάμεις από μόνες τους δεν μπορούν να δημιουργήσουν κανένα αποτέλεσμα. Θα προσπαθήσω να συνδέσω την ιδέα αυτή με την Ακτίνα της Δημιουργίας.

Το Απόλυτο είναι ο Κόσμος 1, διότι οι τρεις δυνάμεις σ' αυτό αποτελούν ένα. Με τη δική του θέληση και συνειδητότητα το Απόλυτο δημιουργεί κόσμους. Εκεί γίνονται όλα με πρόθεση και η καθεμία δύναμη σ' αυτό καταλαμβάνει την καθεμία θέση. Αυτό μας είναι ακατανόητο. Στον επόμενο Κόσμο, τον Κόσμο 3, υπάρχουν οι ίδιες τρεις δυνάμεις, μόνο που τώρα είναι χωρισμένες. Οι τρεις αυτές δυνάμεις ξαναδημιουργούν κόσμους από τους οποίους παίρνουμε έναν, αλλά αυτός ο Κόσμος 6 είναι διαφορετικός από τον Κόσμο 3 που βρίσκεται σε επαφή με το Απόλυτο, διότι είναι ήδη μηχανικός. Ο Κόσμος 6 έχει τρεις δυνάμεις από τον προηγούμενο κόσμο και τρεις δικές του. Ο επόμενος κόσμος, ο Κόσμος 12, έχει τρεις δυνάμεις από τον κόσμο δεύτερης τάξης, έξι από τον κόσμο τρίτης τάξης και τρεις δικές του. Ο επόμενος κόσμος, ο Κόσμος 24, έχει είκοσι τέσσερις δυνάμεις, όλλος μετά έχει σαράντα οκτώ δυνάμεις και ο τελευταίος ενενήντα έξι δυνάμεις.

Κόσμος 1 Απόλυτο 1

Κόσμος 3 Ολοι οι Κόσμοι 3

Κόσμος 6 Ολοι οι Ηλιοι 6 (3+3)

Κόσμος 12 Ηλιος 12 (3+6+3)

Κόσμος 24 Ολοι οι Πλανήτες 24 (3+6+12+3)

Κόσμος 48 Γη 48 (3+6+12+24+3)

Κόσμος 96 Σελήνη 96 (3+6+12+24+48+3)

Τα νούμερα αυτά αναφέρονται στον αριθμό των νόμων που διέπουν τον κάθε κόσμο. Όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των νόμων τόσο δυσκολότερη είναι και η οποιαδήποτε αλλαγή. Για παράδειγμα ο άνθρωπος ζει πάνω στη γη, που βρίσκεται κάτω από σαράντα οκτώ νόμους. Αυτός ο ίδιος βρίσκεται κάτω από πολύ περισσότερους νόμους αλλά ακόμη και οι σαράντα οκτώ αυτοί νόμοι του δημιουργούν πολλές δυσκολίες να αλλάξει οτιδήποτε. Ευτυχώς οι νόμοι κάτω από τους οποίους ο άνθρωπος ζει δεν είναι όλοι υποχρεωτικοί γι' αυτόν κι έτσι μπορεί να ξεφύγει από μερικούς απ' αυτούς και η δυνατότητα που έχει για εξέλιξη, συνδέεται βασικα με το να ξεφύγει από ορισμένους νόμους. Σκαρφαλώνοντας και στο μαντρότοιχο της φυλακής, ο άνθρωπος ξεφεύγει από νόμους.

ΠΗΤΕΡ ΝΤ. ΟΥΣΠΕΝΣΚΥ

Ο ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Καταγραφή ομιλιών και ερωταποκρίσεων που

βασίζονται στη διδασκαλία του Γ. Ι. ΓΚΟΥΡΤΖΙΕΦ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

***

Καστανέντα

Εδειξε το φαράγγι με μια κίνηση του χεριού.

“Το να μετατρέψεις όλο αυτό το μεγαλείο σε λογική δε σου προσφέρει τίποτε. Εδώ μας τριγυρίζει η ίδια η αιωνιότητα. Το να κοιτάς να την κάνεις μια κατανοητή ανοησία είναι και μικρό και καταστροφικό”.

Υερα επέμεινε να “δω” κι άλλο πρόσωπο από τους γνωστούς μου. Πρόσθεσε ότι μόλις τ' όραμα τέλειωνε να προσπαθήσω ν' ανοίξω μόνος μου τα μάτια μου και να ρίξω μια ματιά στο κοντινό περιβάλλον.

Πέτυχα να δω κι άλλο μανιτάρι, αλλά ενώ το πρώτο ήταν κίτρινωπό και μικρό, αυτό άσπριζε, ήταν πλατύτερο και στριφτό.

Μετά από μια μικρή ανάπαυλα, ο δον Χουάν με παρακίνησε να συνεχίζω να “καλώ” φίλους. Είπε πως ο σκοπός ήταν να “δω” όσο μπορούσα περισσότερες φορές για να σχηματιστεί μια κατευθυντήρια γραμμή για τα αισθήματά μου.

Κάλεσε τριάντα δύο πρόσωπα στη σειρά.

...Τελειώνοντας το κάλεσμα των τριάνταδύο προσώπων, κατάλαβα ότι είχα “δει” μια ποικιλία μανιταριού και λάμψεων, και πως ένιωθα απέναντί τους ποικίλα συναισθήματα, από τη γλυκιά απόλαυση μέχρι την έντονη απέχθεια.

Ο Δον Χουάν μου εξήγησε ότι οι άνθρωποι είναι γεμάτοι σχήματα που μπορεί να είναι επιθυμίες, προβλήματα, λύπες, έγνοιες, κλπ. Πρόσθεσε ότι μόνο ένας πολύ ισχυρός μάγος θα μπορούσε να ξεδιαλύνει τη σημασία αυτών των σχημάτων και θα 'πρεπε να 'μαι ικανοποιημένος βλέποντας το γενικό σχήμα των ανθρώπων.

Ημουν πολύ κουρασμένος. Υπήρχε πράγματι κάτι πολύ κουραστικό σ' αυτά τα παράξενα σχήματα. Ένιωθα γενικά αηδία. Δε μου άρεσαν. Μ' έκαναν να νιώθω παγιδευμένος και καταδικασμένος.

Ο Δον Χουάν με πρόσταξε να γράψω για να μου φύγει το αίσθημα της σκοτούρας. Και μετά από ένα μακρύ σιωπηλό διάλειμμα, όπου δεν έγραψα τίποτε, μου ζήτησε να καλέσω άτομα που θα διάλεγα ο ίδιος.

Μια νέα σειρά από μορφές παρουσιάστηκε. Τα σχήματά τους ήσαν ελκυστικά και γαλήνια. Ένιωθα κάποιο βαθύ αίσθημα ευτυχίας. Αναπηδούσαν σαν να αντιστεκόντουσαν στη γήινη βαρύτητα. Και μόνο το γεγονός ότι βρίσκονταν εκεί με ξεκούραζε.

Ανάμεσα στα πρόσωπα που διάλεξε ήταν κι ο μαθητευόμενός του, ο Ελίχιο. Οταν κάλεσα τ' όραμ του Ελίχιο, ένιωσα ένα τράνταγμα που με ξύπνησε. Ο Ελίχιο είχε ένα σχήμα μακρύ και λευκό που κυμάτιζε κι έμοιαζε να πηδάει καταπάνω μου. Ο Δον Χουάν εξήγησε ότι ο Ελίχιο ήταν ένας πολύ ταλαντούχος μαθητευόμενος κι αναμφίβολα θ' αντιλήφθηκε ότι κάποιος τον “κοίταζε”.

Μια άλλη εκλογή του Δον Χουάν ήταν ο Παμπλίτο, ο μαθητευόμενος του Δον Χενάρο. Το τράνταγμα που μου 'ριξε τ' όραμα του Παμπλίτο ήταν δυνατότερο απ' του Ελίχιο.

Ο Δον Χουάν γέλασε τόσο, που τον πήραν τα δάκρυα.

“Γιατί αυτοί εμφανίζονται αλλιώτικα;” ρώτησα.

“Εχουν περισσότερη προσωπική δύναμη”, απάντησε. “Οπως θα πρόσεξες, δεν πατούσαν στο έδαφος”.

“Τι τους έκανε τόσο ανάλαφρους; Μήπως γεννήθηκαν έτσι;”

“Ολοι μας γεννηθήκαμε έτσι ανάλαφροι κι ανάεροι, όμως γινόμαστε δέσμιοι της γης και καρφωμένοι. Εμείς κάνουμε έτσι τον εαυτό μας. Ετσι θα μπορούσαμε ίσως να πούμε ότι αυτοί εμφανίζονται διαφορετικά επειδή ζουν σαν πολεμιστές. Δεν είναι ωστόσο σημαντικό. Αυτό που αξίζει είναι ότι τώρα βρίσκεσαι στο τέλος. Κάλεσες σαράντα εφτά πρόσωπα, κι έτσι μένει ένα μόνο για να συμπληρωσεις τα αρχικά σαράντα οχτώ”.

Θυμήθηκα ότι πριν χρόνια μου 'χε πει, ενώ συζητούσαμε για μαγεία καλαμποκιού και θεοποίηση, ότι ο αριθμός των καλαμποκόσπορων που έχει κάθε μάγος είναι σαράντα οχτώ. Ποτέ δεν μου εξήγησε γιατί.

Τον ρώτησα πάλι: “Γιατί σαράντα οχτώ;”

“Το σαράντα οχτώ είναι ο αριθμός μας”, είπε. “Αυτός μας κάνει ανθρώπους. Δεν ξέρω γιατί. Μη σπαταλάς τη δύναμή σου σε ηλίθια ερωτήματα”.

Σηκώθηκε και τέντωσε χέρια και πόδια. Μου 'πε να κάνω το ίδιο. Πρόσεξα μόνο μια ανταύγεια φωτός στην ανατολή. Καθήσαμε πάλι. Έγειρε κι έφερε το στόμα του στ' αυτί μου.

“Το τελευταίο πρόσωπο που θα καλέσεις είναι ο Δον Χενάρο, ο πραγματικός Μακκόυ”, ψιθύρισε.

ΚΑΡΛΟΣ ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΔΥΝΑΜΗΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΝΙΚΟΣ ΣΙΔΕΡΗΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ! O Πούτιν εξέδωσε Διεθνές Ένταλμα Σύλληψης για τον κερδοσκόπο Σόρος!

2012-02-01T16:21:00.001+02:00

Την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση χρηματοδοτεί τον Βαλλιανάτο, τους Οικολόγους Πράσινους και το "Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι" (όλα χρηματοδοτούνται από τον γνωστό εβραίο χρηματιστή Τζορτζ Σόρος), η Ρωσία έχει συνειδητοποιήσει τον βρώμικο ρόλο αυτού του μιάσματος που προσπαθεί να ενισχύσει την αναρχία στον κόσμο χρηματοδοτώντας "επαναστάσεις" (σε Ουκρανία, Γεωργία, Κιργιζία) και ενισχύοντας παρασιτικά κράτη όπως τα Σκόπια.

Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύονται στα ιταλικά ΜΜΕ, ο πρωθυπουργός της Ρωσίας Vladimir Putin εξέδωσε Διεθνές Ένταλμα Σύλληψης εναντίον του «Τρομοκράτη Χρηματιστή George Soros»!

Πανικός στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα!

Αναλυτικά εδώ: Putin dichiara guerra a George Soros & Co. (Ο Πούτιν κηρύσσει πόλεμο στον George Soros & ΣΙΑ).

Ας αρχίσουν να βλέπουν οι αναρχικοί και όλο το φιλελεύθερο σκυλολόι ότι δεν ήμασταν οι "ακραίοι" όταν εδώ και χρόνια διατυμπανίζαμε το προφανές! Δεν αποσκοπούσαμε σε μια "φασιστική δικτατορία" όταν υποδεικνύαμε τη σαπίλα του μεταπολιτευτικού εκτρώματος.

Δυστυχώς, έχουμε 100% δίκιο σε όλα αυτά που λέγαμε ότι συμβαίνουν τόσα χρόνια και οι δημοκράτες μας χαρακτήριζαν "ακραίους" και "γραφικούς"...

31 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ: ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΕΠΑΙΣΧΥΝΤΟΥ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΝΩΛΕΘΡΙΑΣ

2012-01-31T20:52:00.000+02:00

Στις 31 Ιανουαρίου 1996 επισυνέβη μία εθνική πανωλεθρία, που σημάδευσε ανεξιτήλως την κατοπινή πορεία του Ελληνισμού, μία πανωλεθρία ατιμωτική και επαίσχυντος, διότι συνέβη άνευ αντιστάσεως στον διεκδικούντα εχθρό, τους Τούρκους! Το ελλαδικό κράτος εγκατέλειψε εθνικό έδαφος, απεποιήθη της εθνικής του κυριαρχίας επ΄αυτού άνευ πολεμικής αναμετρήσεως και στρατιωτικής ήττης!

Ολίγο πριν τα χαράματα της (αποφράδος πλέον ημέρας) Τετάρτης 31/1/1996 και ενώ οι Τούρκοι κομάντος, που είχαν καταλάβει ολίγες ώρες ενωρίτερα την αφύλακτη βραχονησίδα Δυτική Ίμια, είχαν καταρρίψει ελληνικό ελικόπτερο απονηωθέν από την φρεγάτα Ναβαρίνο , οι εθνικοί μειοδότες της αθηναϊκής κυβερνήσεως (πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Σημίτης και υπουργός Εξωτερικών Θεόδωρος Πάγκαλος) απεδέχθησαν την αμερικανική πρόταση, η οποία υιοθετούσε απολύτως τις θέσεις του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών και απέσυραν από την βραχονησίδα Ανατολική Ίμια τους άνδρες των ελληνικών ενόπλων ειδικών δυνάμεων μαζί με την ελληνική σημαία!!!

Η κυριαρχία επί εθνικού εδάφους είχε απαλλοτριωθεί! Στις νησίδες Δυτική Ίμια και Ανατολική Ίμια έκτοτε δεν εστήθη η Σημαία μας! Εθνική ταπείνωσις, εντροπή και καταισχύνη! Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις δεν επολέμησαν (αν και οι άνδρες τους το ήθελαν), δεν άνοιξαν πυρ κατά του καταλαβόντος εθνικό έδαφος εχθρού, παρά μόνον εθρήνησαν και τρεις αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού μας, που έχασαν την ζωή τους στο καταρριφθέν ελικόπτερο!

Η ξενόδουλη μαριονέτα που παρίστανε τον πρωθυπουργό της Ελλάδος, ολίγες ώρες μετά, εντός του ελλαδικού κοινοβουλίου, ευχαριστούσε την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών για την μεσολάβησή της (!), ο αναίσχυντος υπουργός επί των εξωτερικών εδήλωνε ότι οι άνδρες των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων «παίρνουν τη σημαία μαζί τους για να την προστατεύσουν από την βεβήλωση», δεν έγιναν λαϊκές κινητοποιήσεις και ογκώδη συλλαλητήρια για την εθνική υποχώρηση και ταπείνωση, παρά μόνον ολίγες εκατοντάδες εθνικιστές (μεταξύ των οποίων κάποιοι που τώρα πυκνώνουν τις τάξεις του Άρματος) έσωσαν την τιμή του ελληνικού λαού!

Τούτα τα ανήκουστα και έπετο συνέχεια. Μόλις τρεις μήνες από την μοιραία νύκτα των Ιμίων, σε συνάντηση του Έλληνος(;) υπουργού Εξωτερικών με τον Τούρκο ομόλογό του στο Βουκουρέστι (29/4/1996), η τουρκική πλευρά κάνει, για πρώτη φορά, λόγο για «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο και αποστέλλει – εντέχνως γραμμένο – υπόμνημα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, επί του οποίου δεν προκύπτει απορριπτική ελληνική απάντηση. Σε ολίγο καιρό άπαντες συνειδητοποίησαν , ότι η Τουρκία δεν απέδιδε τοπικό χαρακτήρα στις «γκρίζες ζώνες» (μόνον στα Ίμια), αλλά νομική διάσταση (με εφαρμογή σε δεκάδες νήσους, νησίδες και βραχονησίδες, που δεν αναφέρονται ρητώς στην Συνθήκη της Λωζάννης ή σε άλλες επίσημες συμφωνίες).

Έκτοτε ο εθνικός κατήφορος συνεχίζεται, με πλείστα όσα σπουδαία γεγονότα! Οδεύομε προς τον εθνικό όλεθρο, την οριστική εξαφάνιση του Ελληνισμού! Εμείς είμαστε αποφασισμένοι να πολεμήσωμε, συνεπήξαμε εθνοφυλετική κοινότητα, πυκνώνομε τις τάξεις του Άρματος! Όποιος πιστεύει εις τον Ελληνικό Πολιτισμό, καλείται να συστοιχή!

ΙΜΙΑ 1996: ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ – ΠΟΛΕΜΑΜΕ!!!

πηγή: http://www.armahellas.com

Bloody Sunday 30/01/1972.

2012-01-29T22:17:00.000+02:00

To φαινόμενο του "WHITE FLIGHT"

2012-01-28T10:29:00.000+02:00

To φαινόμενο του "WHITE FLIGHT" αναφέρεται σε μια κατάσταση η οποία εμφανίζεται κατά κύριο λόγω στις Η.Π.Α ( αλλά και στην Ευρώπη), όπου και παρατηρείται ότι λευκοί κάτοικοι διαφορετικών πολιτικών, οικονομικών, θρησκευτικών και επαγγελματικών θέσεων, μεταναστεύουν από την περιοχή στην οποία ζουν όταν αυξηθεί ο πληθυσμός των μη-λευκών. Το φαινόμενο μάλιστα δεν σχετίζεται μόνο με του δείκτες εγκληματικότητας.

Πρόκειται για μία κατάσταση η οποία ξεκίνησε να εμφανίζεται την δεκαετία του 50΄και σήμερα διατηρεί έναν σταθερό ρυθμό. Το φαινόμενο αφορά κατά 95% κατοίκους αστικών κέντρων με πολυφυλετικό στάτους (mixed urban communities), όπου όμως οι μη-λευκοί αποτελούν μειονότητα. Οι λευκοί κάτοικοι απομακρύνονται και μετακομίζουν σε περιοχές με μικρότερους πληθυσμούς μη-λευκών, ημι-αστικές κοινότητες, κατά κύριο λόγο περιφερειακά της πόλης που ζούσαν, συνεχίζουν να εργάζονται στο ΄΄κέντρο΄΄ της πόλης, και ακούσια ενισχύουν την διαδικασία της αποκέντρωσης η οποία έχει κοινωνιολογικά σημαντικότατο ρόλο, συγκροτούν νέες κοινότητες (commuter towns ), και επιθυμούν να ζήσουν σε μικρές, αποκεντρωμένες κοινότητες με αμιγώς λευκό πληθυσμό. Στο φαινόμενο αυτό, σαφέστατο ρόλο παίζουν και οι οικονομικοί λόγοι, επαγγελματικές ανάγκες και πολλές άλλες συνιστώσες οι οποίες συνθέτουν τα πολύπλοκα κοινωνικά ζητήματα, που με την σειρά τους μέσω των επιστημονικών εργαλείων, μεθόδων και εργασιών, μπορούν να απαντήσουν σε προβλήματα σχετικά με τις δημογραφικές αναλογίες αστικών, ημιαστικών και αγροτικών περιοχών, τις οικονομικές προεκτάσεις που προκύπτουν κλπ.

Στην συντριπτική τους πλειοψηφία οι λευκοί …"εσωτερικοί μετανάστες" δεν πληρούν τα κριτήρια εκείνα που θα τους χαρακτήριζαν ρατσιστές. Είναι δημοκράτες, διαφορετικών θρησκευμάτων, δουλεύουν, διασκεδάζουν και παράγουν σε αρμονία με μη-λευκούς, όμως δεν επιθυμούν να ζήσουν μαζί τους, να στείλουν τα παιδιά τους στα ίδια σχολεία και νοιώθουν ασφάλεια σε φυλετικά ομοιογενείς κοινότητες. Το white flight λοιπόν αφορά μια κατάσταση την οποία οι επιστήμονες ονομάζουν Auto-segregation ή αλλιώς self-segregation, σεχταρισμός, αυτό-διαχωρισμός και αυτό-απομόνωση δηλαδή, φυλετικών, ιδεολογικών ή πολιτικών ή θρησκευτικών ή ακόμα και επαγγελματικών συνόλων, που δεν επιθυμούν να έρθουν σε ρήξη με άλλες ομάδες στην κοινωνία που ζούν , οπότε και επιλέγουν να αποκεντρωθούν, απομονωθούν και να δημιουργήσουν στην ουσία μια μικρή κοινωνία μέσα στο κοινωνικό σύνολο, χωρίς όμως να αποκόψουν τους δεσμούς και τις σχέσεις με το υπόλοιπο σύνολο. Εδώ θα ήταν λάθος μου να μην αναφερθώ και στο ’’black flight’’, το αντίστοιχο φαινόμενο που αφορά τους μαύρους κατοίκους οι οποίοι δρουν ομοίως. Στην περίπτωση τους μάλιστα, ευνοϊκά για αυτούς τέμνει και η νομική παράμετρος μιας και οι νόμοι οι οποίοι είναι σχετικοί με τον ρατσισμό στην κοινωνία (Environmental racism) μπορούν να ΄΄θυματοποιήσουν΄΄ τους μαύρους πολύ εύκολα, με ότι αυτό συνεπάγεται υπέρ τους.

Βασική παράμετρος ανάπτυξης του φαινομένου αποτελεί όπως είναι λογικό, η επαγγελματική συνιστώσα. Η εύρεση εργασίας σε εργοστάσια ή εταιρίες που ζητούν μεγάλους αριθμούς υπαλλήλων αποτελούν αιτία μαζικής μετανάστευσης (ας το θεωρήσουμε έτσι) φυλετικών ή όπως είπα άλλων ομάδων, ενώ ακόμη μια παράμετρος αποτελεί και το οικονομικό επίπεδο των ατόμων. Οι περισσότερες περιοχές με εύπορους κατοίκους είναι σε ποσοστά μεγαλύτερα του 75% , φυλετικά ομοιόμορφες! Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν διαφορετικές περιοχές εύπορων μαύρων, λευκών, εβραίων κλπ

Το αντίθετο του WHITE FLIGHT είναι το φαινόμενο του Gentrification, κατά το οποίο οι λευκοί προσπαθούν να ανεβάσουν το κόστος ζωής μιας περιοχής με σκοπό να αναγκάσουν τους μη λευκούς να μετακομίσουν!

Αφού σε γενικές γραμμές αντιληφθούμε τα ως άνω , μπορούμε να προβούμε σε σκέψεις και συγκρίσεις με την Ελληνική πραγματικότητα. Ο μέσος κάτοικος που πλήττεται από την λαθρομετανάστευση και την υποβάθμιση της ζωής του, είναι κάτοικος αστικής περιοχής, χαμηλών τόνων, δεν ανήκει απαραίτητα σε μια συγκεκριμένη ιδεολογική και πολιτική θέση, είναι των μεσαίων και χαμηλών οικονομικών στρωμάτων, φιλήσυχος, δεν είναι ρατσιστής, και δεν είναι αντιδραστικός. Δέχτηκε την συμβίωση με τους λαθρομετανάστες και αντέδρασε σε περιορισμένο βαθμό, μόνο όταν η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο.

Το φαινόμενο του να μετακομίζουν Έλληνες σε άλλες περιοχές αλλά και εκτός χώρας έχει ξεκινήσει. Η οικονομική κρίση και η ανεργία οδηγούν τους νέους αποφοίτους των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, στην αναζήτηση εργασίας και στην εξασφάλιση καριέρας στο εξωτερικό, ενώ παράλληλα ένα μεγάλο κομμάτι ατόμων έως και 45 ετών επιστρέφει στην επαρχία, αδυνατώντας να επιβιώσει στις 3 μεγάλες πόλεις της χώρας. Μάλιστα σε ομοιότητα με την κατάσταση που προκύπτει από το WHITE FLIGHT στις Η.Π.Α, οι κάτοικοι πολλών πόλεων μετακομίζουν στα περίχωρα και συνεχίζουν να εργάζονται στα ΄΄κέντρα΄΄ των πόλεων ή/και μοιράζουν την ζωή τους ανάμεσα στην πόλη και την επαρχία αναζητώντας μείωση των οικονομικών τους εξόδων και ανθρώπινες συνθήκες ζωής. Κάτοικοι περιοχών με προβλήματα λαθρομετανάστευσης, μετακομίζουν σε περιοχές με μεγαλύτερο κόστος, αναζητώντας τουλάχιστον φυσιολογικές και ασφαλείς συνθήκες ζωής. Την ίδια ώρα αδυνατούν να νοικιάσουν τα διαμερίσματα τους σε Έλληνες μιας και η οικονομική κατάσταση δεν ευνοεί τέτοιες κινήσεις, με αποτέλεσμα να τα νοικιάζουν σε αυτούς που δημιουργούν το πρόβλημα τους! Δηλαδή στους ίδιους τους μετανάστες! Οι δε τελευταίοι εύκολα μπορούν να πληρώσουν τα ποσά που χρειάζονται μιας και συγκατοικούν σε μεγάλους αριθμούς, ελαχιστοποιώντας κατά αυτόν τον τρόπο το ατομικό κόστος.

Το σενάριο της εγκατάλειψης ολόκληρων αστικών περιοχών από τους γηγενείς Έλληνες, δεν είναι επιστημονική φαντασία αλλά πραγματικότητα. Η δημιουργία κλειστών περιοχών (γκέτο) και φυλετικά διαχωρισμένων δημοτικών διαμερισμάτων, δεν είναι μια κατάσταση την οποία κάποιος επιθυμεί να δημιουργήσει, αλλά αποτελεί την κοινωνική προέκταση του ζητήματος της εθνοφυλετικής αλλοίωσης της χώρας. Το ερώτημα και σκέψη είναι μέχρι πότε αυτή η κατάσταση θα αφορά μόνο τα αστικά κέντρα; Πότε αυτή κατάσταση θα εξαπλωθεί και στην επαρχία; Εν τέλει ποιες είναι εκείνες οι ενέργειες οι οποίες πρέπει να γίνουν ώστε να ανακόψουμε την καταστροφική λαίλαπα που απειλεί ακόμα και την ατομική μας ασφάλεια.

πηγή: http://kkk-hellas.blogspot.com

VAFFEN SS ΣΤΗΝ ΕΣΘΟΝΙΑ

2012-01-24T19:30:00.004+02:00

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΡΙΝ ΤΟΝ Β' ΠΠ ΣΤΗΝ ΒΑΛΤΙΚΗ

Το 1940 ο Σοβιετικός Στρατός καταλαμβάνει τις χώρες της Βαλτικής και εγκαθιστά τις δικές του κομμουνιστικές κυβερνήσεις, πιόνια της ΕΣΣΔ. Η τρομοκρατία που απλώθηκε από άκρη σε άκρη στις χώρες της Βαλτικής και ειδικά την Εσθονία ήταν πρωτοφανής.60.000 Εσθονοί, το 5% του πληθυσμού εξοντώθηκε μέσα σε λίγους μήνες, ομαδικές δολοφονίες, βιασμοί χιλιάδων γυναικών και η επακόλουθη διάδοση ασθενειών, καταλήστευση του φυσικού πλούτου της χώρας ήταν μερικά μονάχα από τα διαπραχθέντα κομμουνιστικά εγκλήματα. Η κόκκινη τρομοκρατία είχε απλωθεί σε κάθε γωνιά της Βαλτικής. Οι δημοκρατικές χώρες ποτέ δεν αναγνώρισαν την Σοβιετική κατοχή αλλά λόγω του επερχόμενου πολέμου με την Γερμανία έκαναν διπλωματικές μονάχα ενέργειες. Διανοούμενοι και επιστήμονες εξοντώθηκαν με κατηγορίες περί εθνικισμού και χιλιάδες άλλοι στάλθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Σιβηρίας. Οι Εσθονοί που ήταν σε στρατεύσιμη ηλικία υποχρεώθηκαν να δουλεύουν σε Σοβιετικά εργοστάσια υπό συνθήκες σκλάβων. Όπως ήταν φυσικό το αίσθημα του αντικομουνισμού και της λευτεριάς ήταν διάχυτο στον Εσθονικό λαό.

Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΕΣΘΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ

Το 1941 η Ναζιστική Γερμανία καταλαμβάνει τις χώρες της Βαλτικής. Πολλοί Εσθονοί είδαν την κατάληψη της Εσθονίας από τους Γερμανούς θετικά καθώς πίστευαν ότι δεν μπορούσε να βρεθεί εξίσου βίαιος κατακτητής με τους Σοβιετικούς. Οι ακρότητες που διέπραξαν ωστόσο οι Γερμανοί δεν ήταν λίγες. Έτσι πολλοί Εσθονοί αποφάσισαν να δράσουν ως αντάρτες τόσο εναντίον των Σοβιετικών πρώην κατακτητών όσο και εναντίον των νυν κατακτητών. Ο Χίτλερ ουδέποτε είχε ως στόχο την δημιουργία ανεξάρτητων κρατών της Βαλτικής, κάτι που δυσαρέστησε πολλούς Εσθονούς που πίστεψαν ότι τους είχε δοθεί η ευκαιρία να ξαναποκτήσουν την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους. Ωστόσο άφησε κάποιες υποσχέσεις να αιωρούνται και να τις ερμηνεύει ο καθένας κατά το δοκούν.

Αντάρτες σε εκπαίδευση

''ΕΣΘΟΝΙΚΗ ΛΕΓΕΩΝΑ''. Η ΔΡΑΚΑ ΤΩΝ ΑΝΔΡΕΙΩΜΕΝΩΝ

Οι μνήμες της Σοβιετικής κατοχής ήταν ακόμη και νωπές και έτσι μια μεγάλη μερίδα Εσθονών φλεγόταν από την επιθυμία να πολεμήσει τους Σοβιετικούς πάση θυσία. Οι αντάρτες δεν είχαν αξιοσημείωτη δράση εναντίον των Σοβιετικών και μερικές αψιμαχίες δεν ικανοποιούσαν τους Εσθονούς. Γνώριζαν ότι η μεγαλύτερη ευκαιρία τους για να πολεμήσουν τους Σοβιετικούς ήταν να καταταχθούν εθελοντικά στον Γερμανικό Στρατό. Οι Εσθονοί κατάφεραν να συγκροτήσουν την ''Εσθονική Λεγεώνα'' των SS οι οποίοι θα αποτελούταν μόνο από Εσθονούς και θα είχε σχετική αυτονομία. Έτσι ήταν βέβαιοι ότι θα δουν δράση εναντίον του Κόκκινου Στρατού. Το 1943 συγκροτήθηκε η Λεγεώνα αποτελούμενη αρχικά από 800 εθελοντές. Αμέσως στάλθηκε στην Ουκρανία να αντικαταστήσει τους Φινλανδούς εθελοντές.

Εσθονοί εθελοντές

Αφίσα που καλεί σε κατάταξη στην Λεγεώνα

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΜΑΧΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΤΡΑΤΟ

Οι Εσθονοί εθελοντές έφτασαν στο μέτωπο και αμέσως είδαν δράση κατά των παρτιζάνων. Αργότερα στάλθηκαν στις περιοχές νότια του Χάρκοβου. Στις εκεί μάχες παρά το γεγονός ότι οι Εσθονοί υστερούσαν αριθμητικά επέδιξαν τρομερό φανατισμό και συνοχή καταστρέφοντας άνω των 100 Σοβιετικών Αρμάτων μάχης και προξενώντας απώλειες άνω των 7.000 στους Σοβιετικών. Απονεμήθηκαν πάνω από 40 Σιδηροί Σταυροί στην Λεγεώνα. Η Λεγεώνα ωστόσο μετά από μέρες σκληρών μαχών είχε αποδεκατιστεί. Παρόλα αυτά όλο και μεγαλύτερος αριθμός εθελοντών κατατάσσονταν ενώ οι εναπομείναντες άντρες βοήθησαν στην εκπαίδευση των νεοσύλλεκτων.

Δύο Εσθονοί στρατιώτες πριν αναχωρήσουν για το μέτωπο

ΣΚΛΗΡΕΣ ΜΑΧΕΣ ΣΤΗΝ ΝΑΡΒΑ

Το 1944 δημιουργήθηκε η 1η Εσθονική Μεραρχία των SS. Στην Μεραρχία κατατάχθηκε πολύ μεγάλος αριθμός εθελοντών. Οι Εσθονοί διατάχθηκαν να καταλάβουν το Σοβιετικό προγεφύρωμα στην Νάρβα. Μετά από μέρες σκληρών μαχών η Μεραρχία είχε απωθήσει τους Σοβιετικούς. Σε αυτές τις περιοχές είδε πολεμική δράση, υπό δύσκολες συνθήκες και είχε μεγάλες απώλειες. Ο ηρωισμός που επέδειξαν οι Εσθονοί εντυπωσίασε τους Γερμανούς. Έπειτα από διαταγή του Φέλιξ Στέινερ οι Εσθονοί είδαν δράση στις σκληρές αμυντικές μάχες που διεξήχθησαν στο Κίντερχειμ. Οι Εσθονοί πολέμησαν παντού με αυτοθυσία και ήταν από τους πλέον ευσυνείδητους και πειθαρχημένους εθελοντές. Συνολικά στην Βέρμαχτ υπηρέτησαν άνω των 50.000 Εσθονών εκ των οποίων οι 20.000 στα SS. Όταν οι Γερμανοί έφυγαν από την Εσθονία οι περισσότεροι εθελοντές εντάχθηκαν στις τάξεις των Εσθονών ανταρτών, τους ''Αδελφούς του Δάσους'' όπως τους έλεγαν και συνέχισαν από εκεί την πατριωτική και αντισταλινική τους δράση.

Εμβλήματα Εσθονών Πολεμιστών

"ΑΔΕΛΦΟΙ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ" (FOREST BROTHERS), ΟΙ ΑΝΤΑΡΤΕΣ ΤΩΝ ΒΑΛΤΙΚΩΝ ΧΩΡΩΝ

Μετά τον Β Π.Π. εξαπολύθηκε ένα νέο κύμα κόκκινης τρομοκρατίας στις χώρες της Βαλτικής. Οι περισσότεροι άντρες που ήταν σε στρατεύσιμη ηλικία ανέβηκαν στα βουνά για να αποφύγουν την στράτευση στον κατοχικό στρατό. Εκεί συγκρότησαν αυτόνομες ομάδες ανταρτών, τους ''Forest Brothers'' (Αδελφούς του Δάσους) όπως τους έλεγαν. Τέτοιες ομάδες ανταρτών υπήρχαν σε όλες τις χώρες της Βαλτικής. Η NKVD αν γνώριζε την ταυτότητα κάποιου αντάρτη (συνήθως προδίδονταν από κάποιον κομμουνιστή συνεργάτη των Σοβιετικών) δολοφονούσε την οικογένεια του για αντίποινα. Αυτοί οι αντάρτες ζούσαν αυτόνομα και την εκπαίδευση τους αναλάμβαναν κυρίως έμπειροι αντάρτες η πρώην εθελοντές των SS, με όλη την πολεμική εμπειρία που είχαν αποκτήσει.

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 50 τα βουνά ήταν γεμάτα από αντάρτες. Ωστόσο η αναμενόμενη βοήθεια από την Δύση δεν έφθασε ποτέ και έτσι κάθε ελπίδα ανεξαρτησίας έσβησε. Ωστόσο υπήρξε Εσθονός αντάρτης που σε ηλικία 81 ετών εμφανίστηκε μετά την αποχώρηση των Σοβιετικών!

Άνδρες των Εσθονικών SS σε μια από τις ελάχιστες στιγμές ανάπαυσης

Ένα μνημείο Σοβιετικού κατεστραμμένο, από τα πολλά που οι κατακτητές έκτισαν στις χώρες της Βαλτικής. Όλα γκρεμίστηκαν με πρωτοβουλία της κυβέρνησης. Πριν προλάβει βέβαια τα είχαν γκρεμίσει και διαλύσει οι ίδιοι οι Εσθονοί. Τίποτα κομμουνιστικό δεν έμεινε στην Εσθονία και στις άλλες Βαλτικές χώρας που να θυμίζει τα χρόνια της Σοβιετικής κατοχής

Ένα από τα πολλά ανεργεθέντα μνημεία προς τιμήν των εθελοντών Εσθονών που έδωσαν την ζωή τους για την πατρίδα

πηγή: http://sfoulidis.hostei.com

Ο σκοπός του όνου στον μύθο του Ιησού.

2012-01-20T13:01:00.001+02:00

του Julius Evola

Όποιος λαμβάνει υπόψη τις αινιγματικές μαρτυρίες των συμβόλων, δεν μπορεί να μην υποστή την γοητεία του μέρους που στο μύθο του Ιησού, έχει ο σκοπός του όνου. Όχι μόνο ο όνος εικονίζεται πλησίον στη γέννηση του Ιησού, μα είναι αλήθεια, ότι πάνω σε έναν όνο η παρθένος και το θείο βρέφος δραπετεύουν, και πάνω απ' όλα, ο όνος φέρνει τον Ιησού στην θριαμβική του είσοδο στα Ιεροσόλυμα. Τώρα, ο όνος είναι ένα παραδοσιακό σύμβολο για μια “διαβολική” δύναμη διάλυσης. Είναι, στην Αίγυπτο, το ζώο του Set, το οποίο ενσαρκώνει ακριβώς τέτοια δύναμη, έχει χαρακτήρα αντιηλιακό και συνδέεται με τους “υιούς της ανίκανης εξέγερσης”. Είναι στην Ινδία το ζώο που φέρει τον Mudevi (- η ίππευσή του...) που απεικονίζει την υποχθόνια όψη της θηλυκής θεότητας. Όπως είδαμε, στον ελληνικό μύθο είναι το συμβολικό ζώο που, στην κοιλάδα της Λήθης, καταστρέφει αιώνια το έργο του Όκνου*, ενώ έχει σχέση με μια θηλυκή θεότητα χθόνιο-υποχθόνια, την Εκάτη. Έτσι αυτό το σύμβολο θα μπορούσε να είχε την αξία ενός μυστικού σημείου της δύναμης που προσεταιρίσθηκε στον πρωταρχικό χριστιανισμό και στην οποία αυτός όφειλε μερικώς τον θρίαμβό του: είναι η δύναμη που αναδύεται και προσλαμβάνει έναν δραστήριο ρόλο (μέρος) παντού. Αυτό που σε μια παραδοσιακή δομή αντιστοιχεί στην αρχή “κόσμος” παραπαίει, διαλύεται και επιβιώνει στην αρχική του δύναμη. Η έλευση του χριστιανισμού, στην πραγματικότητα, δεν θα μπορούσε να ήταν δυνατή, εάν οι ζωτικές δυνατότητες του ηρωικού ρωμαϊκού κύκλου δεν ήταν ήδη εξουθενωμένες, εάν η “φυλή της Ρώμης”, δεν ήταν ήδη κατάκοπη στο πνεύμα της και τους ανθρώπους της (και μια απόδειξη γι' αυτό υπήρξε η αποτυχία της προσπάθειας παλινόρθωσης εκ μέρους του αυτοκράτορα Ιουλιανού), εάν οι παραδόσεις του αρχαίου καιρού δεν είχαν θολώσει και κοντά σε ένα εθνικό χάος και μια κοσμοπολίτικη διάλυση, εάν το αυτοκρατορικό σύμβολο δεν είχε μολυνθεί και καταντήσει, όπως ειπώθηκε, σε μια καθαρή επιβίωση εν μέσω ενός κόσμου ερειπίων.

JULIUS EVOLA
ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΙΤΣΙΟΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΟΓΧΗ

* Όκνος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια:

Στην ελληνική και τη ρωμαϊκή μυθολογία με το όνομα `Οκνος είναι γνωστή μία θεότητα ή θνητός (αντιστοίχως) που προσωποποιούσε τη νωθρότητα, τη βραδύτητα και τη ματαιοπονία (πρβλ. τα επίθετα οκνός, οκνηρός). Ο `Οκνος μυθολογείται ως γιος της Μαντώς και τουΤιβερίνου, ή ως γιος ή αδελφός του Αυλητή, ενώ αναφέρεται συχνά σε σχέση με τον`Αδη. Κατά την παράδοση ίδρυσε την πόλη Μάντοβα ή τη Φελσίνα (τη σημερινή Μπολόνια, Βιργίλιος Χ 198).

Ο ζωγράφος Πολύγνωτος είχε απεικονίσει τον `Οκνο στη «Λέσχη των Κνιδίων» στους Δελφούς. Σε ανάγλυφο που βρίσκεται στο Βατικανό, ο θεός παριστάνεται ως μεσήλικας άνδρας που πλέκει ασταμάτητα ένα σκοινί, το οποίο κατατρώει συνεχώς ένας γάιδαρος που βρίσκεται δίπλα του. Η απασχόλησή του θυμίζει το μάταιο γέμισμα του «Πίθου των Δαναΐδων», μαζί με τις οποίες απεικονίζεται πολλές φορές ο `Οκνος.

Πηγές:

Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόγλωσσης Wikipedia
Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. Οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969

Ο μυστικός δείπνος σύμφωνα με τιν Γκουρτζίεφ

2012-01-17T19:28:00.002+02:00

του Peter D. Ouspensky

Σε όλα τα χριστιανικά δόγματα, μεγάλο ρόλο παίζει η παράδοση του Μυστικού Δείπνου, του τελευταίου δείπνου του Ιησού με τους μαθητές του. Λειτουργίες και ολόκληρη σειρά από δόγματα, τελετουργίες και μυστήρια έχουν εδώ την προέλευσή τους. Αυτή η παράδοση υπήρξε αφορμή για σχίσματα, για τη διαίρεση των Εκκλησιών, για το σχηματισμό αιρέσεων. Πόσοι δεν θανατώθηκαν γιατί αρνιόντουσαν να δεχτούν τούτη ή εκείνη την ερμηνεία. Αλλά στην πραγματικότητα, κανείς δεν καταλαβαίνει τι ήταν ακριβώς ο Μυστικός Δείπνος, ή τι έκανε ο Ιησούς και οι μαθητές του εκείνο το βράδυ. Δεν υπάρχει εξήγηση που να έχει έστω και την παραμικρή σχέση με την αλήθεια, γιατί αυτά που είναι γραμμένα στα Ευαγγέλια, έχουν, πρώτα απ' όλα, διαστρεβλωθεί πολύ κατά την αντιγραφή και τη μετάφραση. Και ύστερα, γράφτηκαν για εκείνους που γνωρίζουν. Για εκείνους που δεν γνωρίζουν, δεν μπορούν να εξηγήσουν τίποτε. Όσο περισσότερο προσπαθούν να τα καταλάβουν τόσο περισσότερο παρασύρονται σε λάθη.

“Για να καταλάβουμε τι έγινε στο Μυστικό Δείπνο, είναι πρώτα απ' όλα απαραίτητο να γνωριουμε ορισμένους νόμους.

“Θυμάστε τί είπα για το [αστρικό σώμα]; Ας τα συνοψίσουμε. Οι άνθρωποι που έχουν [αστρικό σώμα] μπορούν να επικοινωνούν μεταξύ τους από απόσταση χωρίς να καταφεύγουν στα συνηθισμένα φυσικά μέσα. Αλλά για να μπορεί να γίνει μια τέτοια επικοινωνία, πρέπει να δημιουργήσουν κάποια [σύνδεση] μεταξύ τους. Για το σκοπό αυτό, όταν πηγαίνουν σε διάφορα μέρη ή σε διάφορες χώρες, παίρνουν καμιά φορά, μαζί τους κάτι που να ανήκει στο άτομο με το οποίο θέλουν να επικοινωνούν. Κατά προτίμηση, αντικείμενα που έχουν έρθει σε επαφή με το σώμα του και είναι διαποτισμένα με τις εκρύσεις του και τα παρόμοια. Κατά τον ίδιο τρόπο, για να διατηρήσουν σύνδεση με ένα νεκρό, οι φίλοι του φύλαγαν αντικείμενα που του ανήκαν. Αυτά τα πράγματα αφήνουν, κατά κάποιο τρόπο, κάτι ίχνη πίσω τους, κάτι σαν αόρατα καλώδια ή νήματα που παραμένουν τεντωμένα στο χώρο. Αυτά τα νήματα συνδέουν το δεδομένο αντικείμενο με το πρόσωπο -ζωντανό ή και πεθαμένο- στο οποίο ανήκε το αντικείμενο. Οι άνθρωποι το ήξεραν αυτό από τα πανάρχαια χρόνια και χρησιμοποίησαν αυτή τη γνώση με διάφορους τρόπους.

“Ιχνη της μπορούμε να βρούμε στα έθιμα πολλών λαών. Ξέρετε π.χ. ότι αρκετοί απ' αυτούς διατηρούν το έθιμο της αδελφοποιίας. Δύο άντρες, ή και περισσότεροι, ανακατεύουν το αίμα τους στο ίδιο κύπελο και, μετά, πίνουν απ' αυτό. Υστερα θεωρούνται αδελφοί εξ αίματος. Αλλά το έθιμο αυτό έχει πιο βαθιές ρίζες. Αρχικά, ήταν μια μαγική τελετουργία για να δημιουργηθεί σύνδεση ανάμεσα σε [αστρικά σώματα], τότε και πάλι, σύμφωνα με τις πεποιθήσεις ορισμένων λαών, δεν διακόπτεται με το θάνατο.

“Ο Χριστός ήξερε από την αρχή ότι έπρεπε να πεθάνει. Αυτό είχε αποφασιστεί από πριν. Το ήξερε και το ήξεραν και οι μαθητές του. Και ο καθένας τους ήξερε τι ρόλο θα έπρεπε να παίξει. Αλλά, ταυτόχρονα, ήθελαν να δημιουργήσουν ένα μόνιμο δεσμό με το Χριστό. Και γι' αυτό το σκοπό, τους έδωσε το αίμα του να πιούν και τη σάρκα του να φάνε. Δεν ήταν καθόλου άρτος και οίνος, αλλά πραγματική σάρκα και πραγματικό αίμα.

“Ο Μυστικός Δείπνος ήταν μια μαγική τελετουργία παρόμοια με την [αδελφοποιία] για τη δημιουργία σύνδεσης ανάμεσα σε [αστρικά σώματα]. Αλλά πόσοι είναι αυτοί, στις σημερινές θρησκείες, που το ξέρουν αυτό και που καταλαβαίνουν το νόημά του; Ολα αυτά έχουν λησμονηθεί από καιρό και σε όλα έχει δοθεί ένα τελείως διαφορετικό νόημα. Οι λέξεις έχουν παραμείνει, αλλά το νόημά τους πάει καιρός που χάθηκε”.

Η ομιλία αυτή, και ιδιαίτερα η κατάληξή της, προκάλεσε πολλές συζητήσεις στις ομάδες μας. Πολλοι ένιωσαν αποτροπιασμό γι' αυτά που είπε ο Γ. για το Χριστό και το Μυστικό Δείπνο. Αλλοι, αντίθετα, ένιωσαν σ' αυτά που είπε, μια αλήθεια που δεν θα μπορούσαν ποτέ να τη βρούν μόνοι τους.

ΠΗΤΕΡ ΟΥΣΠΕΝΣΚΥ
ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΣΤΟΥ
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΜΙΑΣ ΑΓΝΩΣΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Ο ηγέτης της Casa Pound συνελήφθη για ανάρτηση στο Facebook..!!

2012-01-14T18:07:00.001+02:00

Τους τελευταίους μήνες η Casa Pound δέχεται έναν ισχυρό πόλεμο από όλες τις πλευρές. Μετά τις απειλές της πολιτείας (υπό τις πιέσεις της ιταλικής αριστεράς) να εγκαταλείψουν το κτίριο όπου στεγάζονται (οικία στην οποία διέμενε ο μεγάλος ποιητής Ezra Pound), το πρωί της Πέμπτης 12 Ιανουαρίου 2012 πάνοπλοι Carabinierri εισέβαλαν στην οικία του ηγέτη της Casa Pound, Gianluca Iannone, με αφορμή... μια ανάρτηση στο facebook!!!!

Το επίμαχο σχόλιο ανέβηκε λίγες ώρες μετά τον θάνατο του εισαγγελέα Pietro Saviotti από καρδιακή προσβολή και έλεγε: "Το 2012 μπήκε με καλές προοπτικές... Ζήτω!".

Να διευκρινιστεί ότι ο Pietro Saviotti ήταν ο εισαγγελέας που εξαπέλυσε κυνήγι μαγισσών εναντίον των εθνικιστών στη Ρώμη και διέταξε την προληπτική σύλληψη του Alberto Palladino (γνωστού ως "Zippo") τον περασμένο Νοέμβριο, λόγω του ξυλοδαρμού πέντε μελών του δημοκρατικού κόμματος που κατά το παρελθόν είχαν εξαπολύσει απειλές εναντίον του Zippo (οπότε και θεωρήθηκε υπεύθυνος ο Zippo, χωρίς να υπάρχουν αποδείξεις εναντίον του)..!!!!
Ο ίδιος εισαγγελέας δεν έδειξε τον ίδιο ζήλο όταν λίγες μέρες αργότερα άγνωστοι (προφανώς μέλη του δημοκρατικού κόμματος) πυροβόλησαν και τραυμάτισαν μέλος της Casa Pound.

Κατά την μεταγωγή του στο δικαστήριο, ο Gianluca Iannone δήλωσε: "Η Ιταλία είναι σήμερα χειρότερη από τη Βόρεια Κορέα: όλοι πρέπει να κλαίνε για εκείνους που είναι στο απυρόβλητο, και ακόμα και ένα ατυχές αστείο, γραμμένο σε έναν ιδιωτικό χώρο, μπορεί να εκληφθεί ως προτροπή σε έγκλημα."
Τονίζει επίσης ότι το σχόλιο ήταν καθαρά δική του επινόηση και δεν έχει καμία σχέση με τις θέσεις του κινήματος.

Να σημειωθεί ότις στις 7 Ιανουαρίου πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία η μεγαλειώδης πορεία της Acca Larencia προς τιμήν των αγρίως δολοφονηθέντων φοιτητών από κομμουνιστές και αστυνομικούς το 1978. Η πορεία της Ρώμης είχε πάνω από 5.000 συμμετέχοντες από όλη την Ευρώπη (ανάμεσά τους και από την Ελλάδα) ενώ ανάλογη συμμετοχή είχε και σε ακόμη 7 πόλεις της Ιταλίας όπου πραγματοποιήθηκαν παρόμοιες εκδηλώσεις. Αυτό θορύβησε τη συμμαχία αριστερών και carabinierri που έπρεπε να αντιδράσουν με μια αψυχολόγητη και παράνομη ενέργεια όπως είναι η σύλληψη του Gianluca Iannone για ένα σχόλιο που υπό άλλες συνθήκες θα περνούσε απαρατήρητο.

Το "Γελαστό Παιδί" και η καπηλεία του από την ελληνική (?) αριστερά...

2012-01-14T13:43:00.003+02:00

«Ήταν πρωί του Αυγούστου, κοντά στην ροδαυγή
βγήκα να πάρω αέρα, στην ποτισμένη γη.
Βλέπω μία κόρη κλαίει, σπαρακτικά θρηνεί
Σπάσε καρδιά μου εχάθη, το γελαστό παιδί».

Κλείνουν φέτος 90 χρόνια από τoν θάνατο του Μάικλ Κόλλινς, του στρατιωτικού ηγέτη του IRA στην διάρκεια του Αγώνα για την Ιρλανδική Ανεξαρτησία (1919-1921) και εθνικιστή βουλευτή του Σιν Φέιν. Υπήρξε ο άνθρωπος που γονάτισε μια Αυτοκρατορία και δημιούργησε την Ιρλανδία ως κράτος. Πόσοι όμως ξέρουν ότι είναι και ο πραγματικός ήρωας του «Γελαστού Παιδιού» του Θεοδωράκη, που για χρόνια η Αριστερά το πάσαρε ως «αντιφασιστικό» τραγούδι;

Από την Εξέγερση του Πάσχα στον Απελευθερωτικό Αγώνα

Γεννημένος στις 16 Οκτωβρίου 1890, στην κομητεία του Κορκ, ο Μάικλ Κόλλινς εμπνεόταν από παιδί από το πνεύμα του Εθνικισμού. Σε ηλικία 20 ετών, στην διάρκεια της διαμονής του στο Λονδίνο, θα γίνει μέλος της «Ιρλανδικής Ρεπουμπλικανικής Αδελφότητος» (IRB), μιας μυστικής οργάνωσης που όρκιζε τα μέλη της στην απελευθέρωση της Ιρλανδίας και ήταν υπεύθυνη για τις σημαντικότερες εξεγέρσεις του 19ου αιώνα. Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι στην Ιρλανδία ο Εθνικισμός μπορεί να σημαίνει τον απλό πατριωτισμό και μπορεί να υποστηρίζει αυτονομία από την Βρετανία, αλλά όχι πλήρη ανεξαρτησία ή την αποσκίρτηση με κοινοβουλευτικές μεθόδους. Από την άλλη, ο Ρεπουμπλικανισμός σημαίνει το κίνημα για την πλήρη απελευθέρωση της Ιρλανδίας σε συνδυασμό με ένοπλη βία και δημοκρατικό πολίτευμα. Ο Εθνικισμός είναι συνδεδεμένος με τον Καθολικισμό, ο Ρεπουμπλικανισμός είναι περισσότερο κοσμικός.

Ήταν ως οργανωτής της IRB, που ο Κόλλινς πήρε μέρος στην Εξέγερση του Πάσχα του 1916, πολεμώντας δίπλα στον Πάτρικ Πηρς στην κατάληψη του Ταχυδρομείου του Δουβλίνου. Θα αναδεικνυόταν επίσης σε μεγάλο ταλέντο τόσο στην οργάνωση επιχειρήσεων, όσο στην χρηματοδότηση της εξέγερσης. Η Εξέγερση του 1916 θα αποτύχαινε τραγικά. Θα άναβε όμως το φυτίλι για τον Απελευθερωτικό Αγώνα, τρία χρόνια αργότερα.

Ο Κόλλινς αρχικά καταδικάσθηκε σε θάνατο. Όμως για να μην δημιουργηθεί συμπάθεια στο πρόσωπο του, εξέτισε μόνο ένα χρόνο φυλάκισης σε φυλακή ασφαλείας. Όταν απελευθερώθηκε, ορίσθηκε διοικητικό μέλος του Σιν Φέιν και διοικητής οργάνωσης των «Ιρλανδών Εθελοντών». Αρχηγός και των δύο, υπήρξε ο εκ των ηγετών της Εξέγερσης του Πάσχα, Ήμον ντε Βαλέρα.

Στις εκλογές του 1918, ο Κολλινς εκλέγεται βουλευτής του Κορκ. Όμως μαζί με τους υπόλοιπους βουλευτές του Σιν Φέιν αρνείται να λάβει θέση στην Βουλή του Γουέστμινιστερ. Έτσι το 1919, θα ιδρυθεί η Ντάιλ Έιρεααν, το πρώτο Ιρλανδικό Κοινοβούλιο, με πρόεδρο τον Ντε Βαλέρα. Άπαντες οι βουλευτές συλλαμβάνονται, παρ’ όλες τις προειδοποιήσεις του Κόλλινς, που είχε κατασκόπους παντού και γλύτωσε. Τον Απρίλη του 1919, ο Κόλλινς οργανώνει την απελευθέρωση του Ήμον ντε Βαλέρα, του Άρθουρ Γκρίφιθ και των άλλων βουλευτών. Από εκεί και πέρα, η πολιτική του καριέρα εκτινάζεται στα ύψη. Το καλοκαίρι του 1919, αναλαμβάνει Πρόεδρος της IRB και τον Σεπτέμβριο, Διευθυντής Πληροφοριών του IRA (σωστή απόδοση: Ιρλανδικός Ρεπουμπλικανικός Στρατός), όπως ονομάζονταν πλέον οι «Ιρλανδοί Εθελοντές».

Ο Μάικλ Κόλλινς και ο Αγώνας της Ανεξαρτησίας

Στις 21 Ιανουαρίου 1919, με αφορμή την δολοφονία αστυνομικών από μια ομάδα του IRA, ξεκινά ο Αγώνας της Ανεξαρτησίας. Η βρετανική κυβέρνηση επιβάλει στρατιωτικό νόμο στο νησί και στέλνει τους παραστρατιωτικούς των «Black and Tans». O Μάικλ Κόλλινς απαντά με την ίδρυση των περίφημων «flying columns», ομάδων αντάρτικου, που κτυπούσαν γρήγορα και εξαφανιζόταν. Οι ομάδες αυτές βασιζόταν στην καθοδήγηση τοπικών ηγετών και την ανάπτυξη στρατηγικής από τον ίδιο τον Κόλλινς η τον Ρίτσαρντ Μουλκάχυ. Η καλή γνώση της επαρχίας και η στενή σχέση με τον λαό της, θα αντιστάθμιζε την έλλειψη εφοδίων. Αυτή η τακτική ανέδειξε τον Μάικλ Κόλλινς ως έναν από τους μεγαλύτερους θεωρητικούς του ανταρτοπόλεμου, που αργότερα αντιγράφηκε από την ΕΟΚΑ.

Επιπλέον ανακηρύχτηκε Διευθυντής Οικονομικών της Ιρλανδικής Κυβέρνησης, που θα προσπαθούσε να πάρει εθνικό δάνειο από ξένες κυβερνήσεις. Επίσης θα αντικαθιστούσε επάξια τον Πρωθυπουργό ντε Βαλέρα, όσο αυτός έλειπε στην Αμερική. Όμως όταν αρχίσει να εισάγει κρυφά όπλα στην Ιρλανδία, θα γίνει ο Νο1 δημόσιος κίνδυνος για την Βρετανική κυβέρνηση, που θα τον επικηρύξει για 10.000 λίρες της εποχής (360.000 σημερινά ευρώ).

Η Συνθήκη της Ανεξαρτησίας και ο Ιρλανδικός Εμφύλιος

Τον Ιούλιο του 1921, ο Κόλλινς θα ανάγκαζε την Αγγλία να υπογράψει συνθήκη ειρήνης. Θα γινόταν επίσης «ο άνθρωπος που δημιούργησε την Ιρλανδία», χάρις στην αγγλο-ιρλανδική Συνθήκη (Δεκέμβριος 1922) που υπέγραψε μαζί με τον Άρθουρ Γκρίφιθ. Σύμφωνα με αυτήν, το Ελεύθερο Κράτος της Ιρλανδίας αποκτούσε δικιά του κυβέρνηση με καθεστώς κτήσης, όπως ο Καναδάς και η Αυστραλία. Η Βόρειος Ιρλανδία παρέμενε τμήμα του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Ιρλανδική Κυβέρνηση θα ορκιζόταν στο Ιρλανδικό Κράτος. Υπήρχε τέλος ένας δευτερεύον όρκος πίστης στον Βασιλέα, ως μέρος όμως της Συνθήκης και όχι με καθολική ισχύ. Οι Άγγλοι απειλούσαν νέο πόλεμο, αν δεν γινόταν δεκτοί οι όροι. Ο Κόλλινς υπέγραψε διστακτικά, αλλά δεν θεωρούσε την συνθήκη τελική. Βγαίνοντας από την αίθουσα συνεδριάσεων, θα δήλωνε προφητικά: «Με αυτήν την συνθήκη, υπέγραψα την θανατική μου καταδίκη».

Πράγματι, ο Βαλέρα εξοργισμένος παραιτείται και ο Κόλλινς αναλαμβάνει πρόεδρος της μεταβατικής Προσωρινής Κυβέρνησης. Ο IRA χωρίζεται σε οπαδούς και αντιπάλους της Συνθήκης. Από τους πρώτους θα δημιουργηθεί ο Εθνικός Στρατός, από τους δεύτερους οι Άτακτοι του Ήμον Ντε Βαλέρα. Οι τελευταίοι δεν θα αποδεχόταν το αποτέλεσμα των εκλογών-δημοψηφίσματος για την Συνθήκη και στις 6 Ιουλίου 1922, καταλαμβάνουν τα Ειρηνοδικεία του Δουβλίνου. Ένας δεκάμηνος εμφύλιος ξεκινά και ο Κόλλινς αναλαμβάνει αρχηγός Στρατού. Θα κάνει τα πάντα για να μην χυθεί αδελφικό αίμα, αλλά στις 22 Αυγούστου1922, πέφτει νεκρός σε μια ενέδρα στο Κορκ.

Ο Κόλλινς, ο Μίκης και το «Γελαστό Παιδί»

Τo 1957, ο Ιρλανδός επαναστάτης και θεατρικός συγγραφέας, Μπρένταν Μπέαν (1923-1964) γράφει το έργο «Ένας Όμηρος». Σε αυτό ο IRA συλλαμβάνει ένα Εγγλέζο στρατιώτη για να τον ανταλλάξει με κρατουμένους συναγωνιστές. Αν και ο Μπέαν είχε γράψει τραγούδια για το έργο, η ελληνική παράσταση του 1961, είχε μουσική Μίκη Θεοδωράκη με στίχους του Μπέαν, μεταφρασμένους από τον Βασίλη Ρώτα. Στο έργο έπαιζε και τραγουδούσε η Ντόρα Γιαννακοπούλου. Στο έργο κάποιος μιλάει για τον Μάικλ Κόλλινς, που υπέγραψε την «αναθεματισμένη συνθήκη στο Λονδίνο» και τον ντουφέκισαν (οι αληθινοί ρεπουμπλικάνοι). Όμως συμπληρώνει: «Ήταν στρατιώτης μια φορά και πολέμησε καλά για την παλιά υπόθεση (σ.σ. την Ανεξαρτησία) συνέχεια πέντε χρόνια ολάκερα. Τον έλεγαν το γελαστό παιδί. Θα τραγουδήσουμε το τραγούδι μου για αυτόν». Ιδού και οι αρχικοί στίχοι: «Ανάθεμα την ώρα, κατάρα την στιγμή, σκοτώσαν οι δικοί μας το γελαστό παιδί». «Γελαστό μου παιδί» ήταν το παρατσούκλι που έδωσε στον Κόλλινς, η μητέρα του Μπέαν, στενή φίλη του Ιρλανδού ηγέτη. Και αυτό επειδή την είχε βοηθήσει όταν ο άνδρας της πήγε φυλακή για συμμετοχή στον IRA.

Την επόμενη χρονιά, στην θεατρική παράσταση «Μαγική Πόλη», οι στίχοι μεταλλάχθηκαν σε «σκοτώσαν οι εχθροί μας το γελαστό παιδί». Στις δε συναυλίες της Μεταπολίτευσης, σε «σκοτώσαν οι φασίστες το γελαστό παιδί». Αυτό όμως δεν συνάδει με τους στίχους «Μόνο να ‘ταν σκοτωμένο στου αρχηγού το πλάι / και μόνον από βόλι Εγγλέζου να ‘χε πάει / κι από απεργία πείνας μέσα στην φυλακή / θα ‘ταν τιμή μου που έχασα το γελαστό παιδί». Υπ’ όψιν οι πρωτότυποι στίχοι του «The Laughing Boy» αντί για «αρχηγό», μιλούσαν για τον Πάτρικ Πηρς και την ανατίναξη του Ταχυδρομείου. Μετά από όλα αυτά, δεν μένει αμφιβολία για το ποιος είναι το αληθινό «Γελαστό Παιδί». Νομίζουμε λοιπόν ότι είναι καιρός να σταματήσει η αριστερή παραχάραξη και καπηλεία.

Το παραπάνω άρθρο γράφτηκε από τον Γιώργο Πισσαλίδη και δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του "Ελεύθερου Κόσμου"

Ο Ezra Pound και ο Άγγελος.

2012-01-12T10:37:00.001+02:00

του Miguel Serrano

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1930 εώς τα μέσα της δεκαετίας του 1940 και μετέπειτα, ενδιαφέρθηκα εντόνως για την προσωπικότητα του Αμερικανού ποιητού Ezra Pound. Είδα να αντανακλώνται σε αυτόν πολλά στοιχεία του εαυτού μου. Πράγματι, κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου αντιτέθηκε στην κυβέρνηση της χώρας του και υπεστήριξε τον σκοπό της Ιταλίας και της Γερμανίας. Εγώ έκανα κάτι παρόμοιο, αντιτιθέμενος στην θέση που υιοθετήθηκε από τον θείο μου Joakin Fernandez y Fernandez, υπουργό εξωτερικών του Προέδρου Juan Antonio Rios, ο οποίος ήταν επίσης φανατικός υποστηρικτής της Γερμανίας. Ο θείος μου διέκοψε τις σχέσεις με τον Άξονα και εγώ διέκοψα τις σχέσεις μου μαζί του για πολλά χρόνια.

Σε αντίθεση με εμένα, εντούτοις, ο μεγάλος ποιητής φυλακίστηκε από την ίδια του την κυβέρνηση, πρώτα σε ένα κλουβί για ζώα στην Πίζα και για δεκατρία χρόνια σε ένα άσυλο τρελών στις Ηνωμένες Πολιτείες, πολύ πριν οι Σοβιετικοί χρησιμοποιήσουν αυτήν την μέθοδο για να βασανίσουν πολιτικούς αντιφρονούντες στην ΕΣΣΔ. Το μόνο που συνέβη σε εμένα ήταν το ότι οι Συμμαχικές Δυνάμεις (δλδ. ξένη δύναμη, όχι της πατρίδος μου) με συμπεριέλαβαν για τέσσερα χρόνια σε μία εμπορική «μαύρη λίστα», η οποία απαγόρευε να μου δοθεί εργασία στην Χιλή και υποθέτω και στον υπόλοιπο κόσμο. Ήταν σίγουρα μία καταστροφή, αλλά τίποτα συγκρινόμενο με αυτό που συνέβη στον Ezra Pound και στον Knut Hamsun, άλλον ένα μεγάλο συγγραφέα και Νορβηγό κάτοχο του βραβείου Nobel, ο οποίος επίσης ενεκλείσθει σε ένα άσυλο τρελών, επιπροσθέτως της κατασχέσεως όλων των αγαθών του και της περιουσίας του, επίσης επειδή εξέφρασε την υποστήριξή του για την Γερμανία.

Πολλά χρόνια πέρασαν και δεν άκουσα τίποτα άλλο για τον Ezra Pound. Έμαθα – ναι – πως είχε αφεθεί ελεύθερος, επιστρέφοντας αμέσως στην Ιταλία. Δήλωσε: «αφήνω τις Ηνωμένες Πολιτείες, διότι, είναι ένα απέραντο άσυλο φρενοβλαβών»… και εγκαταστάθηκε στην Βενετία.

Μία ημέρα, η γραμματέας μου στην Πρεσβεία στην Βιέννη μου έδωσε ένα απόκομμα εφημερίδος με την φωτογραφία του Pound στο Λονδίνο, όπου παρακολούθησε την κηδεία του φίλου του T. S. Eliot, συγγραφέως του «The Wasteland», ενός ποιήματος το οποίο ο Pound τον βοήθησε να συνθέσει. Έλεγε επίσης πως ο Ezra Pound διέμενε στην Βενετία.

Αποφάσισα να πάω να τον βρω, ταξιδεύοντας σε αυτήν την πανέμορφη πόλη της Αδριατικής και κλείνοντας δωμάτιο σε μία πολύ γνωστή βενετική πανσιόν, η οποία μου είχε προταθεί στην Ινδία από τον Ιταλό πρέσβη, κόμη Iusti Di Giardino, ιδιοκτήτου των φημισμένων ομώνυμων κήπων στην Βερόνα. Η οικογένειά του διέμενε στην Onara Di Tombolo. Ο πρέσβης ήταν μεγάλος θαυμαστής της ποιήσεως και απήγγειλε Neruda στα Ιταλικά εκ μνήμης.

Η πανσιόν που πρότεινε ονομαζόταν «A la Salute da Cici» και ήταν σε μία περιοχή πίσω από τον καθεδρικό του Salute, στην Βενετία, κοντά στις αποβάθρες και τα εργοστάσια όπου οι τεχνίτες κατασκεύαζαν το περίφημο βενετικό γυαλί. Μόνο οι κάτοικοι της πόλεως πήγαιναν εκεί και η απλή αναφορά του ονόματος της πανσιόν ήταν αρκετή ώστε οι γονδολιέρηδες και οι οδηγοί «vaporetto» να σε μεταχειριστούν με κάποιο σεβασμό. Το σπίτι του Ezra Pound στην Via Querini βρισκόταν δίπλα στην πανσιόν «Cici». Και ο ιδιοκτήτης που μου έδωσε την διεύθυνσή του, μου είπε πως, ναι, ο Ezra Pound δεν δεχόταν κανέναν.

Προσπάθησα δίχως επιτυχία.

Έχω ήδη πει τι συνέβει στα άρθρα που εκδόθηκαν εκείνον τον καιρό στην El Mercurio. Δεν υπάρχει καμία ανάγκη να τα επαναλάβω εδώ, εφόσον έχουν αναπαραχθεί στην Ανθολογία του Ezra Pound: Φόρος τιμής από την Χιλή του Armando Uribe Arce και του Armando Roa Vial, προσφάτως εκδοθείσα από την Editorial Universitaria.

Τελικώς, ο συμπαθών ιδιοκτήτης της πανσιόν διευκόλυνε μία συνάντηση με τον Pound συμβουλεύοντάς με να περάσω από το Udine κατά το ταξίδι επιστροφής μου από το Trieste και να προσπαθήσω να συναντήσω τον κ. Ivancic της Ιταλικής αριστοκρατίας, ο οποίος διέμενε σε ένα παλάτι της οικογενείας του, το οποίο είχε κτιστεί από τον ίδιο αρχιτέκτονα που είχε κτίσει τον καθεδρικό του Salute και το οποίο είχε βομβαρδιστεί κατά τον πόλεμο. Ήταν ένας νεαρός και αυθόρμητος πατρόνας και φίλος του Hemingway, ανέκδοτα χειρόγραφα του οποίου είχε. Ήταν προστάτης και πατρόνας του Ezra Pound και επιπλέον ζωγράφιζε. Καλέσε αμέσως στην οικία του Pound δια του τηλεφώνου. Και ξεκίνησα ξανά για την Βενετία εκείνο το ίδιο βράδυ, διότι ο Ezra Pound με είχε προσκαλέσει για τσάι την επόμενη ημέρα.

Έγραψα την συνέντευξή μου σε δύο άρθρα: «Η Κραυγή της Σιωπής» και «Ουράνια Σημεία Προς Τιμήν του Ezra Pound». Και τα δύο εξεδόθησαν από την El Mercurio στο San Diago και την La Prensa στο Buenos Aires. Εδώ θα επικεντρωθώ μόνο στο εξωπραγματικό φαινόμενο το οποίο βίωσα εκεί. Ή μάλλον που βιώσαμε εκεί, ο Ezra Pound και εγώ.

Ο ποιητής έμεινε απολύτως σιωπηλός, δεν μίλησε, δεν είπε ούτε μία λέξη. Εγώ ήμουν αυτός που μιλούσε. Εγώ μόνο μιλούσα για περισσότερο από μισή ώρα. Απήγγειλα ακόμη και ένα ποίημα του Herman Hesse προς αυτόν. Του μίλησα για τον πόλεμο, τους Καθαρούς, το ποίημα του Bertrand de Born «Η εξύμνηση του Πολέμου», το οποίο θα μετέφραζα. Τίποτα, η σιγή ήταν απόλυτη.

Τότε, έξαφνα και σαν από έμπνευση και ενθυμούμενος την παιδική μου ηλικία στην εξοχή της Χιλής, όταν «Εγώ» δεν υπήρχα ακόμη και έπλεα υπεράνω του εαυτού μου, ταυτιζόμενος με τον «Φύλακα Άγγελο» που με πρόσεχε από ψηλά, ήρθε στο μυαλό μου αυτή η φράση: « Η δεύτερη παιδική ηλικία του γέρου ανθρώπου». Είχε συμβεί το εξής, ο Ezra Pound είχε αφήσει τον εαυτό του και επέστρεψε στον «Φύλακα Άγγελο» του. Επομένως, ήταν λάθος από την πλευρά μου να προσπαθήσω να μιλήσω σε «αυτόν», εδώ κάτω, έτσι μίλησα απευθείας στον «Άγγελό» του, εκεί ψηλά. Και τότε μου απάντησε.

Θα θυμάμαι πάντοτε τι μου είπε. Ήταν προφητείες σαν αυτές της Φατιμά, και μου έδωσαν δύναμη ώστε να παραμείνω σταθερός «στα παλιά όνειρα, έτσι ώστε ο κόσμος μας να μην χάσει την ελπίδα…»

Ήμουν αυτός που έκανε την κύρια προσπάθεια να ανεγερθεί προς τιμήν του, στην πόλη του Medinaceli, στην Ισπανία, το μοναδικό μνημείο στη γη σήμερα, εις μνήμην του Ezra Pound. Ένας μεγάλος βράχος από τα Κανταβρικά όρη, μεταφέρθηκε με μουλάρια από τους χωρικούς. Με χάλκινα γράμματα φτιαγμένα από τον σιδηρουργό του χωριού, χαράχθηκε η ερώτηση που απεύθυνε ο Ezra Pound στον Ισπανό δημοσιογράφο Eugenio Montes, που τον επισκέφθηκε στην Βενετία: «Οι πετεινοί του Σιντ κρώζουν ακόμη στο Medinaceli;»

Για τα εγκαίνια του μνημείου έφθασα με τον Ivancic και την πανέμορφη Olga Rudge, την πιστή φίλη του Ezra Pound. Με συνόδευσε επίσης ο μεγαλύτερος γιος μου. Εκεί μίλησα με πνιγμένη φωνή, σχεδόν άφωνος, με το ισχυρό συναίσθημα ενός συντρόφου. Ίσως, εις μνήμην του, θα έπρεπε να μιλήσω με την φωνή της σιωπής, την «κραυγή της σιωπής», η οποία είναι ο καλύτερος τρόπος να φτάσεις τον Άγγελο που τον έχει ήδη υποδεχθεί πολύ-πολύ πριν.

Μετάφραση-Απόδοση: Τήμενος

πηγή: http://hypervoria.blogspot.com

Φαίδων (απόσπασμα).

2012-01-10T15:53:00.001+02:00

του Πλάτωνος

ἤρετο οὖν αὐτὸν ὁ Κέβης· πῶς τοῦτο λέγεις, ὦ Σώκρατες, τὸ μὴ θεμιτὸν εἶναι ἑαυτὸν βιάζεσθαι, ἐθέλειν δ᾽ ἂν τῷ ἀποθνῄσκοντι τὸν φιλόσοφον ἕπεσθαι;
τί δέ, ὦ Κέβης; οὐκ ἀκηκόατε σύ τε καὶ Σιμμίας περὶ τῶν τοιούτων Φιλολάῳ συγγεγονότες;
οὐδέν γε σαφές, ὦ Σώκρατες.
ἀλλὰ μὴν καὶ ἐγὼ ἐξ ἀκοῆς περὶ αὐτῶν λέγω· ἃ μὲν οὖν τυγχάνω ἀκηκοὼς φθόνος οὐδεὶς λέγειν. καὶ γὰρ ἴσως καὶ μάλιστα πρέπει μέλλοντα ἐκεῖσε ἀποδημεῖν διασκοπεῖν τε καὶ μυθολογεῖν περὶ τῆς ἀποδημίας τῆς ἐκεῖ, ποίαν τινὰ αὐτὴν οἰόμεθα εἶναι· τί γὰρ ἄν τις καὶ ποιοῖ ἄλλο ἐν τῷ μέχρι ἡλίου δυσμῶν χρόνῳ;
κατὰ τί δὴ οὖν ποτε οὔ φασι θεμιτὸν εἶναι αὐτὸν ἑαυτὸν ἀποκτεινύναι, ὦ Σώκρατες; ἤδη γὰρ ἔγωγε, ὅπερ νυνδὴ σὺ ἤρου, καὶ Φιλολάου ἤκουσα, ὅτε παρ᾽ ἡμῖν διῃτᾶτο, ἤδη δὲ καὶ ἄλλων τινῶν, ὡς οὐ δέοι τοῦτο ποιεῖν· σαφὲς δὲ περὶ αὐτῶν οὐδενὸς πώποτε οὐδὲν ἀκήκοα. ἀλλὰ προθυμεῖσθαι χρή, ἔφη· τάχα γὰρ ἂν καὶ ἀκούσαις. ἴσως μέντοι θαυμαστόν σοι φανεῖται εἰ τοῦτο μόνον τῶν ἄλλων ἁπάντων ἁπλοῦν ἐστιν, καὶ οὐδέποτε τυγχάνει τῷ ἀνθρώπῳ, ὥσπερ καὶ τἆλλα, ἔστιν ὅτε καὶ οἷς βέλτιον <ὂν> τεθνάναι ἢ ζῆν, οἷς δὲ βέλτιον τεθνάναι, θαυμαστὸν ἴσως σοι φαίνεται εἰ τούτοις τοῖς ἀνθρώποις μὴ ὅσιον αὐτοὺς ἑαυτοὺς εὖ ποιεῖν, ἀλλὰ ἄλλον δεῖ περιμένειν εὐεργέτην.
καὶ ὁ Κέβης ἠρέμα ἐπιγελάσας, Ἴττω Ζεύς, ἔφη, τῇ αὑτοῦ φωνῇ εἰπών.
καὶ γὰρ ἂν δόξειεν, ἔφη ὁ Σωκράτης, οὕτω γ᾽ εἶναι ἄλογον· οὐ μέντοι ἀλλ᾽ ἴσως γ᾽ ἔχει τινὰ λόγον. ὁ μὲν οὖν ἐν ἀποῤῥήτοις λεγόμενος περὶ αὐτῶν λόγος, ὡς ἔν τινι φρουρᾷ ἐσμεν οἱ ἄνθρωποι καὶ οὐ δεῖ δὴ ἑαυτὸν ἐκ ταύτης λύειν οὐδ᾽ ἀποδιδράσκειν, μέγας τέ τίς μοι φαίνεται καὶ οὐ ῥᾴδιος διιδεῖν· οὐ μέντοι ἀλλὰ τόδε γέ μοι δοκεῖ, ὦ Κέβης, εὖ λέγεσθαι, τὸ θεοὺς εἶναι ἡμῶν τοὺς ἐπιμελουμένους καὶ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους ἓν τῶν κτημάτων τοῖς θεοῖς εἶναι. ἢ σοὶ οὐ δοκεῖ οὕτως;
ἔμοιγε, φησὶν ὁ Κέβης.
οὐκοῦν, ἦ δ᾽ ὅς, καὶ σὺ ἂν τῶν σαυτοῦ κτημάτων εἴ τι αὐτὸ ἑαυτὸ ἀποκτεινύοι, μὴ σημήναντός σου ὅτι βούλει αὐτὸ τεθνάναι, χαλεπαίνοις ἂν αὐτῷ καί, εἴ τινα ἔχοις τιμωρίαν, τιμωροῖο ἄν;
πάνυ γ᾽, ἔφη.
ἴσως τοίνυν ταύτῃ οὐκ ἄλογον μὴ πρότερον αὑτὸν ἀποκτεινύναι δεῖν, πρὶν ἀνάγκην τινὰ θεὸς ἐπιπέμψῃ, ὥσπερ καὶ τὴν νῦν ἡμῖν παροῦσαν.
ἀλλ᾽ εἰκός, ἔφη ὁ Κέβης, τοῦτό γε φαίνεται. ὃ μέντοι νυνδὴ ἔλεγες, τὸ τοὺς φιλοσόφους ῥᾳδίως ἂν ἐθέλειν ἀποθνῄσκειν, ἔοικεν τοῦτο, ὦ Σώκρατες, ἀτόπῳ, εἴπερ ὃ νυνδὴ ἐλέγομεν εὐλόγως ἔχει, τὸ θεόν τε εἶναι τὸν ἐπιμελούμενον ἡμῶν καὶ ἡμᾶς ἐκείνου κτήματα εἶναι. τὸ γὰρ μὴ ἀγανακτεῖν τοὺς φρονιμωτάτους ἐκ ταύτης τῆς θεραπείας ἀπιόντας, ἐν ᾗ ἐπιστατοῦσιν αὐτῶν οἵπερ ἄριστοί εἰσιν τῶν ὄντων ἐπιστάται, θεοί, οὐκ ἔχει λόγον· οὐ γάρ που αὐτός γε αὑτοῦ οἴεται ἄμεινον ἐπιμελήσεσθαι ἐλεύθερος γενόμενος. ἀλλ᾽ ἀνόητος μὲν ἄνθρωπος τάχ᾽ ἂν οἰηθείη ταῦτα, φευκτέον εἶναι ἀπὸ τοῦ δεσπότου, καὶ οὐκ ἂν λογίζοιτο ὅτι οὐ δεῖ ἀπό γε τοῦ ἀγαθοῦ φεύγειν ἀλλ᾽ ὅτι μάλιστα παραμένειν, διὸ ἀλογίστως ἂν φεύγοι· ὁ δὲ νοῦν ἔχων ἐπιθυμοῖ που ἂν ἀεὶ εἶναι παρὰ τῷ αὑτοῦ βελτίονι. καίτοι οὕτως, ὦ Σώκρατες, τοὐναντίον εἶναι εἰκὸς ἢ ὃ νυνδὴ ἐλέγετο· τοὺς μὲν γὰρ φρονίμους ἀγανακτεῖν ἀποθνῄσκοντας πρέπει, τοὺς δὲ ἄφρονας χαίρειν.
ἀκούσας οὖν ὁ Σωκράτης ἡσθῆναί τέ μοι ἔδοξε τῇ τοῦ κέβητος πραγματείᾳ, καὶ ἐπιβλέψας εἰς ἡμᾶς, ἀεί τοι, ἔφη, [ὁ] Κέβης λόγους τινὰς ἀνερευνᾷ, καὶ οὐ πάνυ εὐθέως ἐθέλει πείθεσθαι ὅτι ἄν τις εἴπῃ.
καὶ ὁ Σιμμίας, ἀλλὰ μήν, ἔφη, ὦ Σώκρατες, νῦν γέ μοι δοκεῖ τι καὶ αὐτῷ λέγειν Κέβης· τί γὰρ ἂν βουλόμενοι ἄνδρες σοφοὶ ὡς ἀληθῶς δεσπότας ἀμείνους αὑτῶν φεύγοιεν καὶ ῥᾳδίως ἀπαλλάττοιντο αὐτῶν; καί μοι δοκεῖ Κέβης εἰς σὲ τείνειν τὸν λόγον, ὅτι οὕτω ῥᾳδίως φέρεις καὶ ἡμᾶς ἀπολείπων καὶ ἄρχοντας ἀγαθούς, ὡς αὐτὸς ὁμολογεῖς, θεούς.
δίκαια, ἔφη, λέγετε· οἶμαι γὰρ ὑμᾶς λέγειν ὅτι χρή με πρὸς ταῦτα ἀπολογήσασθαι ὥσπερ ἐν δικαστηρίῳ.
πάνυ μὲν οὖν, ἔφη ὁ Σιμμίας.
φέρε δή, ἦ δ᾽ ὅς, πειραθῶ πιθανώτερον πρὸς ὑμᾶς ἀπολογήσασθαι ἢ πρὸς τοὺς δικαστάς. ἐγὼ γάρ, ἔφη, ὦ Σιμμία τε καὶ Κέβης, εἰ μὲν μὴ ᾤμην ἥξειν πρῶτον μὲν παρὰ θεοὺς ἄλλους σοφούς τε καὶ ἀγαθούς, ἔπειτα καὶ παρ᾽ ἀνθρώπους τετελευτηκότας ἀμείνους τῶν ἐνθάδε, ἠδίκουν ἂν οὐκ ἀγανακτῶν τῷ θανάτῳ· νῦν δὲ εὖ ἴστε ὅτι παρ᾽ ἄνδρας τε ἐλπίζω ἀφίξεσθαι ἀγαθούς--καὶ τοῦτο μὲν οὐκ ἂν πάνυ διισχυρισαίμην--ὅτι μέντοι παρὰ θεοὺς δεσπότας πάνυ ἀγαθοὺς ἥξειν, εὖ ἴστε ὅτι εἴπερ τι ἄλλο τῶν τοιούτων διισχυρισαίμην ἂν καὶ τοῦτο. ὥστε διὰ ταῦτα οὐχ ὁμοίως ἀγανακτῶ, ἀλλ᾽ εὔελπίς εἰμι εἶναί τι τοῖς τετελευτηκόσι καί, ὥσπερ γε καὶ πάλαι λέγεται, πολὺ ἄμεινον τοῖς ἀγαθοῖς ἢ τοῖς κακοῖς.
τί οὖν, ἔφη ὁ Σιμμίας, ὦ Σώκρατες; αὐτὸς ἔχων τὴν διάνοιαν ταύτην ἐν νῷ ἔχεις ἀπιέναι, ἢ κἂν ἡμῖν μεταδοίης; κοινὸν γὰρ δὴ ἔμοιγε δοκεῖ καὶ ἡμῖν εἶναι ἀγαθὸν τοῦτο, καὶ ἅμα σοι ἡ ἀπολογία ἔσται, ἐὰν ἅπερ λέγεις ἡμᾶς πείσῃς.

Απόδοση στη νέα ελληνική:

Τον ρώτησε λοιπόν ο Κέβης:
-Πως ισχυρίζεσαι αυτό, Σωκράτη, ότι δεν είναι θεμιτό πράγμα η αυτοκτονία, αλλά είναι θεμιτό να θέλη ένας φιλόσοφος να ακολουθή κάποιον που πεθαίνει;
-Τι λοιπόν Κέβη; Δεν έχετε ακούσει γι' αυτά τα θέματα εσύ και ο Σιμμίας, παρ' όλο που κάνατε παρέα με τον Φιλόλαο;
-Ναι όμως τίποτε το σαφές δεν έχουμε ακούσει, Σωκράτη.
-Αλλά κι εγώ, βέβαια, εξ ακοής μιλάω γι' αυτά. Αυτά λοιπόν που έτυχε ν' ακούσω, δεν έχω καμμιά αντίρρηση να τα πω. Επειδή ίσως και να αρμόζη, περισσότερο τώρα που πρόκειται να αποδημήσω, να εξετάζω και να συζητώ για την εκεί αποδημία μου, πως την φαντάζομαι δηλαδή αυτήν. Γιατί τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε μέχρι τη δύση του ήλιου;
“Από μια άποψη λοιπόν, Σωκράτη, αρνούνται πως είναι θεμιττό να αυτοκτονή κανείς. Διότι ήδη εγώ αυτό που τώρα ρώτησες, το άκουσα ο ίδιος και από τον Φιλόλαο, όταν έμενε κοντά μας, το ήξερα και από κάποιους άλλους, ότι δεν πρέπει να κάνουμε αυτή την πράξη. Όμως τίποτε το σαφές γι' αυτά δεν έχω ακούσει από κανένα, ως τώρα”.
-Αλλά πρέπει να δείξης ενδιαφέρον, είπε ο Σωκράτης. Γιατί μπορεί σύντομα κάτι ν' ακούσης. Ίσως όμως να σου φανεί παράξενο, γιατί απ' όλα τ' άλλα πράγματα αυτό μόνο είναι απλό και ποτέ δεν είναι για τον άνθρωπο όπως τα άλλα, και μερικές φορές μάλιστα για κάποιους είναι καλύτερος ο θάνατος από την ζωή, γι' αυτούς λοιπόν που ο θάνατος είναι καλύτερος, ίσως σου φαίνεται παράξενο να μην θεωρήται όσιο το να ευεργετήσουν τον εαυτόν τους, αλλά είναι ανάγκη να περιμένουν άλλον ευεργέτη.
Και ο Κέβης χαμογελώντας είπε στην χαρακτηριστική του διάλεκτο:
-Μάρτυς μου ο Δίας! “Και φυσικά θα μπορούσε να θεωρηθή παράξενο, αν το δούμε απ' αυτήν την άποψη”, είπε ο Σωκράτης. Παρ' όλα αυτά ίσως έχει τουλάχιστον μια δικαιολογία. Η δικαιολογία λοιπόν που λέγεται γι' αυτά κατά την μυστική διδασκαλία, οι άνθρωποι είμαστε μέσα σε κάποια φυλακή και ότι δεν πρέπει κανείς ούτε να ελευθερώνη τον εαυτόν του ούτε να δραπετεύη μου φαίνεται πολύ σπουδαία και δεν είναι εύκολο να την εξιχνιάσουμε. Ωστόσο μου φαίνεται, Κέβη, ότι σωστά λέγεται το εξής: ότι οι Θεοί φροντίζουν για μας και πως εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα από τα κτήματά τους. Ή νομίζεις πως δεν είναι έτσι;
-Εγώ τουλάχιστον έτσι νομίζω, είπε ο Κέβης.
-Επομένως, είπε ο Σωκράτης, και συ, αν κάποιο από τα πλάσματα που σου ανήκουν αυτοκτονήση, χωρίς εσύ να συγκατανεύσης ότι θέλεις να πεθάνει, δεν θα εξοργιζόσουν εναντίον του και αν μπορούσες δεν θα του επέβαλλες κάποια τιμωρία;
-Σίγουρα, είπε ο Κέβης.
-Αλλά αυτό φαίνεται πού φυσικό, είπε ο Κέβης. Όμως αυτό που έλεγες τώρα δα, ότι οι φιλόσοφοι πολύ εύκολα θα ήθελαν να πεθάνουν, αυτό, Σωκράτη, μοιάζει με παράλογο, αν είναι λογικό αυτό που τώρα λέγαμε, πως ο θεός φροντίζει για μας και εμείς είμαστε κτήματά του. Γιατί είναι εντελώς παράλογο να μην αγανακτούν οι πιο φρόνιμοι, όταν ξεφεύγουν απ' αυτήν την φροντίδα εις την οποία τους επιβλέπουν οι άριστοι επιστάτες όλων των πλασμάτων, οι θεοί. Γιατί νομίζω, δεν πιστεύει ένας φιλόσοφος ότι θα φροντίση καλύτερα τον εαυτόν του αν απελευθερωθή από την επιστασία του θεού, αλλά μόνον ένας ανόητος θα μπορούσε να νομίση αυτά τα πράγματα, ότι δηλαδή πρέπει να απαλλαγή από τον αφέντη του, και δεν θα συλλογιζόταν ότι δεν πρέπει να φεύγουμε από τον καλόν αφέντη, αλλά να παραμένουμε όσο το δυνατόν περισσότερο κοντά του, γι' αυτό θα ήταν παραλογισμός να φύγη. Ενώ ο λογικός, νομίζω, θα ήθελε για πάντα να είναι κοντά στον καλύτερό του. Κι όμως, Σωκράτη, απ' αυτή την άποψη, είναι φυσικό να συμβαίνη το αντίθετον απ' αυτό που τώρα λέγαμε. Δηλαδή οι φρόνιμοι να αγανακτούν πεθαίνοντας και οι άμυαλοι να ευχαριστούνται”.
Μόλις τον άκουσε ο Σωκράτης μου φάνηκε πως ευχαριστήθηκε με την φιλοσοφική ανάλυση του Κέβητος και στρέφοντας το βλέμμα του προς εμάς είπε: -Ο Κέβης επανεξετάζει κάποιες αιτίες, και δεν θέλει να πείθεται αμέσως, ό,τι κι αν κάποιος του πη.
Και ο Σιμμίας είπε: -Αλλά τώρα, Σωκράτη, μου φαίνεται κι εμένα πως ο Κέβης κάτι σπουδαίο λέει. Γιατί, τι θέλοντας οι πραγματικά σοφοί θα έφευγαν από αληθινά καλύτερους αφέντες και θα τους ξεφορτώνονταν με ευκολία; Και νομίζω πως ο Κέβης σε σένα απευθύνει τον λόγον, επειδή τόσο εύκολα ανέχεσαι να μας εγκαταλείψεις και ακόμα και τους καλούς άρχοντες όπως ο ίδιος ομολογείς, δηλαδή τους θεούς”.
-Σωστά, είπε, λέγετε. Δηλαδή νομίζω ότι εννοείτε πως πρέπει να απολογηθώ σ' αυτά σαν σε δικαστήριο”.
-Οπωσδήποτε, είπε ο Σιμμίας.
Εμπρός λοιπόν, είπε αυτός, ας προσπαθήσω να απολογηθώ προς εσάς με μεγαλύτερη πειστικότητα από όση προς τους δικαστές. Συγκεκριμένα εγώ, είπε, Σιμμία και Κέβη, αν δεν πίστευα πρώτος πως θα πάω κοντά σ' άλλους θεούς σοφούς και καλούς, δεύτερον κοντά σ' ανθρώπους πεθαμένους καλύτερους από τους εδώ, θα ήμουν άδικος να μην αγανακτώ για τον θάνατό μου. Τώρα όμως να είσαστε βέβαιοι ότι ελπίζω να φτάσω κοντά σε ανθρώπους αγαθούς. Και αυτό μεν ίσως και να μην το ισχυριζόμουν με βεβαιότητα. Ότι όμως θα πάω κοντά σε θεούς – κυρίους τέλειους να είσθε βέβαιοι, ότι θα το ισχυριζόμουν απόλυτα. Ώστε γι' αυτό δεν αγανακτώ με τον ίδιο τρόπο, αλλά ευελπιστώ πως αυτοί που πεθαίνουν, όπως έλεγαν τα παλαιά χρόνια, έχουν κάτι καλύτερο, αν είναι δίκαιοι, παρά αν είναι κακοί. -Τι λοιπόν, Σωκράτη; είπε ο Σιμμίας, ο ίδιος κρατώντας για τον εαυτό σου αυτή την άποψη σκοπεύεις να φύγης, ή τουλάχιστον θα μπορούσες να την μεταδώσης και σ' εμάς; Γιατί μου φαίνεται ότι αυτό είναι ένα αγαθό που ανήκει σε όλους μας και ταυτόχρονα θα έχης απολογηθή αν μας πείσεις μ' αυτά που λες”.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΑΠΑΝΤΑ
ΦΑΙΔΩΝ (Ή ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ)
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Ι. Κ. ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

Τα πάντα στον κόσμο είναι ύλη.

2012-01-05T20:22:00.000+02:00

του G.I. Gurdjieff

ΕΣΣΕΝΤΟΥΚΙ 1918

Τα πάντα στον κόσμο είναι ύλη – και σύμφωνα με νόμο καθολικό – τα πάντα βρίσκονται σε κίνηση και συνεχώς μετασχηματίζονται. Η κατεύθυνση αυτού του μετασχηματισμού είναι από την πιο λεπτή ύλη προς την πιο τραχιά, και το αντίθετο.

Ανάμεσα σ' αυτά τα δυο όρια βρίσκονται πολλοί βαθμοί πυκνότητας της ύλης. Επιπλέον, αυτός ο μετασχηματισμός της ύλης δε γίνεται ομοιόμορφα ή με αλληλουχία.

Σε μερικά σημεία της ανάπτυξης υπάρχουν, ας πούμε, στάσεις ή σταθμοί μεταβίβασης. Αυτοί οι σταθμοί είναι όλα αυτά που μπορούν να ονομαστούν οργανισμοί με την πλατύτερη έννοια της λέξης – ο ήλιος, η γη, ο άνθρωπος και το μικρόβιο. Αυτοί οι σταθμοί είναι αγωγοί οι οποίοι μετασχηματίζουν την ύλη τόσο στην κίνησή της προς τα πάνω, όταν αυτή γίνεται λεπτότερη, όσο και προς τα κάτω, προς τη μεγαλύτερη πυκνότητα. Αυτός ο μετασχηματισμός συμβαίνει απόλυτα μηχανικά.

Η ύλη είναι παντού η ίδια, αλλά σε καθένα διαφορετικό επίπεδο έχει διαφορετική πυκνότητα. Σαν επακόλουθο κάθε ουσία έχει η δική της θέση στη γενική κλίμακα της ύλης και μπορούμε να διακρίνουμε κατά πόσο τείνει να γίνει αραιότερη ή πυκνότερη.

Οι αγωγοί διαφέρουν μόνο στην κλίμακα. Ο άνθρωπος είναι σταθμός μεταβίβασης όσο και – για παράδειγμα – η γη ή ο ήλιος. Έχει μέσα του τις ίδιες μηχανικές διαδικασίες. Μέσα του συμβαίνει ο ίδιος μετασχηματισμός ανώτερων μορφών ύλης σε κατώτερες και κατωτέρων σε ανώτερες.

Αυτός ο μετασχηματισμός των ουσιών προς δύο κατευθύνσεις, την εξέλιξη και την ενέλιξη, κατευθύνεται όχι μόν κατά μήκος της κεντρικής γραμμής από το απόλυτα λεπτό στο απόλυτα τραχύ και το αντίθετο, αλλά και σε όλους τους ενδιάμεσους σταθμούς, σε όλα τα επίπεδα διακλαδίζεται. Μια ύπαρξη που έχει ανάγκη από κάποια ουσία μπορεί να την αποκτήσει και να την απορροφήσει και έτσι εξυπηρετείται η εξέλιξη ή η ενέλιξη αυτής της ύπαρξης. Τα πάντα απορροφούν, δηλαδή τρώνε κάτι άλλο, και επίσης με τη σειρά τους χρησιμεύουν σαν τροφή. Αυτή είναι η σημασία της αμοιβαίας ανταλλαγής. Η αμοιβαία ανταλλαγή λαμβάνει χώρα παντού τόσο μέσα στην οργανική όσο και μέσα στην ανόργανη ύλη.

Όπως έχω πει, τα πάντα βρίσκονται σε κίνηση. Καμιά κίνηση δεν ακολουθεί ευθεία γραμμή αλλά έχει ταυτόχρονα διπλή κατεύθυνση, στριφογυρίζοντας γύρω από τον εαυτό της και πέφτοντας προς το πλησιέστερο κέντρο βαρύτητας. Αυτός είναι ο νόμος της πτώσης ο οποίος συνήθως ονομάζεται νόμος της κίνησης. Αυτοι οι παγκόσμιοι νόμοι ήταν γνωστοί τα πανάρχαια χρόνια. Μπορούμε να καταλήξουμε σ' αυτό το συμπέρασμα με βάση τα ιστορικά γεγονότα τα οποία δε θα μπορούσαν να συμβούν στο μακρινό παρελθόν αν οι άνθρωποι δεν κατείχαν αυτήν τη γνώση. Από τα αρχαιότατα χρόνια οι άνθρωποι γνώριζαν πως να χρησιμοποιούν και να ελέγχουν αυτούς τους νόμους της Φύσης. Το να κατευθύνει ο άνθρωπος αυτούς τους μηχανικούς νόμους είναι μαγεία και περιλαμβάνει όχι μόνο μετασχηματισμούς ουσιών προς την επιθυμητή κατεύθυνση, αλλά επίσης και την αντίσταση ή την αντίθεση σε ορισμένες μηχανικές επιρροές, που βασίζονται στους ίδιους νόμους.

Οι άνθρωποι που γνωρίζουν αυτούς τους παγκόσμιους νόμους και γνωρίζουν πως να τους μεταχειριστούν είναι μάγοι. Υπάρχει λευκή και μαύρη μαγεία. Η λευκή μαγεία χρησιμοποιεί τη γνώση της για το καλό, η μαύρη μαγεία χρησιμοποιεί τη γνώση για το κακό, για τους δικούς της εγωιστικούς σκοπούς.

Όπως η Μεγάλη γνώση, η μαγεί, η οποία έχει υπάρξει από το απώτατο παρελθόν, δε χάθηκε ποτέ, και η γνώση είναι πάντοτε η ίδια. Μόνο η μορφή με την οποία εκφράστηκε και μεταδόθηκε η γνώση, αυτή άλλαξε, ανάλογα με τον τόπο και την εποχή. Για παράδειγμα, τώρα, μιλάμε με μια γλώσσα που σε διακόσια χρόνια από σήμερα δε θα είναι πια η ίδια, και πριν διακόσια χρόνια ήταν διαφορετική. Κατά τον ίδιο τρόπο, η μορφή με την οποία εκφράζεται η Μεγάλη Γνώση είναι μόλις κατανοητή στις επόμενες γενιές και ερμηνεύεται συνήθως κατά λέξη. Με τον τρόπο αυτόν το εσωτερικό περιεχόμενο χάνεται για τους περισσότερους ανθρώπους.

Στην ιστορία της ανθρωπότητας, βλέπουμε δύο παράλληλες και ανεξάρτητες γραμμές πολιτισμού: τον εσωτερικό και τον εξωτερικό. Πάντοτε ένας από τους δυο υπερισχύει έναντι του άλλου και αναπτύσσεται, ενώ ο άλλος σβήνει. Μια περίοδος εσωτερικού πολιτισμού έρχεται όταν υπάρχουν ευμενείς εξωτερικές συνθήκες, πολιτικές και άλλες. Τότε η Γνώση, περιβεβλημένη με τη μορφή μιας Διδασκαλίας που αντιστοιχεί στις συνθήκες του χρόνου και του τόπου, ξαπλώνεται ευρύτατα. Έτσι έγινε με το Χριστιανισμό.

Αλλά ενώ για μερικούς ανθρώπους η θρησκεία χρησιμεύει σαν οδηγός, για άλλους είναι μόνο ένας χωροφύλακας. Ο Χριστός ήταν κι αυτός ένας μάγος, ένας άνθρωπος της Γνώσης. Δεν ήταν Θεός, ή καλύτερα Αυτός ήταν Θεός, αλλά σ' ένα ορισμένο επίπεδο.

Το αληθινό νόημα και η σημασία πολλών γεγονότων των Ευαγγελίων έχουν τώρα σχεδόν ξεχαστεί. Για παράδειγμα, ο Μυστικός Δείπνος ήταν κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που συνήθως νομίζουν οι άνθρωποι. Αυτό που ο Χριστός ανακάτεψε με το ψωμί και το κρασί και έδωσε στους μαθητές του, ήταν πράγματι το αίμα του.

Για να το εξηγήσω αυτό πρέπει να πω κάτι άλλο.

Καθετί το ζωντανό – έχει μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Η διαφορά έγκειται μόνο στο μέγεθός της. Όσο μεγαλύτερος ο οργανισμός, τόσο μεγαλύτερη η ατμόσφαιρά του. Απ' αυτήν την άποψη κάθε οργανισμός μπορεί να συγκριθεί μ' ένα εργοστάσιο. Ένα εργοστάσιο έχει μια ατμόσφαιρα γύρω του που αποτελείται από καπνούς, ατμούς, απόβλητα και ορισμένες προσμείξεις που εξατμίζονται κατά τη διαδικασία της παραγωγής. Τα μεγέθη αυτών των συστατικών διαφέρουν. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, η ανθρώπινη ατμόσφαιρα αποτελείται από διαφορετικά στοιχεία. Και όπως ακριβώς η ατμόσφαιρα διαφορετικών εργοστασίων έχει διαφορετική μυρωδιά, έτσι έχει και η ατμόσφαιρα διαφορετικών ανθρώπων. Μια πιο ευαίσθητη όσφρηση, ένας σκύλος ας πούμε, είναι αδύνατο να μπερδέψει την ατμόσφαιρα ενός ανθρώπου με ενός άλλου.

Έχω πει ότι ο άνθρωπος είναι και αυτός ένας σταθμός μετασχηματισμού ουσιών. Ένα μέρος των ουσιών που παράγονται μέσα στον οργανισμό χρησιμοποιούνται για το μετασχηματισμό άλλων υλών, ενώ άλλο μέρος βγαίνουν στην ατμόσφαιρά του, δηλαδή, χάνονται.

Έτσι κι εδώ, συμβαίνει το ίδιο όπως σ' ένα εργοστάσιο.

Ο οργανισμός λοιπόν δουλεύει όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για κάτι άλλο. Άνθρωποι με Γνώση ξέρουν πως να κρατήσουν τα λεπτά υλικά μέσα τους και να τα συσσωρεύσουν. Μόνο μια μεγάλη συγκέντρωση αυτών των λεπτών υλικών μπορεί να σχηματίσει μέσα στον άνθρωπο ένα δεύτερο και ελαφρότερο σώμα.

Κανονικά πάντως, τα υλικά που συνθέτουν την ατμόσφαιρα του ανθρώπου, συνεχώς καταναλώνονται και αντικαθίστανται από την εσωτερική εργασία του ανθρώπου.

Η ανθρώπινη ατμόσφαιρα δεν έχει απαραίτητα το σχήμα σφαίρας. Το σχήμα της αλλάζει συνεχώς. Σε στιγμές έντασης, απειλής ή κινδύνου, τεντώνεται προς την κατεύθυνση της έντασης. Τότε η αντίθετη πλευρά γίνεται πιο αδύνατη.

Η ανθρώπινη ατμόσφαιρα καταλαμβάνει έναν ορισμένο χώρο. Μέσα στα όρια αυτού του χώρου έλκεται από τον οργανισμό, αλλά πέρα από ένα ορισμένο όριο, σωματίδια της ατμόσφαιρας αποσπώνται και δεν ξαναγυρίζουν πια. Αυτό μπορεί να συμβεί αν η ατμόσφαιρα έχει τεντωθεί πολύ μακριά προς μια κατεύθυνση.

Το ίδιο συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος κινείται. Σωματίδια της ατμόσφαιράς του αποσπώνται, μένουν πίσω και παράγουν ένα “ίχνος” από το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να εντοπιστεί. Αυτά τα σωματίδια μπορεί να αναμειχθούν γρήγορα με τον αέρα και να διαλυθούν, μπορεί όμως και να μείνουν στη θέση τους για σχετικά μικρό χρόνο. Σωματίδια της ατμόσφαιρας κατακάθονται επίσης στα ρούχα ενός ανθρώπου, τα εσώρουχα και τ' άλλα πράγματα που του ανήκουν. Έτσι, ώστε ένα είδος ίχνους, παραμένει ανάμεσα σ' αυτά και τον άνθρωπο.

Ο μαγνητισμός, ο υπνωτισμός κι η τηλεπάθεια είναι φαινόμενα της ίδιας τάξης. Η ενέργεια του μαγνητισμού είναι άμεση. Η ενέργεια του υπνωτισμού γίνεται σε μικρή απόσταση μέσα από την ατμόσφαιρα. Η τηλεπάθεια είναι ανάλογη με το τηλέφωνο ή τον τηλέγραφο. Σ' αυτά οι συνδέσεις γίνονται με μεταλλικά σύρματα, ενώ στην τηλεπάθεια έχουμε τα ίχνη των σωματιδίων που αφήνει ο άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που έχει το χάρισμα της τηλεπάθειας μπορεί να γεμίσει αυτά τα ίχνη με τη δική του ύλη κι έτσι να κάνει μια επαφή, σχηματίζοντας κάτι σαν καλώδιο μέσα από το οποίο μπορεί να ενεργήσει πάνω στο νου ενός ανθρώπου. Αν έχει στην κατοχή του κάποιο αντικείμενο που ανήκει σ' έναν άνθρωπο, τότε, έχοντας κάνει έτσι μια επαφή, σχηματίζει γύρω από αυτό το αντικείμενο μια εικόνα από κερί ή πηλό και, ενεργώντας επάνω σ' αυτήν, ενεργεί πάνω στον ίδιο τον άνθρωπο.

Γ. Ι. ΓΚΟΥΡΤΖΙΕΦ

Ο ΓΚΟΥΡΤΖΙΕΦ ΜΙΛΑ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ

ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΙΔΡΥΜΑ ΓΚΟΥΡΤΖΙΕΦ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Το παιχνίδι της γέννησης και του θανάτου.

2012-01-03T19:59:00.000+02:00

του Arthur Schopenhauer

Δεν ξέρουμε κανένα περισσότερο εξαρτημένο από την τύχη παιχνίδι κύβων, απ’ ότι είναι το παιχνίδι της γέννησης και του θανάτου. Παρακολουθούμε το παιχνίδι αυτό με υπερένταση, μ’ ενδιαφέρον, και πολύ φοβισμένοι, γιατί έχουμε την γνώμη πως στο παιχνίδι αυτό διακυβεύονται όλα για όλα.

Απεναντίας η φύση που ποτέ της δεν είναι ψεύτρα, η φύση, η πάντα τόσο ειλικρινής και άδολη εκδηλώνεται πάνω σ’ αυτήν την υπόθεση με τρόπο εντελώς διαφορετικό. Δείχνει καθαρά πως η ζωή ή ο θάνατος του ατόμου δεν την ενδιαφέρουν καθόλου. Αυτό φαίνεται πολύ καλά στις περιπτώσεις ιδίως που παραδίνει τη ζωή των ζώων και των ανθρώπων, έρμαιο και στα παραμικρότερα ακόμα ατυχήματα, δίχως να καταβάλλει καμία προσπάθεια να τους προφυλάξει ή να τους διασώσει.

Προσέξτε το έντομο που συναντάτε στο δρόμο σας. Ένα μικρό αθέλητό σας στραβοπάτημα κρίνει την ζωή και το θάνατό του. Δείτε τον γυμνοσάλιαγκα πως είναι παραδομένος, στον κίνδυνο του μοιραίου και στην διάθεση του καθενός, δίχως να έχει ούτε την δύναμη να τρέχει και να σώζεται με την φυγή, δίχως να έχει αμυντικά και επιθετικά όπλα για ν’ αμυνθεί και να φοβερίσει τους εχθρούς του, δίχως να έχει την ικανότητα να κρυφτεί. Δείτε το ψάρι που αμέριμνο ακόμα παίζει μέσα στο δίχτυ που σε λίγο θα το κλείσει για πάντα. Δείτε τον βάτραχο που έτσι βραδυκίνητος όπως είναι δεν μπορεί να τρέξει για να γλυτώσει. Δείτε το πουλί που ενώ ψηλά από πάνω του ζυγιάζεται στον αέρα ένα γεράκι έτοιμο να το σπαράξει, αυτό δεν παίρνει είδηση. Δείτε το πρόβατο που ο λύκος το παραμονεύει κρυμμένος μέσα στο σύδενδρο κι αυτό βελάζει απονήρευτο. Ολ’ αυτά τα’ άοπλα, απροστάτευτα ζώα πηγαινοφέρνουνε μέσα σε μια απόχη από μύριους κινδύνους που κάθε στιγμή απειλούν την ύπαρξη τους δίχως να ’χουν την παραμικρή συναίσθηση τι τα περιμένει. Έτσι η φύση με τον τρόπο που παρατάει τα ζωντανά πλάσματα της τα τόσο περίτεχνα πλασμένα, στην αρπαχτική διάθεση του ισχυρού στην ιδιοτροπία της πιο τυφλής τύχης, στην διάθεση του πρώτου τρελού που θα βρεθεί μπροστά, και στη σαδιστική κλίση κάθε παιδιού, και με την αδιαφορία που γενικά δείχνει, φανερώνει πως ο αφανισμός αυτών των όντων δεν την ενοχλεί, δεν έχει καμία σημασία γι’ αυτήν και πως το αποτέλεσμα όσο και η αιτία πολύ λίγο τη νοιάζουν.

Όταν λοιπόν η κυρίαρχη αυτή και παγκόσμια μητέρα παραδίνει δίχως την παραμικρή έγνοια, τα παιδιά της σε μυριάδες ενδεχομένους κινδύνους, φαίνεται πως ξέρει πολύ καλά πως τα πλάσματα της αυτά, πεθαίνοντας, ξαναγυρίζουν πάλι μέσα στους κόλπους της, κι όλη αυτή η ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο από ένα διασκεδαστικό παιχνίδι.

Μα και στους ανθρώπους φέρεται όμοια όπως και στα ζώα. Η ζωή μας ή ο θάνατος μας δεν την συγκινούν καθόλου. Γι’ αυτό θα ‘πρεπε ως ένα ορισμένο σημείο κι εμάς να μην μας συγκινεί ο θάνατος αφού η ατομική υπόσταση μας είναι ένα κομμάτι του μεγάλου συνόλου που λέγεται φύση.

Οι δύο δρόμοι του Υπερπέραν.

2012-01-02T18:10:00.002+02:00

του Julius Evola

Σ' αυτό το σημείου είναι αναγκαίο να ενθυμήσουμε τις σχέσεις μεταξύ της τάξης των ιδεών που εξετέθη μέχρι εδώ και το πρόβλημα των πεπρωμένων στο Υπερπέραν. Επίσης σ' αυτή την άποψη είναι ανάγκη ν' αναφερθούμε σε διδασκαλίες που στους πιο νέους καιρούς έχουν σχεδόν εντελώς χαθεί.

Το ότι η ψυχή κάθε άνθρώπου είναι αθάνατη, αυτή είναι μια παράξενη πεποίθηση, που λίγο πολύ μπορεί να βρεθή στον κόσμο της παράδοσης. Παραδοσιακά γινόταν διάκριση πάνω απ' όλα μεταξύ πραγματικής αθανασίας (που αντιστοιχεί με το λαμβάνειν μέρος στην ολύμπια φύση ενός θεού) και απλής επιβίωσης. Θεωρούντο έπειτα διάφορες μορφές δυνατής επιβίωσης. Ετίθετο το θέμα του post-mortem (μετά θάνατον) ξεχωριστά για κάθε άτομο, έχοντας επιπλέον άποψη για τα διάφορα στοιχεία τα περιέχομενα στην ανθρώπινη σύνθεση, γιατί βρισκόμαστε μακριά ακόμη από το να απλοποιήσουμε τον άνθρωπο στο απλό διώνυμο “ψυχή-σώμα”.

Πράγματι, στις αρχαίες παραδόσεις ανατρέχει κάτω από διάφορες μορφές η διδασκαλία ότι στον άνθρωπο, εκτός από το φυσικό σώμα, ευρίσκονται ουσιαστικώς τρεις υπάρξεις ή αρχές, έχοντας η κάθε μια τον δικό της χαρακτήρα και ένα δικό της πεπρωμένο. Η πρώτη απ' αυτές αντιστοιχεί στο συνειδητό Εγώ, που αφυπνίσθη με το σώμα και σχηματίσθηκε παραλλήλως με την βιολογική ανάπτυξη αυτού: είναι η κοινή προσωπικότητα. Η δεύτερη ύπαρξη ή αρχή πήρε το όνομά της από την λέξη demone (δαίμων) ή mane ή lars ή επίσης από το doppio. Η τελευταία αντιστοιχεί σ' αυτό που είναι πριν από την πρώτη ύπαρξη (Εγώ) μετά τον θάνατο: για τους πολλούς είναι η “σκιά”.

Εφόσον ανήκει στην “φύση”, η τελευταία ρίζα μιας ανθρώπινης ύπαρξης είναι ο “δαίμων”, όρος που όμως εδώ δεν έχει την σημασία της κακής ύπαρξης που του εδόθη από τον χριστιανισμό. Ο δαίμων θα μπορούσε να προσδιορισθή, εν σχέσει με τον άνθρωπο φυσιολογικώς θεωρηθέντα ως η βαθιά δύναμη που αρχικώς καθόρισε με συνείδηση στην τελευτική μορφή και στο σώμα, στο οποίο αυτή ευρίσκεται να ζει στον ορατό κόσμο, και που μετά παραμένει “πίσω” από το άτομο – εάν μπορεί έτσι να ειπωθή – στο προσυνείδητο και στο υποσυνείδητο, στη βάση οργανικών διεργασιών και επίσης λεπτών σχέσεων με το περιβάλλον, με άλλα όντα και με το πεπρωμένο του παρελθόντος και του μέλλοντος, σχέσεις, οι οποίες συνήθως διαφεύγουν από κάθε απ' ευθείας αντίληψη. Κάτω απ' αυτήν την θεώρηση στον “δαίμονα” συχνά αντιστοιχεί σε πολλές παραδόσεις το επωνομαζόμενο “doppio” (διπλό του ιδίου), σχεδόν με αναφορά σε μια ψυχή της ψυχής και του ιδίου σώματος, ενώ αυτό ετέθη επίσης σε στενή συσχέτιση με τον πρωταρχικό πρόγονο ή με το Totem, εννοηθέν σαν ευχή και αρχική ζωή, γενέτειρα ενός φυλετικού κλάδου, μιας οικογένειας, ανθρώπου ή φυλής, επομένως με ένα νόημα πιο γενικό από εκείνο που του είχε δώσει μια κάποια σύγχρονη εθνολογία. Τα ξεχωριστά άτομα της ομάδας παρουσιάζονται τότε σαν πολλές ενσαρκώσεις ή προβολές αυτού του δαίμονα ή Totem, “πνεύμα” από το αίμα τους: αυτά ζουν σ' αυτόν και από αυτόν, ο οποίος όμως τα ξεπερνά μεταφυσικώς, όπως η μήτρα ξεπερνά μεταφυσικά κάθε μια από τις ειδικές μορφές που αυτή παράγει και πλάθει από την ουσία της.

Στην Ινδουιστική παράδοση με τον δαίμονα μπορεί ν' αντιστοιχιστή εκείνη η αρχή της βαθιάς ύπαρξης του ανθρώπου που ονομάζεται linga – sharira. Το linga περιέχει ακριβώς την ιδέα μιας δημιουργού δύναμης, όπου συναντάμε την πιθανή προέλευση του genius από το genere (δαιμόνιο από το είδος), εννοώντας το δραν ως γεννάν, και οι πεποιθήσεις η ρωμαϊκή και η ελληνική ότι ο genius ή lar (δαίμων) είναι η ίδια δημιουργική δύναμη χωρίς την οποία μια οικογένεια θα εξέλιπε(1). Το γεγονός έπειτα, ότι οι Totem υπήρξαν συχνά συνυφασμένοι με τις “ψυχές” ορισμένων ειδών ζώων, που πάνω απ' όλα το φίδι, ζώο υπαρξιακά χθόνιο, από τον κλασικό κόσμο προσεδέθη στην ιδέα του δαίμονα ή genius. Αυτό το γεγονός, ευρίσκεται μεταξύ εκείνων που μας λέγουν ότι, στην αμεσότητά της, αυτή η δύναμη η ουσιαστικώς υποπροσωπική, είναι μια δύναμη που ανήκει στη φύση, στον κάτω κόσμο. Έτσι κατά τον συμβολισμό της ρωμαϊκής παράδοσης, η έδρα των lares – δαιμόνων είναι υπόγεια. Αυτοί ευρίσκονται υπό την φρούρηση της θηλυκής αρχής – Mania, που είναι η μητέρα του lar (mater larum)(2).

Κατά την εσωτερική διδασκαλία, ο κοινός άνθρωπος με τον θάνατο του σώματος χάνει συνήθως την προσωπικότητά του, που είναι εξ' άλλου μια παραίσθηση κατά την διάρκεια της ζωής. Του παραμένει μόνον εκείνη, η υποβιβασμένη σε μια σκιά, προορισμένη η ίδια να διαλυθή μετά από μια περίοδο λίγο ή πολύ μακρά, κατ' εκείνη που ονομάζετο “δεύτερος θάνατος”(3).

Οι ζωτικές ουσιαστικές αρχές του νεκρού επανέρχονται στο Totem, σχεδόν όπως σε μια πρώτη ύλη αιώνια και ανεξάντλητη, από την οποία θα αναπαραχθή πλούσια η ζωή σε άλλες ατομικές μορφές, υποκείμενες σ' ένα όμοιο πεπρωμένο. Τέτοια είναι η αιτία, για την οποία τα Totem ή manes ή Lares ή penati – αναγνωρισμένα ακριβώς σαν “οι θεοί” που μας επιτρέπουν να ζούμε: αυτοί τρέφουν το σώμα μας και κανονίζουν την ψυχή μας(4) – προσομοιάζονταν επίσης με τους νεκρούς. Και η λατρεία των προγόνων, των δαιμόνων και της δημιουργικής αόρατης δύναμης παρούσης στον καθένα, ανεμειγνύετο συχνά μ' εκείνη των νεκρών. Οι “ψυχές” των νεκρών (υπαρξάντων) συνέχιζαν να ζουν στους dii manes με τους οποίους εξελίσσοντο, αλλά επίσης και σ' εκείνες τις δυνάμεις του αίματος του κλάδου της φυλής, της οικογένειας, στις οποίες παρουσιάζεται και συνεχίζει ακριβώς την ζωή αυτών των dii manes.

Αυτή η διδασκαλία αφορά την φυσιολογική τάξη. Υπάρχει όμως μια δεύτερη, σχετική με μια δυνατότητα ανώτερης τάξης, αλλά με μια διαφορετική κατάληξη, προνομιούχα, θεϊκό-αριστοκρατική του προβλήματος της επιβίωσης. Είναι αυτό το σημείο της επανασύνδεσης με τις ιδέες που ήδη εκφράσθηκαν σχετικά μ' εκείνους τους προγόνους, που με την “νίκη” τους καθορίζουν μια ιερή κληρονομιά για την ευγενή καταγωγή που ακολουθεί και ανανεώνει την τελετουργία.

Οι “ήρωες” ή ημίθεοι, από τους οποίους οι ανώτερες κάστες και οι ευγενείς οικογένειες της παραδοσιακής αρχαιότητας αντλούσαν την καταγωγή τους, ήσαν πλάσματα τα οποία με τον θάνατο δεν εξέπεμπαν όπως οι άλλοι μια “-σκιά”, προνύμφη του Εγώ, προορισμένη αυτή η ίδια να πεθάνη, ή τα οποία υπήρξαν νικηθέντα στις δοκιμασίες του υπερπέραν. Ήσαν αντίθετα υπάρξεις που έφθασαν στην ζωή, υπάρχουσα εν εαυτή, μεταφυσική και αδιάφθορη, ενός “θεού”. Ήσαν αυτοί που “είχαν θριαμβεύσει επί του δευτέρου θανάτου”. Αυτό ήτο δυνατ διότι αυτοί, απευθείας ή όχι, είχαν κατορθώσει η ίδια τους ζωική δύναμη, ακριβώς, να υποστή αυτήν την φυσική αλλαγή, για την οποία ήδη ελέχθη, μιλώντας για την μεταφυσική έννοια της “θυσίας”. Στην Αίγυπτο καθορίστηκε με τους πιο σαφείς όρους η υποχρέωση να σχηματίσουν, δια μέσου μιας ειδικής τελετουργικής πράξης, του Ka – ένα όνομα για την “διπλή φύση” ή δαίμονα – ένα είδος αδιάφθορου νέου σώματος – του Sahu – προορισμένου να υποκαταστήση εκείνο το φτιαγμένο από σάρκα και να “κρατηθή όρθιο” στον αόρατο κόσμο. Σε άλλες παραδόσεις κάτω από τα ονόματα “αθάνατο σώμα”, “σώμα δόξας” ή “ανάσταση”, επανευρίσκεται η ίδια έννοια. Γι' αυτό, εάν στις ελληνικές παραδόσεις της ομηρικής περιόδου (όπως εξ' άλλου στην πρώτη άρια περίοδο των Veda) δεν εννοείτο πότε επιβιώνειν της ψυχής μόνης, αλλά για τους επιβιώσαντες, εκείνους που είχαν “κλεφθεί”ή που “εκαθίσταντο αόρατοι” από τους θεούς στο “νησί των μακαρίων” όπου δεν υπάρχει θάνατος, θεωρούταν ότι θα διατηρούσαν την ψυχή και το σώμα ενωμένα και αδιαχώριστα(5) – σ' αυτό δεν υπάρχει μια υλιστική αντιπροσώπευση χονδροειδής, όπως σήμερα πολλοί ιστορικοί της θρησκείας πιστεύουν, αλλά συχνά η συμβολική έκφραση της ιδέας ενός “σώματος αθανάτου”, σαν συνθήκη της αθανασίας, ιδέα αυτή, που στον εσωτερισμό της Άπω Ανατολής, στον πρακτικό Ταοϊσμό, είχε μια κλασική έκφραση(6). Το αιγυπτιακό Sahu, σχηματισμένο από την λειτουργία, για το οποίο ο νεκρός μπορεί να κατοικεί μεταξύ των ηλιακών θεών, “δείχνει ένα σώμα που απέκτησε ένα βαθμό γνώσης, δύναμης και δόξας και επομένως γίνεται διαρκές και αδιάφθορο”. Σ' αυτό αντιστοιχεί η φράση: “η ψυχή σου ζει, το σώμα σου γονιμοποιεί με διαταγή του ιδίου του Ra, χωρίς μείωση και χωρίς ελάττωμα, όπως ο Ra, αιωνίως”(7). Η κατάκτηση της αθανασίας, ο θρίαμβος στις αντίπαλες δυνάμεις της διάλυσης, εδώ έρχεται σε σχέση ακριβώς με την αβεβαιότητα, με τον μη διαχωρισμό της ψυχής από το σώμα – από ένα σώμα που δεν εκπίπτει(8). Είναι δε ειδικά εκφραστικός αυτός ο βεδικός τύπος: “Έχοντας αφήσει κάθε ελάττωμα, επέστρεψε στο σπίτι. Ενώσου γεμάτος λάμψη, με το σώμα”(9). Το χριστιανικό δόγμα της “ανάστασης της σάρκας” για την “δευτέρα παρουσία” είναι εξ' άλλου, η τελευταία αντήχηση αυτής της ιδέας, υπαρχούσης ήδη από την παρωχημένη προϊστορία(10).

Σ' αυτές τις περιπτώσεις, ο θάνατος δεν είναι λοιπόν ένα τέλος, αλλά ένα τελείωμα-συμπλήρωμα. Είναι ένας “θριαμβικός θάνατος” που φέρνει την αθανασία- αυτός, κατά τον οποίο σε μερικές ελληνικές παραδόσεις ο νεκρός ονομάζετο “ήρωας” και το θανείν ελέγετο ότι ισοδυναμούσε με το γεννάν “ημίθεους” (ήρωα γίνεσθαι). Γι' αυτό συχνά παρουσίαζαν τον νεκρό με ένα στέμμα – συχνά τοποθετημένο στην κεφαλή του από θεές της “νίκης” - φτιαγμένο από τον ίδιο μύρτο που κατέδειχνε τους μυημένους στα Ελευσίνια. Γι' αυτό τον λόγο, στην ίδια λειτουργική καθολική διάλεκτο, η ημέρα του θανάτου λέγεται dies natalis. Και επομένως στην Αίγυπτο οι τάφοι των οσιριδοποιημένων νεκρών ελέγοντο “οίκοι αθανασίας” και το υπερπέραν εννοείτο ως “χώρα του θριάμβου” - ta-en-maaxeru. Και γι' αυτό ο “δαίμονας” του Αυτοκράτορα στη Ρώμη ελατρεύετο σαν θείος και, πιο γενικά, σαν ήρωες, ημίθεοι, θεοί ή avatar των θεών παρουσιάζονταν μετά τον θάνατο τους οι βασιλείς, οι νομοθέτες, οι νικητές, οι δημιουργοί εκείνων των θεσμών ή παραδόσεων, που θεωρούταν ότι προϋπέθεταν ακριβώς μια ενέργεια και μια κατάκτηση πέραν του φυσικού κόσμου. Σε τέτοιες ιδέες ερευνούμε προπαντός την βάση την επίσης ιερή της ίδιας εξουσίας που οι ηλικιωμένοι κατείχαν σε πολλούς αρχαίους πολιτισμούς. Είναι το ότι σε αυτούς (θεους ήρωες κλπ.) πιο κοντά στον θάνατο ανεγνωρίζετο ήδη η θεία δύναμη που με τον θάνατο θα μπορούσε να φθάση την τέλεια απελευθέρωση(11).

Για το πεπρωμένο της ψυχής στο υπερπέραν υπάρχουν λοιπόν δυο αντίθετοι δρόμοι. Ο πρώτος είναι το “μονοπάτι των θεών”, ονομασθέν επίσης η “ηλιακή οδός”, η οδός του Δία, ο οποίος οδηγεί στην φωτεινή διαμονή των αθανάτων, στις διάφορες απεικονίσεις του, όπως υψώματα, ουρανοί, ή νήσοι, από τις βόρειες Walhall, και Asgard μέχρι τον αζτεκο-περουβιανό “Οίκο του Ήλιου”, ο οποίος ήτο αποκλειστικότης των θεών, των ηρώων, των ευγενών. Ο άλλος δρόμος είναι ο δρόμος εκείνων που δεν επιβιώνουν πραγματικά, που ξαναχάνονται ολίγο κατ' ολίγο, στους φυλετικούς κλάδους της αρχής, στα Totem, που μόνον αυτά δεν πεθαίνουν: Είναι η ζωή του “Άδη”, του “κάτω κόσμου”, στο Nilhem, των χθόνιων θεοτήτων(12). Αυτή η διδασκαλία επανευρίσκεται στην ινδουιστική παράδοση, όπου οι εκφράσεις deva-yana και pitr-yana, θέλουν να πουν ακριβώς “η οδός των θεών” και “η οδός των προγόνων” (in senso di mani) και ειπώθηκε: “αυτές οι δύο οδοί, φωτεινή η μια, σκοτεινή η άλλη, θεωρούνται αιώνιες μέσα στο σύμπαν. Από τη μια ο άνθρωπος πάει και γυρίζει, από την άλλη επιστρέφει ξανά”. Η πρώτη, προσεταιρισμένη αναλογικώς με το πυρ, με το φως, με την ημέρα, με τους έξι μήνες της ηλιακής ετήσιας ανόδου, πέραν της “πόρτας του ηλίου” και τον χώρο των κεραυνών, “οδηγεί στον Brahman”, δηλαδή στην ανεξάρτητη διάσταση. Η άλλη, που έχει σχέση με τον καπνό, με τη νύχτα, με τους έξι μήνες της ηλιακής καθόδου, οδηγεί στην Σελήνη, σύμβολο της αρχής των μεταλλαγών και του γίγνεσθαι, που εδώ παρουσιάζεται όπως εκείνο του κύκλου των τελειωμένων υπάρξεων, που είναι εκ νέου πολλαπλασιασμένες και διερχόμενες όπως πολλές θνητές ενσαρκώσεις των αρχαίων δυνάμεων(13). Ενδιαφέρων είναι ο συμβολισμός κατά τον οποίο αυτοί που διατρέχουν την σεληνιακή οδό γίνονται τροφή των Mani και από αυτούς είναι πάλι εκ νέου “θυσιασμένοι”, σπέρνοντας καινούργιες θνητές γεννήσεις(14). Άλλο πάλι σύμβολο πολύ εκφραστικό είναι, στην ελληνική παράδοση, εκείνο, κατά το οποίο αυτοί που δεν εμυήθησαν, δηλαδή οι περισσότεροι, στον Άδη είναι καταδικασμένοι στην εργασία των Δαναΐδων, δηλαδή να φέρνουν νερό με τρύπιες αμφορές σε βαρέλια χωρίς βυθό, χωρίς να μπορούν ποτέ να τα γεμήσουν. Είναι η άνευ σημασίας προσωρινή ζωή τους, που πάντα ανασταίνεται ματαίως. Άλλο ελληνικό σύμβολο με την ίδια αξία είναι ο Οκνός που στην πεδιάδα της Λήθης τέντωσε ένα σχοινί, το οποίο το καταβρόχθισε αμέσως μια όνος. Ο Οκνός συμβολίζει το έργο του ανθρώπου(15), ενώ η όνος, παραδοσιακά, ενσαρκώνει επίση την “δαιμονική δύναμη”, τόσο που στην Αίγυπτο παρουσιαζόταν σε συντροφιά με τον όφι του σκότους και με τον Am-Mit, τον “καταβροχθιστή του νεκρού”(16).

Επενευρίσκονται λοιπόν οι βασικές ιδέες που ήδη δείξαμε μιλώντας για τις δύο “φύσεις”(πρβλ. Κεφ. 1). Μα εδώ έχουμε τρόπο να εντρυφήσουμε από πιο κοντά στην έννοια της ύπαρξης, στην αρχαιότητα, όχι μόνον για δύο τάξεις θεοτήτων, ουρανο-ηλιακές οι πρώτες, χθονιο-σεληνιακές οι δεύτερες, αλλά επίσης για δύο τύπους ουσιαστικά ξεχωριστούς, και επίσης αντίθετους, στην λειτουργία και την λατρεία(17). Μπορεί να ειπωθεί ότι ο βαθμός που ανήκει ένας πολιτισμός στον τύπο που έχουμε ονομάσει “παραδοσιακό”, καθορίζεται ακριβώς από τον βαθμό της κυριαρχίας, σε αυτόν τον πολιτισμό, λατρειών και τελετουργιών του πρώτου τύπου επί εκείων του δεύτερου. Έτσι, συγχρόνως, εξακριβώνεται η φύση και η λειρουργία των ειδικών τελετουργιών στον κόσμο της “δημιουργικής δύναμης του πνεύματος” και από αυτή την ειδική άποψη.

Ένα χαρακτηριστικό εκείνης που σήμερα απαιτεί να είναι η “επιστήμη της θρησκείας” είναι ότι αμέσως μόλις βρήκε, εντελώς τυχαία, ένα σωστό κλειδί για μια ορισμένη πόρτα, νομίζει ότι θα κάνει για όλες τις πόρτες. Έτσι αμέσως μόλις γνωρίσαμε των Totem, μερικοί άρχισαν να βλέπουν Totem παντού. Η “Τοτεμική” ερμηνεία κατάφερε να εφαρμοσθή άνετα και σε άλλες μορφές των μεγάλων παραδόσεων, πιστεύοντας ότι είναι δυνατόν να βρεθή η καλύτερη εξήγηση γι' αυτές με την μελέτη των άγριων λαών. Σαν να μην έφθανε αυτό, στο τέλος ορίσθηκε και μια σεξουαλική θεωρία των Totem.

Εμείς δεν θα πούμε ότι τα Totem εκείνων των πληθυσμών μέχρι την παραδοσιακή βασιλικότητα υπήρξε εξέλίξη, με έννοια χρονική. Όμως, με την ιδεατή έννοια, είναι δυνατόν να γίνη λόγος για εξέλιξη. Μια βασιλική παράδοση ή και μόνον αριστοκρατική, πηγάζει εκεί όπου δεν κυριαρχούν τα Totem, μα υπάρχει κυριαρχία επ' αυτών: εκεί όπου το εμπόδιο αντιστρέφεται και οι βαθιές δυνάμεις του φυλετικού κλάδου λαμβάνονται και προσανατολίζονται υπερβιολογικώς από μια υπερφυσική αρχή, αλλά και προς ένα αποτέλεσμα “νικηφόρο” και προς έναν ολύμπιο απαθανατισμό. Ο ορισμός αναμείξεων πολλαπλής σημασίας που ανάγουν ακόμα περισσότερο τα άτομα στις δυνάμεις από τις οποίες εξαρτώνται σαν φυσικές υπάρξεις, κάνοντας να πίπτη το κέντρο της ύπαρξης τους πάντα περισσότερο στο συλλογικό και στο προσωπικό. Η πρόκληση της “ηρεμίας” ή η προσέλευση ορισμένων επιδράσεων δυνάμεων του κάτω κόσμου, επιτρέποντας σε αυτές την ενσάρκωση, την οποία εποφθαλμιούν, στην ψυχή και στον κόσμο των ανθρώπων – αυτή είναι η ουσία μιας κατώτερης λατρείας, που στην πραγματικότητα είναι μόνο μια απόληξη του τρόπου του “υπάρχειν” εκείων που δεν διαθέτουν εντελώς ούτε λατρεία, ούτε τελετουργία. Ή είναι το χαρακτηριστικό του ακραίου εκφυλισμού, πιο υψηλών παραδοσιακών μορφών. Η απελευθέρωση των υπάρξεων από την κυριαρχία των Totem, η ενδυνάμωσή τους ή εκκίνησή τους προς την δημιουργία μαις πνευματικής μορφής, ενός ορίου. Το να οδηγηθούν αοράτως σ' ένα επίπεδο επιδράσεων ικανών να προσελκύσουν ένα πεπρωμένο ηρωικής και απελευθερωμένης αθανασίας – αυτό ήταν αντίθετα το χρέος της αριστοκρατικής λατρείας(18). Εμμένοντας σε μια τέτοια λατρεία, το πεπρωμένο του Άδη είχε ανακοπεί, η “οδός της Μητρός” ήταν κλεισμένη. Αφήνοντας, αντίθετα, κατά μέρος τις θεϊκές τελετουργίες, αυτό το πεπρωμένο ήταν πιστοποιημένο, η δύναμη της κατώτερης φύσης επανέρχετο πανίσχυρη. Με τέτοιον τρόπο παρουσιάζεται όλη η σημασία της ανατολικής διδασκαλίας που ήδη ενθυμήσαμε, ότι δηλαδή όποιος παραμελεί τις τελετουργίες δεν ξεφεύγει από την “κόλαση”, ακόμα και όταν με αυτή την λέξη δεν εννοείται ένας τρόπος του υπάρχειν εν ζωή, αλλά ένα πεπρωμένο στο υπερπέραν. Στη πιο βαθιά της έννοια, η υποχρέωση της να διατηρείται, να τροφοδοτείται, και να αναπτύσσει χωρίς διακοπή το μυστικιστικό πυρ – σώμα του θεού των οικογενειών, των πόλεων και των Αυτοκρατοριών και, κατά μια βεδική έκφραση, υπό μια τέτοια θεώρηση που έχει ιδιαίτερο νόημα, “φύλακας της αθανασίας”(19) – έκρυβε την τελετουργική υπόσχεση να διατηρήση, να τροφοδοτήση και να αναπτύξη αδιάκοπα την αρχή ενός ανώτερου πεπρωμένου και την επαφή με τον υπερκόσμιο που δημιουργήθηκαν από τον πρόγονο. Αλλά απ' αυτήν την οδό, τέτοιο πυρ, παρουσιάζεται στην πιο στενή σχέση μ' εκείνο το ίδιο που – κατά την ινδουιστική αντίληψη κατά ένα μέρος, και κατά εκείνη την ελληνική, και γενικά, κατά το ολύμπιο-άριο τελτουργικό τυπικό των αποτεφρώσεων των νεκρών – φλεγόμενο στην κηδευτική πυρά, ήταν το σύμβολο της δύναμης που καταναλώνει τα τελευταία υπόλοιπα της γήινης φύσης του νεκρού, μέχρι να επιστήση την προσοχή πέραν αυτής της “αστραφτερής μορφής” ενός αθανάτου(20).

____________________

1.πρβλ. J. Marquardt, Le culte, ο.π., τομ. Ι, σσ. 148-149

2.Varrone, IX, 61

3.Η αιγυπτιακή παράδοση έχει ακριβώς την έκφραση “δύο φορές νεκροί” για εκείνους που είναι καταδικασμένοι στην post mortem (μεταθανάτια) “κρίση”. Αυτοί καταλήγουν λεία του υποκείμενου τέρατος Amam (ο Καταβροχθισθής) ή Am-mit (Ο Νεκροφάγος) (πρβλ. E.A. Walliw-Budge, book of the Dead, Papyruw oa Ani, London, 1895, σσ. Cxxx, 257; και στο ίδιο κείμενο, κεφ. X, XXb, όπου λέγεται:”Μπορεί να μην έχει δοθεί στον Καταβροχθισθή Ame-met για να κυριαρχήση επί αυτού [ο νεκρός]”, και κεφ. XLIV, 1 κ. εξ., όπου δίδονται οι τρόποι “για να μην πεθάνη κανείς για δεύτερη φορά στον άλλο κόσμο”). Η “κρίση” είναι μια αλληγορία: πρόκειται για μιαν απρόσωπη και αντικειμενική διαδικασία, όπως εξάλλου προκύπτει ήδη από το σύμβολο του ζυγού που ζυγίζει την “καρδιά” των αποθανόντων, εφόσον τίποτα δεν θα μπορούσε να εμποδίση τον ζυγό να γείρη προς το πιο βαρύ μέρος. Όσο για την “καταδίκη”, αυτή προϋποθέτει όμς και την ανικανότητα να πραγματοποιηθούν ορισμένες δυνατότητες αθανασίας εκχωρημένες στον post mortem, δυνατότητα στην οποία υπαινίσσονται μερικές παραδοσιακές διδασκαλίες, από την ίδια την Αίγυπτο και από το Θιβέτ, που και τα δύο έχουν στην κατοχή τους ένα ειδικό “Βιβλίο του Νεκρού”, έως τις παραδόσειςτων Αζτέκων σχετικά με τις “δοκιμασίες” του νεκρού και με τις μαγικές του διαβάσεις.

4.Macrobio,Saturnalia, III, 4

5.πρβλ.Erwin Rohde, Psyche, freiburg 1898

6.πρβλ.Il Libro del Principio e della sua azione, του Lao-tze, σε επιμέλεια του J. Evola, Ceschina, Milano, 1959

7.E.A. Wallis-Budge, Book of the Dead, ό.π., σσ. LIX-LX

8.E.A. Wallis-Budge, Book of the Dead, ό.π., σσ. LIX, και κείμενο: κεφ. ΧΧΩΙ, 6-9; XXVII, 5;LXXXIX, 12: “Μπορεί να συντηρεί, μπορεί να είναι μια δοξασμένη μορφή, μπορεί να μην χάνει και να μην βλέπει ποτέ το σώμα της η διαφθορά”.

9.Rg-Veda, X, 14, 8.

10.πρβλ.J. Mainafe, Les religions dans la prehistoire (pariw, 1921). Όχι άδικα ο D. Mereshkowsky (Dante, Zanichelli, Bologna, 1939, σελ. 252) γράφει: “Κατά την παλαιολιθική αρχαιότητα η ψυχή και το σώμα είναι αδιαχώριστα. Όντας ενωμένα σε αυτόν τον κόσμο, παραμένουν ενωμένα και στον άλλο. Όσο και αν μπορεί να φανή παράξενο, οι άνθρωποι των σπηλαίων γνωρίζουν ήδη γύρω από την “ανάσταση της σάρκας” κάτι που ακόμα αγνοούν, ή έχουν η ξεχάσει, ο Σωκράτης και ο Πλάτων με την “αθανασία της ψυχής” τους.

11.Αυτή η δικαιολόγηση της εξουσίας των αρχαίων διατηρήθηκε επίσης σε κάποιους άγριους λαούς. Πρβλ. L. Levy-bruhl, L'Ame primitive, Paris3, 1927,σσ. 269-271

12.Αντιλήψεις μιας κατάστασης του πνεύματος των νεκρών ανάλογες με εκείνην του ελληνικού 'Αδη για την πλειονότητα των νεκρών των σύγχρονων εποχών (μετακατακλυσμιαίων) επανευρίσκονται στους ασσυρο-βαβυλωνιακούς λαούς: εξ ου ο σκοτεινος και βουβός she-ol (θάνατος) των Ιουδαίων, όπου οι ψυχές των νεκρών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των πατέρων, όπως ο Αβραάμ και ο Δαβίδ, έπρεπε να πάνε να διαγάγουν μια απρόσωπη και ασυνείδητη ύπαρξη. Πρβλ. T. Zielinski, La Sibylle, Paris, 1924, σελ. 44. Η ιδέα των μαρτυρίων, των τρόμων και των τιμωριών στον άλλο κόσμο – η ιδέα της “κόλασης” του χριστιανισμού – είναι πρόσφατη και ξένη προς τις καθαρές και αρχικές μορφές της παράδοσης, στις οποίες βρίσκεται μόνον η απόκλιση της αριστοκρατικής, ηρωικής, ηλιακής, ολημπιακή για τους μεν επιβίωσης, και του πεπρωμένου της έκλυσης, της απώλειας της προσωπικής συνείδησης, της νεκρικής ζωής ή της επιστροφής στον κύκλο της γενεάς, για τους δε. Σε διάφορες παραδόσεις – όπως για παράδειγμα στην αρχαία Αίγυπτο και, κατά ένα μέρος, στο αρχαίο Μεξικό – το πρόβλημα του post mortem για εκείνους που είχαν το δεύτερο πεπρωμένο ούτε κάν ετίθετο.

13.πρβλ. Maitrayani-upanishad, VI, 30, όπου η “οδός των προγόνων” λέγεται επίσης “οδός της Μητρός”. Bhagavad-gita, VIII, 24, 25, 26. διδασκαλία σχεδόν όμοια αναφέρεται στον Πλούταρχο, De facie in orbe lunae, 942a-945d

14.Brjadaranyaka-upanishad, VI, 15-16

15.πρβλ.E. Rohde, Psyche, ό.π. Τομ. Ι, σσ. 316-317

16.πρβλ.E.A.Wallis-Budge, Book of the Dead ό.π., σελ. 248

17.Για τον κλασικό κόσμο πρβλ. A. Baeumler, εισαγ. στο J.J.Bachofen, Der Mythos von Orient und Okzident, Munchen, 1926, σελ. XLVIII: “Όλα τα κύρια χαρακτηριστικά της ελληνικής θρησκείας έχουν σχέση με την αντίθεση μεταξύ χθόνιων θεών και ολύμπιων θεών. Η αντίθεση δεν είναι απλώς του Άδη, της Περσεφόνης, της Δήμητρας και του Διονύσου εναντίον του Δία, της Ήρας, της Αθηνάς και του Απόλλωνα. Δεν πρόκειται μόνον για την αντίθεση μεταξύ δύο τάξεων θεών, μα επίσης και για την αντιπαράταξη μεταξύ τελείως διαφορετικών τρόπων λατρείας: και οι συνέπειες αυτής της αντίθεσης φθάνουν έως τις πιο λεπτομερειακές οδηγίες της καθημερινής λατρείας προς τον θεό”. Η διαπίστωση μιας ανάλογης αντίθεσης στις άλλες κοινωνίες, όπως επίσης και η ανάπτυξη αυτής, βρίσκεται στο δεύτερο μέρος του παρόντος έργου.

18.Σε ορισμένες παραδόσεις πηγάζει από εκεί η ιδέα ενός διπλού θεού: ενός τέλειου και ευμενούς - “αγαθός δαίμων” - και ενός γήινου, δυνδεδεμένου κυρίως με το σώμα και με τα πάθη (πρβλ. π.χ. Servio, Ad Aeneidem, VI, 743; Censorino, De die natali, 3 κ.εξ. Επομένως ο πρώτος θεός μπορεί να αντιπροσωπεύη τις μετασχηματισμένες επιδράσεις της “θριαμβευτικής” κληρονομιά που το άτομο μπορεί να επιβεβαιώση και να ανανεώση – ή να προδώση όταν υποκύπτη στην κατώτερή του φύση, η οποία εκφράζεται από τον δεύτερο θεό.

19.Rg-Veda, VI, 7-7. Για τη σχέση μεταξύ του πυρός των ευγενών οικογενειών και μιας θείας επιβίωσης, βλ. και Manavadharmashastra, II, 232.

20.Τέτοια μορφή είναι, κατά κάποιο τρόπο, εκείνη η ίδια – υπερατομική – του θείου προγόνου ή του θεού, στην οποία η περιορισμένη συνείδηση του ατόμου μεταφμορφώνεται (γι' αυτό και στην Ελλάδα το όνομα του νεκρού, ορισμένες φορές, αντικαθίστατο από εκείνο του τοξοβόλου ήρωα του φάλαγγά του: πρβλ. E. Rodhe, Psyche, ό.π., τομ. ΙΙ, σε. 361). Το πολύ πολύ, πρόκειται έπειτα για εκείνην τη “μορφή που δίδει δόξα”, κάτω από το σώμα και “εν αυτώ, ώστε να του δίδη ακριβή δραστηριότητα”, η οποία, κατά την ιρανική παράδοση, δεν είναι αποκομμένη από τον “πρώτο άνθρωπο εκ φωτός ποιούμενο”, του οποίου η ζωτική δύναμη, όταν πέθανε, “κρύφτηκε κάτω από τη γη” και από εκείνην γεννήθηκαν οι άνθρωποι (πρβλ. Reitz-tenstein-Schaeder, Studien zum antiken Synkretismus aus Iran und Griechenland, Leipzig, 1926, σσ. 230 κ.εξ.). Θα μπορούσε επίσης κανείς να αναφερθή στο “ίδιο το πρόσωπο, το οποίο προϋπήρχε της δημιουργίας”, για το οποίο κάνει λόγο το Zen.

ΙΟΥΛΙΟΣ ΕΒΟΛΑ

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΙΤΣΙΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΟΓΧΗ

Σκέψεις που διατυπώθηκαν όταν πέθανε ο κ.Οράζ.

2011-12-30T21:05:00.001+02:00

του G. I. Gurdjieff

Μου φαίνεται ότι οι σκέψεις που διατύπωσα σε μια μικρή ομήγυρη, αναφορικά με το θάνατο του κ. Οράζ, θα μπορέσουν να συμβάλουν σε μια καλύτερη κατανόηση του ουσιαστικού περιεχομένου όλου αυτού του κεφαλαίου. Θα επιχειρήσω λοιπόν να τις θυμηθώ και να τις εκθέσω εδώ.
Πίνοντας τον καφέ μας, μιλούσαμε συνάμα για τις διάφορες συνήθεις που μας αφεντεύουν από παιδικής ηλικίας και στις οποίες παραμένουμε σκλάβοι, ακόμα κι αφού έχουμε φτάσει στην ωριμότητά μας.

Τη στιγμή εκείνη, κατέφθασε ένα από τα μέλη της ομάδας, με όψη χαρούμενη και πρόσωπο αναψοκοκκινισμένο επειδή είχε αργήσει, ίσως να βάδιζε πιο γρήγορα απ' ό,τι συνήθως. Δεν περίμενε να με συναντήσει εκεί, αλλά μόλις με πήρε το μάτι του, άλλαξε έκφραση και, πλησιάζοντας προς το μέρος μου, αμόλησε ακαριαίως μια απ' αυτές τις στερεότυπες φράσεις, τις ταξινομημένες υπό το γενικό τίτλο “συλλυπητήρια”.

Τη φορά αυτή, δεν μπόρεσα να κρατηθώ άλλο, και, επικαλούμενος τη μαρτυρία όλων, είπα;

“Ακούσατε με τι μοναδικό τόνο, που δεν είναι καθόλου στη φύση του, ο σύντροφός σας απήγγειλε το κατεβατό του;

“Ναι; Λοιπόν κάντε μου τη χάρη να του ζητήσετε τώρα, να κάνει μια εξαίρεση και να σας πει με κάθε ειλικρίνεια, για μια φορά στη ζωή του, αν, στο βάθος του εαυτού του, δηλαδή μέσα στο πραγματικό του είναι, είχε την παραμικρή σχέση με τις λέξεις που πρόφερε.

“Ασφαλώς όχι: πως θα μπορούσε να είναι κι αλλιώς; Ο μακαρίτης δεν ήταν, όπως λένε, σταυραδέρφι του και, επιπλέον, δεν μπορούσε με κανέναν τρόπο να ξέρει ή να μαντέψει τη στάση, απέναντι στο γεγονός αυτό, του προσώπου προς το οποίο απηύθυνε τα πομφολυγώδη αυτά λόγια.

“Απήγγειλε τη φράση αυτή τελείως μηχανικά, χωρίς την ελάχιστη συμμετοχή του είναι του, και το έκανε για το μοναδικό αυτό λόγο ότι κατά την παιδική τους ηλικία, η γκουβερνάντα του τον είχε μάθει, σε παρόμοια περίπτωση, να προτιμά να σηκώνει το δεξί πόδι του αντί το αριστερό.

“Για ποιό λόγο πάντοτε να προσποιείστε, ακόμα και στις περιπτώσεις απ' όπου δεν θα αποκομίσετε τίποτα το καλό για το είναι σας, ούτε καν για την ικανοποίηση του εγωισμού σας;

“Δεν αρκεί η υποκρισία που κατακλύζει την καθημερινή μας ζωή, με όλες αυτές τις ανώμαλα καθιερωμένες συνήθειες στις αμοιβαίες μας σχέσεις;

“Το να εκφράζει κανείς ανυπερθέτως τα συλλυπητήριά του επ' ευκαιρία του θανάτου του οιουδηποτε, είναι ασφαλώς μια από τις ολέθριες αυτές συνήθειες, τις ενσταλαγμένες μέσα μας από παιδικής ηλικίας, των οποίων το σύνολο εξαναγκάζει τις μισο-αυτόματες πράξεις μας να περατώνονται πάντοτε αυτομάτως.

“Αλλοτε θεωρούσαν ανήθικο, ακόμα και εγκληματικό, το να συλλυπάται κανείς κάποιον για το θάνατο ενός οικείου του.

“Ίσως να ήταν έτσι, γιατί, στο είναι εκείνου προς τον οποίο κανείς απευθύνεται, η διαδικασία της προξενηθείσης εντυπώσεως από την απώλεια ενός οικείου μπορεί να μην είναι ακόμα κατευνασμένη, και τα τετριμμένα αυτά λόγια συμπάθειας, καθώς του την υπενθυμίζουν άλλη μια φορά, αναζωπυρώνουν τον πόνο του.

“Από το έθιμο αυτό, που ακολουθείται στις μέρες μας κατά το θάνατο κάποιου, κανείς δεν αποκομίζει οποιοδήποτε όφελος. Αντίθετα, μπορεί να κάνει πολύ κακό στον πενθούντα.

“Τέτοιες σημερινές συνήθειες μου προξενούν ιδιαίτερη αγανάκτηση, ίσως γιατί είχα την ευκαιρία να ακούσω για ένα έθιμο κηδείας που επικρατούσε πολλές χιλιάδες χρόνια πριν.

“Τον καιρό εκείνο, όταν κάποιος πέθαινε, κατά τις τρεις πρώτες μέρες κανείς, εκτός των ιερέων και των βοηθών τους, δεν πλησίαζε το σπίτι του εκλιπόντος.

“Την τέταρτη μέρα μόνο, όλοι οι συγγενείς του νεκρού, κοντινοί ή μακρινοί, συγκεντρώνονταν, καθώς και οι γείτονές τους, οι φίλοι τους, ακόμα και οι ξένοι που το επιθυμούσαν.

“Παρουσία όλων, στην είσοδο του σπιτιού, οι ιερείς τελούσαν στην αρχή μια θρησκευτική τελετή. Κι έπειτα σχηματιζόταν η πομπή, πίσω από το νεκρό, για να μεταβούν στο κοιμητήριο, όπου, μετά από μια ειδική τελετουργία, γινόταν ο ενταφιασμός.

“Μετά τον οποίο, αν επρόκειτο περί αποθανόντος, όλοι οι άντρες – και αν επρόκειτο περί αποθανούσης όλες οι γυναίκες – επέστρεφαν στην κατοικία του, ενώ οι άλλοι γύριζαν στα σπίτια τους.

“Εκείνοι που ξανάρχονταν στο σπίτι του νεκρού, έτρωγαν πρώτα κι έπιναν. Αλλά η τροφή που αποτελούσε το γεύμα τους ήταν αποκλειστικά από τα υλικά που είχαν ετοιμαστεί προς το σκοπό αυτό, καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του, από τον ίδιο τον εκλιπόντα.

“Μετά τη λήψη του γεύματος αυτού, μαζεύονταν στο πιο μεγάλο δωμάτιο του σπιτιού, και εκεί, παίρνοντας μέρος σε μια “επιμνημόσυνη ακολουθία”, επιδίδονταν στο να θυμούνται και να εξιστορούν αποκλειστικά και μόνο τις κακές και ολέθριες πράξεις του εκλιπόντος καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του.

“Αυτό διαρκούσε τρεις μέρες ολόκληρες.

“Έπειτα από την πρωτότυπη αυτή τριήμερη διαδικασία, η οποία συνίστατο στο να “μην του αφήσουν τρίχα για τρίχα στο κεφάλι”, ή, όπως το έλεγαν οι ίδιοι, να “αλισιβιάσουν τα κόκκαλα του νεκρού ως το λευκό του ιβουάρ”, όλοι οι συμμετέχοντες μαζεύονταν εκ νέου τις επόμενες επτά μέρες στο σπίτι του νεκρού, αλλά αυτή τη φορά το βράδυ μόνο, αφού εκπλήρωναν τις καθημερινές τους υποχρεώσεις.

“Κατά τις επτά αυτές βραδιές, δεν ήταν πλέον συνήθεια να προσφέρεται τροφή, αλλά, στο μεγάλο δωμάτιο όπου γινόταν η συγκέντρωση, έκαιγαν μονίμως θυμιάματα παντός είδους, δαπάναις του τεθνεότος ή των κληρονόμων του.

“Ήρεμα καθισμένοι, ή γονατισμένοι, μέσα στην ιδιάζουσα ατμόσφαιρα που τη δημιουργούσαν τα θυμιάματα, οι παριστάμενοι διάλεγαν πρώτα μεταξύ τους εκείνον που, με την ηλικία του και το καλό του όνομα,ήταν ο πιο άξιος να είναι ο κορυφαίος. Κι ύστερα αφοσιώνονταν στο να στοχάζονται το αναπόφευκτο του δικού τους θανάτου.

“Σε ορισμένες στιγμές, ο κορυφαίος πρόφερε μεγαλοφώνως τους λόγους αυτούς:

“Μην ξεχνάτε πως έζησε, αυτός που η αναπνοή του δεν έχει ακόμα εξαφανιστεί από το μέρος αυτό, πόσο ανάξια ανθρώπου συμπεριφέρθηκε και δεν αναγνώρισε το γεγονός ότι, όπως όλοι οι άλλοι, υπόκειται στο θάνατο κι αυτός.

“Ύστερα από την προτροπή αυτή του κορυφαίου, όλοι οι παριστάμενοι έπρεπε να ψάλουν το εξής:

“Ω δυνάμεις άγιες, δυνάμες υπέρτατες, ω των προγόνων μας αθάνατα πνεύματα, βοηθήστε μας να κρατούμε πάντοτε το θάνατο προ οφθαλμών και να μην υποκύπτουμε σε πειρασμό!

“Δε θα πω περισσότερα, αλλά θα αφήσω στον καθένα από σας τη φροντίδα να αποφασίσει μόνος του το πλεονέκτημα που θα μπορούσε να έχει ένα τέτοιο “βάρβαρο” έθιμο αν επανακαθιερωνόταν σήμερα.

“Ελπίζω ότι τώρα καταλαβαίνετε λίγο-πολύ γιατί οι κούφιες σας εκφράσεις συμπάθειας έχουν σχεδόν την ίδια επίπτωση στον εσωτερικό μου κόσμο με την επίπτωση που έχουν τα αμερικάνικά σας προϊόντα διατροφής στο πεπτικό σύστημα των Άγγλων.

“Θα ήταν επιθυμητό για όλους, για το Θεό, για το μακαρίτη, για σας και για μένα, ακόμα και για ολόκληρη την ανθρωπότητα, αν, μπροστά στην κοινή των ανθρώπων μοίρα, αντί της διαδικασίας η οποία συνίσταται στο να προφέρετε λόγια κενά νοήματος, επραγματοποιείτο μέσα σας η διαδιακασία εκείνη που θα σας επέτρεπε να σταθείτε ενώπιον του επερχόμενου δικού σας θανάτου.

“Μόνο μια πλήρης συνειδητοποίηση του αναπόφευκτου του δικού μας θανάτου μπορεί να καταστρέψει τους παράγοντες που έχουν εμφυτευθεί μέσα μας εξαιτίας της ανώμαλης ζωής μας, και οι οποίοι αποτελούν τις πηγές εκδήλωσης των διαφόρων όψεων του εγωισμού μας, ρίζα κάθε κακού στις αμοιβαίες μας σχέσεις.

“Και μόνο η συνειδητοποίηση αυτή μπορεί να αναστήσει στους ανθρώπους, τα το πάλαι ποτέ παρόντα μέσα τους θεία δεδομένα για τις αληθινές παρορμήσεις Πίστης, Αγάπης και Ελπίδας”.

Καθώς έλεγα τα λόγια αυτά, μου ήρθαν στη μνήμη, δεν ξέρω γιατί, οι στροφές ενός πανάρχαιου περσικού άσματος και, άθελά μου τελείως, άρχισα να τους απαγγέλλω.

Μου είχε ξεφύγει τόσο άθελα, ώστε για να κρύψω από τους παρισταμένους τη δύναμη της αυτόματης σκέψης μου της στιγμής εκείνης, αναγκάστηκα, θέλοντας και μη, να λάβω τον κόπο να εξηγήσω στα αγγλικά το νόημα του άσματος εκείνου.

Από τα λόγια του αρχαίου αυτού περσικού άσματος εκπηγάζει μια επιστημονική σοφία, η οποία, στη συνηθισμένη σας γλώσσα, θα μπορούσε να εκφρασθεί περίπου ως ακολούθως:

Αν όλοι οι άνθρωποι είχαν ψυχή
Από καιρό δε θα υπήρχε πια χώρος πάνω στη γη
Ούτε για τα φαρμακερά φυτά, ούτε για τ' άγρια θηρία,
Κι ακόμα και το κακό θα 'παυε να υπάρχει.

Για τον οκνηρό η ψυχή είναι αυταπάτη,
Είναι πολυτέλεια γι' αυτόν που αρέσκεται να υποφέρει
Είναι η σφραγίδα της προσωπικότητας,
Είναι ο δρόμος, είναι ο κρίκος με τον Πλάστη και Δημιουργό.
Καταστάλαγμα της αγωγής,
Πρώτη πηγή υπομονής,
Αποτελεί και μαρτυρία της αξίας
Της ουσίας του αιώνιου Είναι.

Οδηγός της θέλησης,
Η παρουσία της είναι “Εγώ είμαι”,
Αποτελεί μέρος του Σύμπαντος-Είναι,
Έτσι ήταν, κι έτσι πάντα θα είναι.

Γ. Ι. ΓΚΟΥΡΤΖΙΕΦ
ΟΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ – ΤΡΙΤΗ ΣΕΙΡΑ
Η ζωή είναι πραγματική μόνον όταν “Είμαι”
Μετάφραση – επιμέλεια: Ίδρυμα Γκουρτζίεφ (Τ.Θ. 26057, 10022 Αθήνα)
Εκδόσεις ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Παρουσίαση της κίνησής μας από το περιοδικό "Έρημη Χώρα".

2011-12-28T11:54:00.001+02:00

Ευχαριστούμε το περιοδικό "Έρημη Χώρα" για τον χώρο που μας παραχώρησε ανάμεσα στα εξαιρετικά άρθρα που, όπως κάθε φορά, δημοσιεύει.

Εδώ και λίγες μέρες κυκλοφορεί το τέταρτο τεύχος του περιοδικού «Έρημη Χώρα» με ποικίλη θεματολογία και μεταφράσεις άρθρων και κειμένων των συγγραφέων Ernst Juenger, Ernst Niekisch, Penti Linkola, Francis Parker Yockey. Το περιοδικό διατίθεται από το βιβλιοπωλείο «Αριστοτέλειο» στην Θεσσαλονίκη, το βιβλιοπωλείο «Ελεύθερη Σκέψις» στην Αθήνα, το βιβλιοπωλείο "Σκάλα" στην Λάρισα, και στα Τρίκαλα στο Skinhouse Hellas. Συντόμως θα ανακοινωθούν επιπλέον σημεία διαθέσεως. Για παραγγελίες με αντικαταβολή μπορείτε να επικοινωνήσετε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στην διεύθυνση erimihora@hotmail.com

ιστοσελίδα: http://erimihora.blogspot.com

Η συμπεριφορά μας απέναντι στον εαυτό μας.

2011-12-26T18:43:00.001+02:00

του Arthur Schopenhauer

Οπως ο εργάτης, που βοηθάει να υψωθεί ένα κτίριο, δεν ξέρει το συνολικό σχέδιο, ή δεν το έχει διαρκώς μπροστά στα μάτια του, έτσι είναι και η θέση του ανθρώπου, όταν προσπαθεί να αναμετρήσει μια-μια τις ημέρες και τις ώρες της ζωής του, σε σχέση με το σύνολο της ζωής του και με το συνολικό χαρακτήρα τους. Οσο πιο αξιοπρεπής, σημαντικός, αξιοσημείωτος και ατομικός είναι αυτός ο χαρακτήρας τόσο πιο αναγκαίο και πιο ευεργετικό είναι για τοάτομο να ρίχνει κάπου-κάπου ένα βλέμμα στο περιωρισμένο διάγραμμα της ζωής του. Η αλήθεια είναι πως για να το καταφέρει, θα πρέπει να έχει ήδη κάνει ένα πρώτο βήμα στο “γνώθι σαυτόν”: πρέπει, δηγλαδή, να ξέρει τι πραγματικά θέλει, κυρίως και πρώτ' απ' όλα, πρέπει να ξέρει τι είναι το ουσιαστικό για την ευτυχία του και τι έρχεται σε δεύτερη και ύστερα σε τρίτη μοίρα. Πρέπει, σε γενικές γραμμές, να έχει αντιληφθεί την κλίση του, το ρόλο του και τις σχέσεις του με τον κόσμο. Αν όμως αυτά είναι σημαντικά και υψηλά, τότε η περιωρισμένη όψη της ζωής του θα τον ενισχύσει, θα τον στηρίξει, και θα τον ανυψώσει περισσότερο από κάθε τι άλλο. Η εξέταση αυτή, θα τον ενθαρρύνει στην δουλειά και θα τον αποτρέψει από τα μονοπάτια όπου θα μπορούσε να παραπλανηθεί.

Όπως ο ταξειδιώτης, που μόνο σαν φτάσει σε ύψωμα αγκαλιάζει με μια ματιά και αναγνωρίζει το σύνολο του δρόμου που έχει διατρέξει, με τις στροφές και τις καμπές του, έτσι και μεις, μόνο στο τέρμα μιας περιόδου της ζωής μας, και καμμιά φορά, ολόκληρης της ζωής, αναγνωρίζομε την πραγματική συνάγεια που έχουν μεταξύ τους οι σχέσεις μας, τα έργα μας και τα δημιουργήματά μας, την ακριβή τους σχέση, την αλληλλουχία και την αξία τους. Πραγματικά, όσο είμαστε απορροφημένοι από την δραστηριότητά μας, ενεργούμε μόνο ανάλογα με τις ακλόνητες ιδιότητες του χαρακτήρα μας, υπό την επίδραση των αφορμών και όσο το επιτρέπουν οι δυνατότητές μας, δηλαδή με απόλυτη αναγκαιότητα. Σε μια δεδομένη στιγμή, δεν κάνομε παρά μονάχα ό,τι αυτήν ακριβώς την στιγμή μας φαίνεται σωστό και πρέπον. Και μόνο η συνέχεια μας επιτρέπει να αξιολογήσομε το αποτέλεσμα και μόνο η ματιά που ρίχνομε πίσω στο σύνολο μας δείχνει το πως και το από τι. Ετσι, τη στιγμή που επιτελούμε τις πιο μεγάλες πράξεις, όπου δημιουργούμε αθάνατα έργα, δεν έχομε συνείδηση της αληθινής τους φύσης: δεν μας φαίνονται παρά πως είναι μόνο ό,τι πιο κατάλληλο υπάρχει για τον τωρινό μας σκοπό και ό,τι ανταποκρίνεται καλύτερα στις προθέσεις μας. Έχομε μόνο την εντύπωση ότι κάναμε ό,τι έπρεπε να κάνουμε εκείνη τη στιγμή. Και μόνο αργότερα, από το σύνολο και την αλληλλουχία τους, αναδείχνονται σε άπλετο φως ο χαρακτήρας και οι ικανότητες μας και τότε, από τις λεπτομέρειες, βλέπομε πως πήραμε, σαν έμπνευση και οδηγημένοι από το πνεύμα μας, το μόνο σωστό δρόμο μέσα από τόσους παράμερους δρόμους. Ό,τι είπαμε παραπάνω είναι αλήθεια και στη θεωρία και στην πράξη και ισχύει και για τα αντίστροφα γεγονότα, δηλαδή τα κακά και τα ψεύτικα.
Ενα σπουδαίο πράγμα για τη φρόνηση στη ζωή, είναι η αναλογία οπου αφιερώνομε ένα μέρος της προσοχής μας στο παρόν και το υπόλοιπο στο μέλλον, ώστε το ένα να μην χαλάει το άλλο. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, που παραζούν στο παρόν: αυτοί είναι οι επιπόλαιοι. Άλλοι, υπερβολικά στο μέλλον: είναι οι φοβητσιάρηδες και οι ανήσυχοι. Σπάνια κρατούμε το σωστό μέτρο. Εκείνοι οι άνθρωποι που, παρακινημένοι από τις επιθυμίες και τη σπουδή τους, ζουν αποκλειστικά για το μέλλον, με τα μάτια διαρκώς στραμένα προς τα εμπρός, που τρέχουν με ανυπομονησία για να προλάβουν τα πράγματα του μέλλοντος, γιατί πιστεύουν πως αυτά θα τους φέρουν αμέσως την αληθινή ευτυχία, αλλά που, στο μεταξύ, αφήνουν να διαφεύγει το παρόν, γιατί το παραμελούν χωρίς να το χάιρονται, μοιάζουν μ' εκείνους τους γαϊδάρους της Ιταλίας που, για να τους κάνουν να περπατήσουν γρήγορα, τοποθετούν, μπροστά στο κεφάλι τους, ένα δεμάτι άχυρο, κρεμασμένο από ένα ραβδί. Οι γάιδαροι βλέπουν διαρκώς το δεμάτι κοντά τους και τρέχουν, με την ελπίδα πως θα το φτάσουν. Στην πραγματικότητα, κάτι τέτοιοι άνθρωποι εξαπατούν σε όλη τους τη ζωή τον εαυτό τους και ζουν μόνο ad interim, ώσπου να πεθάνουν. Ετσι, αντί να μας απασχολούν αδιάκοπα σχέδια και φροντίδες για το μέλλον, ή αντίστροφα, αντί, να παραδινόμαστε στη θλίψη για ό,τι έγινε στο παρελθόν, θα έπρεπε να μη ξεχνούμε ποτέ πως μόνο το παρόν είναι πραγματικό, πως μόνο αυτό είναι βέβαιο, και πως, αντίθετα, το μέλλον παρουσιάζεται πάντα διαφορετικό από ό,τι το φανταζόμαστε και πως το παρελθόν είταν διαφορετικό. Και πως έτσι, ουσιαστικά, μέλλον και παρελθόν έχουν και τα δυό τους λιγώτερη σημασία από όσο μας φαίνεται. Γιατί το απόμακρο, που μικραίνει τα πράγματα στο μάτι, τα υπερμεγενθύνει στη σκέψη. Μόνο το παρόν είναι αληθινό και πραγματικό. Είναι ο πραγματικά γεμάτος χρόνος και σ' αυτόν βασίζεται αποκλειστικά η ύπαρξή μας. Γι' αυτό πρέπει να το καλοδεχόμαστε. Πρέπει να γευόμαστε, με πλήρη τη συνείδηση της αξίας της, κάθε ώρα που είναι ανεκτή και απαλλαγμένη από αντιξοότητες ή από θλίψεις, δηλαδή να μην την ταράζομε με πρόσωπα θλιμένα για τις ελπίδες που διαψεύσθηκαν στο παρελθόν, ή για τις ανησυχίες για το μέλλον. Τι το πιο ανόητο, από το να αποδιώχνομε μια τωρινή καλή ώρα, ή να την χαλούμε με κακία, με ανησυχίες για το μέλλον, ή με θλίψεις για το παρελθόν! Ας βγάλουμε από τη μέση τις έγνοιες, ακόμα και τις τύψεις. Και ύστερα, για τα περασμένα γεγονότα, ας λέμε:

Αλλα τα μεν προτετυχθαι νασομεε αχνυμενοι περ,
Θυμον ενι στηθεσσι φιλον θαμασαντες αναγκη
(Ας αφήσομε, έστω και με θλιψη, όλα όσα έχουν γίνει πριν. Πρέπει να πνίξομε την οργή στο στήθος μας).
Και όσο για το μέλλον:
Ητοι ταυτα θεων εν γουνασι κειται.
(Ολα αυτά, είναι εναποθεμένα στα γόνατα των θεών).

Από την άλλη μεριά, για το παρόν, θα πρέπει να σκεφτόμαστε, σαν τον Σενέκα: “Singulas dies, singulas vitas puta” (κάθε μέρα είναι και μια χωριστή ζωή), και να κάνομε αυτόν τον μόνο πραγματικό χρόνο, όσο γίνεται πιο ευχάριστο.

Τα μόνα μελλοντικά δεινά που είναι δικαιολογημένο να μας ανησυχούν, είναι εκείνα που ο ερχομός τους και η στιγμή του ερχομού τους είναι βεβαία. Αλλά ελάχιστα ανήκουν σ' αυτή την περίπτωση, γιατί τα δεινά είναι, ή απλώς δυνατά ή, το πολύ, πιθανά, ή είναι βέβαια, αλλά αμφίβολη η εποχή του ερχομού τους. Και αν ανησυχούμε για τα δυο είδη των δυστυχιών, τότε δεν έχομε ούτε στιγμή ησυχίας. Συνεπώς, για να μη χάνομε τη γαλήνη της ζωής μας για δεινά, που είναι ασαφείς και η ύπαρξη και η εποχή τους, καλά θα κάνομε να συνηθίσομε να αντιμετωπίζομε τα πρώτα σαν να μην πρόκειται ασφαλώς να έρθουν τόσο νωρίς.

Αλλά, όσο πιο ήσυχους μας αφήνει ο φόβος, τόσο μας συνταράουν οι επιθυμίες, οι πόθοι και οι φιλοδοξίες. Το τόσο γνωστό τραγούδι του Γκαίτε: “Εναπόθεσα την επιθυμία μου πάνω στο τίποτα”, σημαίνει, κατά βάθος, πως μόνο αν απομακυνει όλες τις φιλοδοξίες του και περιοριστεί στη ζωή όπως είναι, γυμνή και απαλλαγμένη από κάθε τι το περιττό, μπορεί ο άνθρωπος να αποκτήσει εκείνη την πνευματική λογική που είναι η βάση της ανθρώπινης ευτυχίας, γιατί αυτή η γαλήνη είναι απαραίτητη για να χαρούμε το παρόν και, απ' αυτό, ολόκληρη τη ζωή. Και γι' αυτό ακόμα θα έπρεπε να θυμώμαστε πάντα ότι η μέρα του σήμερα έρχεται μόνο μια φορά, και ποτέ πια άλλοτε. Αλλά εμείς φανταζόμαστε πως θα ξαναρθή και αύριο: ωστόσο, το αύριο είναι μια άλλη μέρα που κι αυτή μόνο μια φορά έρχεται. Ξεχνούμε πως η κάθε μέρα είναι ένα ολοκληρωμένο, άρα ανεπανόρθωτο τμήμα της ζωής, και τη θεωρούμε σαν κάτι που περιέχεται μέσα στη ζωή, όπως τα άτομα περιλαμβάνονται μέσα στη έννοια του συνόλου. Και θα εκτιμούσαμε και θα χαιρόμασταν πολύ καλύτερα το παρόν αν, τις μέρες της ευεξίας και της υγείας, αναγνωρίζαμε ως πιο σημείο, όταν είμαστε άρρωστοι ή στενοχωρημένοι, μας παρουσιάζει η ανάμνηση, σαν κάτι άπειρα επιθυμητό, την κάθε ώρα απαλλαγμένη από θλίψεις ή στερήσεις. Είναι σαν ένας χαμένος παράδεισος, σαν ένας παραγνωρισμένος φίλος. Αλλά εμείς, αντίθετα, ζούμε τις ωραίες μας μέρες χωρίς να τις προσέχομε και μόνο σαν έρχονται οι κακές θα θέλαμε να ξαναφέρομε πίσω τις άλλες. Αφήνομε να περνούν από δίπλα μας, χωρίς να τις χαιρόμαστε και χωρίς να τους χαρίζομε ούτε ένα χαμόγελο, χίλιες γαλήνιες και ευχάριστες ώρες και αργότερα, στους σκοτεινούς καιρούς, πάλι σ' αυτές φέρνομε τους μάταιους πόθους μας. Αντί, λοιπόν, να ενεργούμε έτσι, θα έπρεπε να τιμούμε κάθε ανεκτή επικαιρότητα, ακόμα και την πιο κοινότοπη, που με τόση αδιαφορία την αφήνομε να φεύγει, και που, μάλιστα, την απωθούμε εκνευρισμένα. Θα έπρεπε να θυμόμαστε πάντα πως αυτό το παρόν πέφτει, την ίδια στιγμή, σ' εκείνη την αποθέωση του παρελθόντος όπου, στο εξής, ακτινοβολώντας το φως του άφθαρτου, διατηρείται από τη μνήμη, και τα μάτια μας το βλέπουν σαν αντικείμενο του πιο φλογερού πόθου, όταν, στις κακές προπαντός ώρες, έρχεται η ανάμνηση και σηκώνει την αυλαία.

ΑΡΘΟΥΡΟΣ ΣΟΠΕΝΧΑΟΥΕΡ
ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ
ΓΙΑ ΤΗ ΦΡΟΝΗΣΗ ΣΤΗ ΖΩΗ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΜΙΝΑ ΖΩΓΡΑΦΟΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΡΗ

Η κομμουνιστική δικτατορία των ΜΜΕ στο Ελλαδικό Σοβιετικό ψευδοκράτος.

2011-12-25T16:01:00.000+02:00

Γιώργος Μπόμπολας: Ο ΕΠΟΝίτης που έγινε βαρόνος. Δε χρειάζονται πολλές συστάσεις. Καναλάρχης, μεγαλοεκδότης, κατασκευαστικές εταιρείες, τα πάντα όλα. Έχει ακόμα μεγάλη αδυναμία στο ΚΚΕ.

Σταύρος Ψυχάρης: Κληρονόμος-Πρόεδρος του ΔΟΛ (Λαμπράκη), Πρόεδρος του Δ.Σ. του mega κ.τ.λ. Από κομμουνιστική οικογένεια, έκανε ........ τα πρώτα του βήματα στο ΚΚΕ.

Μάνια Τεγοπούλου: Εκδότρια Ελευθεροτυπίας, MEGA κ.τ.λ. Κόρη του καπετάνιου του ΕΛΑΣ, Κίτσου Τεγόπουλου, θεωρείται ακροαριστερή.

Κώστας Γιαννίκος: Γνωστός κομμουνιστής, προερχόμενος από την πρώην ΕΣΣΔ.

Για ένα φεγγάρι είχε αγοράσει την διεθνούς φήμης κομματική εφημερίδα «Πράβντα».
Είναι βασικός μέτοχος (και διευθύνων σύμβουλος) του καναλιού Alter, ιδιοκτήτης των ραδιοφωνικών σταθμών John Greek, Oasis, Captain Jack, ιδιοκτήτης της εκδοτικής εταιρείας Modern Times, των τηλεοπτικών περιοδικών Tivo και Avanti, των δισκογραφικών εταιρειών Legend, MBI, Eros, Κίνησις, ΛΥΡΑ κ.λπ.

Αναστασιάδης Θέμος: ΑΝΤ 1, ΚΝΕ.

Στρατής Λιαρέλης: Διευθυντής ειδήσεων του ΑΝΤ 1. ΚΝΕ.

Νίκος Ευαγγελάτος (ή Εισαγγελάτος): ΚΝΕ.

Όλγα Τρέμη… MEGA, ΚΝΕ.

Παύλος Τσίμας: MEGA, πρώην δημοσιογράφος του Ριζοσπάστη, ΚΚΕ.

Μανώλης Αναγνωστάκης: MEGA Σαββατοκύριακο, ΚΝΕ.

Οι του Ιού της Ελευθεροτυπίας: ΚΚΕ εσωτερικού και εν συνεχεία Β’ Πανελλαδική (ακροαριστερή διάσπαση της νεολαίας του ΚΚΕ εσωτ., το 1978, εξέδωσαν το περιοδικό «Σχολιαστής»).
Στην Β’ Πανελλαδική συμμετείχαν επίσης και οι Χρύσανθος Λαζαρίδης, (της λεγόμενης «γενιάς του πολυτεχνείου»), σήμερα πολιτικός σύμβουλος του Αντώνη Σαμαρά.

Παναγιώτης Παναγιώτου, (ή Παν. Παν.): στέλεχος του Δημοσιογραφικού Οργανισμού του Μπόμπολα (Έθνος κ.α.)

Αλέξης Παπαχελάς: Καθημερινή, ΣΚΑΪ κ.λπ., ο οποίος μάλιστα ήταν Γραμματέας της Β’ Πανελλαδικής στο. Κολέγιο Αθηνών.

Σταύρος Λυγερός: Καθημερινή, της «γενιάς του πολυτεχνείου», ήταν και στην «συντονιστική επιτροπή» του πολυτεχνείου, ΟΣΕ («Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση»).

Τάσος Τέλλογλου: ΣΚΑΪ, ΚΝΕ.

Βασίλης Λυριτζής: (ο επονομαζόμενος «Τρότσκι», λόγω καταπληκτικής ομοιότητος): στην πρωινή «Πρώτη Γραμμή» του ΣΚΑΪ, ΚΚΕ εσωτ.

Δήμος Βερύκκιος: Alpha, ΚΝΕ.

Λάκης Λαζόπουλος: Alpha, Κνίτης, ….το πουλάκι μας.

Γιώργος Κύρτσος: Ο. «φιλελεύθερος» εκδότης και τηλεσχολιαστής, κι αυτός στην ΚΝΕ ήτανε.

Μάκης Τριανταφυλλόπουλος (κοινώς. «Ταρζάν», «Ζούγκλας», ή «Κατακίτρινος»): Αριστεριστής γενικώς, φίλος των Ξηρών και μόνιμος απολογητής της κόκκινης τρομοκρατίας, «αδέσποτος» σήμερα, άγνωστο αν ήταν κάπου οργανωμένος παλαιότερα.

Γιώργος Βαρεμένος: τηλεσχολιαστής, τελευταίως έχει χαθεί, ΚΚΕ, σπουδές Μόσχα.

Αλέξης Οικονόμου: Ο σημερινός. «αριστερός πατριώτης» του Καρατζαφέρη, προηγουμένως δημοσιογράφος του Ριζοσπάστη και στέλεχος του ΚΚΕ.

Παντελής Καψής: γιός του υπουργού του ΠΑΣΟΚ, αδερφός του Μανώλη, του
φανατικού. εκσυγχρονιστή του MEGA, Διευθυντής στα ΝΕΑ, νυν εκπρόσωπος Τύπου της Κυβέρνησης Παπαδήμου, ΚΚΕ εσωτ.

Χρήστος Μαχαίρας: Διευθυντής στο Έθνος του Μπόμπολα, ΚΚΕ εσωτ.

Θανάσης Τσεκούρας: ΝΕΤ, ΚΚΕ εσωτ.

Νίκος Μεγγρέλης: έχει περάσει από πολλά κανάλια (MEGA, ΑΝΤ1), τώρα είναι Διευθυντής Διεθνών Τηλεοπτικών Εκπομπών της ΕΡΤ Α.Ε., ΚΚΕ εσωτ.

Μπάμπης Παπαπαναγιώτου: ΝΕΤ τώρα ΣΚΑΪ, ΚΚΕ εσωτ.

Σεμίνα Διγενή: Έχει χαθεί τελευταία, ΚΝΕ και αυτή.

Γιάννης Λάτσιος: O κύριος, life style του ΑΝT1, ΚΚΕ εσωτ.

Σταμάτης Μαλέλης: Γενικός Δερβέναγας του. κουτσομπολίστικου καναλιού STAR και αναμφισβήτητος. άρχοντας του life style. Ακροαριστερός (τροτσκιστής) στα νιάτα του.

Γιάννης Βλαστάρης: Διευθυντής σύνταξης της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, ΚΝΕ.

Δημήτρης Τσιόδρας: Πρώην διευθυντής του Flash (Κόκκαλης) και νυν υπεύθυνος πολιτικού της Ελευθεροτυπίας, ΚΝΕ.

Ηλίας Θεοφύλακτος: Διευθυντής στην εφημερίδα Ισοτιμία, ΚΝΕ.

Στέλιος Κούλογλου: «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα» στην ΝΕΤ (συμμετέχει και στο Δ.Σ. της κρατικής αυτής εταιρείας), TVXS κ.τ.λ. Στο. υπερεπαναστατικό ΕΚΚΕ ήταν ο κύριος (σύντροφος).

Μπήλιω Τσουκαλά: ΝΕΤ, στο ΕΚΚΕ κι αυτή.

Σπύρος Παπαδόπουλος: Ο ακριβοπληρωμένος της ΝΕΤ («στην υγεία μας βρε παιδιά» ή «στην υγεία σας κορόϊδα»), ΕΚΚΕ.

Ανδρέας Μικρούτσικος: Ο big brother. Έχει χαθεί τελευταία, αλλά δεν αποκλείεται να επανεμφανιστεί. Επαναστάταρος του ΕΚΚΕ κι αυτός.

Δημήτρης Ψυχογιός: Βήμα, οργανωτής της αριστερίστικης «20ης του Οκτώβρη».

Επειδή και οι δημοσκόποι έχουν άμεση σχέση με τα ΜΜΕ, ας μπούμε για λίγο στον θαυμαστό κόσμο τους:

Ηλίας Νικολακόπουλος: Ο. πατέρας όλων των δημοσκόπων. Παλιό δραστήριο μέλος αριστερίστικων οργανώσεων σε Ελλάδα και Γαλλία (29η Μάη, Curiel Apparat). Παλιά έγγραφα της ΚΥΠ τον ενέπλεκαν και με την τρομοκρατία. Ωστόσο, δεν αποδείχθηκε τίποτα.

Γιάννης Μαυρής: Γενικός Διευθυντής της Public Issue, ΚΚΕ εσωτ.

Χριστόφορος Βερναρδάκης: Γενικός Διευθυντής της VPRC, ΚΚΕ εσωτ.

Στράτος Φανάρας: Γενικός της Metron Analysis, ΚΚΕ εσωτ.

Τάκης Ρουτζούνης: Γενικός της Κάπα Research, τ. Γραμματέας Οργάνωσης Σπουδάζουσας της ΚΝΕ.

Τάκης Θεοδωρικάκος: Γενικός της GPO, τ. Γενικός Γραμματέας της ΚΝΕ.

πηγή: http://kkk-hellas.blogspot.com

Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΚΑΙ Η ΑΣΚΗΣΗ ΤΗΣ "ΑΝΑΜΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ"

2011-12-24T14:41:00.002+02:00

του Henry Tractor

Διάλεξη που δόθηκε στις 6 Μαρτίου 1967 στο Μουσείο του ανθρώπου,

στα πλαίσια του κύκλου των διαλέξεων "Ο Άνθρωπος και η Γνώση"

Γεώργιος Ιβάνοβιτς Γκουρτζίεφ. Ναι, γνώρισα καλά αυτόν τον άνθρωπο. Ήμουν ένας απ αυτούς, που σύχναζαν κατά τη διάρκεια της κατοχής στο απλό του διαμέρισμα, στη συνοικία Τέρν. Κάποιοι άλλοι έχουν περιγράψει τα πλούσια γεύματα, στα οποία μας προσκαλούσε πολλές φορές την εβδομάδα και που ήταν ,το λιγότερο ,παράδοξα σε εκείνους τους δύσκολους καιρούς. Κι Αλήθεια βλέποντας τον να εργάζεται με ζήλο από το πρωί για να προμηθευτεί σπάνια τρόφιμα και εξωτικά προϊόντα και μετά να μας ετοιμάζει με τόση φροντίδα, στην παλιά του σόμπα που έκαιγε κάρβουνο, συμπόσια, που τα χαρακτήριζε η πιο τολμηρή αρμονία, μπορούσε να εκτιμήσει κανείς όλη τη σπουδαιότητα, που είχε στα μάτια του η πατριαρχική υποδοχή που επιφύλασσε. Ήταν ο δικός του τρόπος για να μας κάνει να νιώσουμε πέρα από τη δίνη των αντιφατικών συναισθημάτων, που αυτό μπορούσε να μας προκαλέσει σε μια τέτοια εποχή, τον εντελώς εξαιρετικό χαρακτήρα των ωρών που περνούσαμε κοντά του, μακριά απ ́ όλα, σ ́ εκείνη τη σκοτεινή περίοδο , όταν η λεπτή γεύση των εδεσμάτων και η βότκα των περίφημων "προπόσεων" προς τιμή των ιδιωτών συνδέονταν, σε μια άλλη κλίμακα, με την ποιότητα της τροφής, που μόνο απ ́ αυτόν μπορούσαμε να δεχτούμε.

Τα συμπόσια του τα έχουν χαρακτηρίσει “πότλατς” ,και όχι άδικα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπήρχε ένα προκλητικό στοιχείο σ ́ αυτή την επίδειξη φιλοξενίας. Και θα έχουμε την ευκαιρία να επιστρέψουμε σ αυτό το θέμα. Αλλά, ποια ήταν η πρόκληση, που περιείχε αυτή η γενναιοδωρία; Ποια απαίτηση έκρυβε πίσω της;

Τι σήμαιναν όλα αυτά; Επιστρέφαμε εκεί, στο πλευρό του, κάθε φορά άσωτοι γιοι ενός πατέρα που ως τότε αγνοούσαμε – ξαφνιασμένοι που βρισκόμαστε εκεί και, όμως, νοιώθοντας σαν να ήταν το πιο φυσικότερο πράγμα στο κόσμο, κι ακόμα, πρέπει να το παραδεχτούμε, ανήσυχοι που δεν μπορούσαμε να συλλάβουμε το γιατί καθώς μας δεχόταν έτσι σαν δικούς του, τι θα μπορούσε να περιμένει από μας σε αντάλλαγμα; Τίποτα. Κατ' αρχήν, τίποτ' άλλο από το να ανοίξουμε τα μάτια μας και να τον αναγνωρίσουμε σαν πατέρα.

Σε αυτό το σημείο, ξανάρχεται στο μυαλό μου η έντονη παρουσία του η ήρεμη δύναμη, ταυτόχρονα ήρεμη και καθησυχαστική, που ακτινοβολούσε απ όλο του το είναι, τις στάσεις, τις χειρονομίες.

Kαι τους τρόπους του. Έχω ακόμα στα αυτιά μου τη φωνή του × αντηχεί και προκαλεί μέσα μου πάντα νέες δονήσεις. Μα πάνω απ όλα, ξαναβρίσκω τον εαυτό μου απέναντί του, να κοιταζόμαστε στα μάτια, να βρίσκομαι αντιμέτωπος με την απαιτητική καλοσύνη του βλέμματός του. Απαιτητική, ναι, μερικές φορές αποσβολωτική και χωρίς οίκτο. Φαινόταν να μαντεύει ό,τι καλύτερο και ό,τι χειρότερο υπήρχε μέσα μας, με το χαμόγελο του ανθρώπου, που γνωρίζει.

Ένα χαμόγελο γεμάτο ειρωνεία και συμπάθεια, αλλά χωρίς επιείκεια δεν του ξέφευγε τίποτα, τον αισθανόμασταν πάντοτε έτοιμο να σταθεί ανελέητος προς τους βασανιστές του εαυτού μας, που εμείς οι ίδιοι ήμασταν χωρίς να το γνωρίζουμε. Να η πραγματική αγάπη.

Μας άκουγε και μας καλούσε να μιλάμε ανοικτά. Αλλά η συναισθηματικότητα και οι συναισθηματισμοί δεν είχαν καμία θέση σ αυτόν. Αυτό ήταν ξεκάθαρο. Η επιείκεια δεν ήταν το γνώρισμά του. Η γλώσσα που χρησιμοποιούσε, ήταν τραχιά. Ο τόνος του συχνά βίαιος, οι εκφράσεις του προσώπου και οι χειρονομίες του εύγλωττες και, μερικές φορές ο τρόπος που απευθυνόταν στους άλλους, σκληρός. Και όταν ξαφνικά ξανάκανε τους τρόπους του υπερβολικά ευγενικούς, μπορούσε να μας πληγώσει ακόμα περισσότερο Δεν μας καλομάθαινε, με λίγα λόγια.

Μήπως όμως δεν ήταν ψέμα λίγο η πολύ ενσυνείδητο, όταν πριν από λίγο είπα: Γνώρισα καλά αυτόν τον άνθρωπο; Ποιος μπορεί να πει ότι γνώρισε έναν άνθρωπο πραγματικά;

Κανονικά, η γνώση του ανθρώπου πρέπει να αρχίζει από τον ίδιο τον εαυτό του. Στο μέτρο, λοιπόν, που μπορώ να γνωρίζω τον εαυτό μου ξαναβρίσκω μέσα μου τα ίχνη από το πέρασμα αυτού του ανθρώπου, τα σημάδια των εντυπώσεων που μου άφησε, ανάλογα με το τι ήμουνα στα εννέα χρόνια, που βρέθηκα κοντά του και το πώς αυτές διαμορφώθηκαν, ανάλογα με τη δική μου εξέλιξη.

Η εικόνα ενός κάποιου ανθρώπου είναι αναπόφευκτα διαφορετική για τον καθένα μας: καθώς, μάλιστα, είναι σχηματισμένη κατ εικόνα αυτού που τη φέρει, υπόκειται στις δικές του διακυμάνσεις. Θα ήταν, μάταιο να συνθέσουμε μια προσωπογραφία ενός φαντάσματος χρησιμοποιώντας αναμνήσεις, που είναι προσωπικές, υποκειμενικές, αποσπασματικές και ασταθείς.

Εάν αναζητούμε τον Γκουρτζίεφ, δεν πρόκειται να τον βρούμε σ αυτήν τη κατεύθυνση. Άλλα το ότι για έναν ορισμένο αριθμό από τους συγχρόνους μας η συνάντηση μαζί του υπήρξε το μεγάλο γεγονός της ζωής τους, ακόμα και αν αργότερα απομακρύνθηκαν το ότι ακόμα, μυστικά, είναι ξύπνια μέσα τους η περιέργεια, σε σημείο που να αναρωτιούνται αν όλα αυτά είναι όντως πραγματικά, αν πράγματι έζησαν την περίοδο αυτή της ζωής τους που, όπως και να ναι, νοιώθουν το κρυφό αίσθημα πως άφησαν να χαθούν όλα, όσα μπορούσε αυτός να τους προσφέρει μέσα σ όλα αυτά, δεν υπάρχει κάποια ένδειξη, ένα δεδομένο, που θα μπορούσε να μας προσανατολίσει καλύτερα; Γιατί, στη πραγματικότητα, αυτό που αναζητούσαμε κοντά στον Γκουρτζίεφ δεν ήταν ο άνθρωπος , αλλά ο δάσκαλος.

Ή, για να μιλήσουμε πιο σωστά (επειδή το μεγαλύτερο λάθος θα ήταν να κάνουμε εδώ κάποιο τεχνητό διαχωρισμό), ήταν ο άνθρωπος στην ιδιότητα του δασκάλου.

Αλλά μήπως αντιφάσκω; Με κίνδυνο να επιβαρύνω τη θέση μου, θα σας διηγηθώ τώρα μια εμπειρία, που χαρακτηρίζεται από αυτήν ακριβώς την ασάφεια, εμπειρία που έχω μάλιστα μοιραστεί με κάποιον, που βρίσκεται απόψε ανάμεσά μας. Μας είχε καλέσει τους δυο μας να γευματίσουμε σπίτι του, στην οδό Κολονέλ Ρενάρ, και ήμασταν οι μοναδικοί καλεσμένοι μία από τις πολύ σπάνιες περιπτώσεις, που δεν έπρεπε με κανένα τρόπο να την αφήσουμε ανεκμετάλλευτη. Εγώ, προσωπικά, είχα πάει γεμάτος καυτά ερωτήματα και, τη φορά αυτή, μου φάνηκε τόσο καλοδιάθετος, τόσο φανερά διατεθειμένος να μας ακούσει, που παραμόνευα την πρώτη κατάλληλη στιγμή, για να τα πω. Αλλά η στιγμή αυτή δεν ήρθε ποτέ.

Προφανώς, οσμίστηκε την ανυπομονησία μου και βάλθηκε να παίξει μαζί μου όπως η γάτα με το ποντίκι. Η ευγένεια και η φροντίδα του απέναντί μας, μας είχαν αφοπλίσει – και μόλις με αισθανόταν έτοιμο να επανέλθω στα ερωτήματα, έβρισκε τρόπους να μας ξεστρατίσει, άλλοτε με κάποια πονηρή σκέψη, με κάποια τολμηρή ιστορία, κι άλλοτε προκαλώντας μας να βρούμε την συγκεκριμένη γεύση και τις αναλογίες από τα συστατικά και τα καρυκεύματα των εδεσμάτων, που είχε φτιάξει ειδικά για μας. Ξαφνικά οι ερωτήσεις μου έχαναν όλο τους το βάρος. Κι ούτε το καταλάβαινα πια πολύ καλά που το πήγαινε, μ αυτό το παιχνίδι.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω το κοροϊδευτικό του βλέμμα, καθώς παρακολουθούσε τις περιπέτειες της πάλης, που γινόταν μέσα μου – και ακόμα λιγότερο, αυτό το αίσθημα της αποτυχίας και απόγνωσης, διαποτισμένο όμως από μια περίεργη ευγνωμοσύνη για το μάθημα που μόλις μου είχε δώσει, σαν ξαναβρέθηκα έξω στο πεζοδρόμιο, παρόμοια με τον Πάρσιφαλ στην έρημη χώρα του, όταν πια είχε εξαφανιστεί ο πύργος του βασιλιά Μεενιέ.

Αυτό το "κόμπλεξ του Πάρσιφαλ", όπως από τότε συνήθιζα να το ονομάζω, ποιος από μας δεν το έχει ζήσει εκείνα τα πλούσια χρόνια, όπου μας δόθηκαν τόσα πολλά και μπορέσαμε να δεχτούμε στην πραγματικότητα τόσα λίγα; Να, λοιπόν κάτι που αναμφίβολα δεν είναι καινούργιο. Αλλά είναι σοβαρό. Και είναι ακόμα πιο σοβαρό, όταν έχει σιωπήσει για πάντα η φωνή, που δεν ξέραμε πώς να την ακούσουμε. Τι απογίνονται, μετά το θάνατο ενός δασκάλου, οι μαθητές του και αυτά, που τους μετέδωσε;

Αυτό, φυσικά, εξαρτάται από τα πρόσωπα και από τις δύο πλευρές. Υπήρξε, άραγε, πραγματικός δάσκαλος, αν οι επίγονοι θεσπίσουν αμέσως μια λατρεία του εκλιπόντος, εάν εμφανιστούν σεκταριστές ή φανατικοί, εάν παγώσουν τη σκέψη του, εάν κωδικοποιήσουν και τη παραμικρή του κουβέντα; Τα πράγματα, όμως, είναι εντελώς διαφορετικά, όταν αυτός που έφυγε φρόντισε τόσο να βάλει τους δικούς του σε επιφυλακή, όταν επέμεινε τόσο πολύ για τον κίνδυνο κάθε αποκρυστάλλωσης και για την αναγκαιότητα του να ξανατίθενται συνεχώς τα ερωτήματα – με κίνδυνο να τους αφήσει σε μια ατέρμονη σύγχυση.

Η Μάργκαρετ Άντερσον, πάνω σ αυτό, μεταφέρει το σκοτεινό στοχασμό ενός παλιού "Γκουρτζιεφικού" (Μεταξύ μας, δεν αντιλαμβάνομαι καθόλου τι μπορεί να σημαίνει αυτός ο όρος ηχεί κάπως σαν τον όρο "Νιτσεϊκός", αλλά ο Γκουρτζίεφ δεν είχε τίποτα το κοινό μ ́ένα φιλόσοφο).Να, λοιπόν, η αμετάκλητη καταδίκη, που διατυπώθηκε:

"Η αποτυχία του Γκουρτζίεφ είναι πως δεν διαμόρφωσε ούτε έναν μαθητή που να κατάλαβε τι
περίμενε ο Γκουρτζίεφ απ αυτόν".

Πράγμα το οποίο η ίδια η Μάργκαρετ Άντερσον βιάζεται, άλλωστε, να αμφισβητήσει, βεβαιώνοντας ότι γνωρίζει τουλάχιστο τρία πρόσωπα απόλυτα προετοιμασμένα να μεταδώσουν την ουσία της διδασκαλίας του Γκουρτζίεφ, τρία πρόσωπα από τα οποία το ένα, μετά από εργασία πάνω από τριάντα χρόνια στο πλευρό του, επιφορτίστηκε από τον ίδιο να συνεχίσει το έργο του μετά το θάνατό του.

Αλλά πρέπει να πάμε μακρύτερα. Εάν αληθεύει πως γνωρίζουμε το δέντρο από τους καρπούς του (και ποιος θα έλεγε το αντίθετο;), αυτό που ξεχνάμε πολύ συχνά είναι πως μόνο ένας καλός κηπουρός καταλαβαίνει από δέντρα, καταλαβαίνει από καρπούς. Πού βρίσκεται αυτός ο κηπουρός; Ποιος θα εμφανιστεί, λοιπόν, σαν αυθεντία σ αυτό το θέμα; Οι υποψήφιοι και οι ερασιτέχνες δεν πρόκειται να λείψουν, ευμενείς ή δυσμενείς . Αλλά η επιστήμη τους στο μεγαλύτερό της μέρος αποτελείται από διαδόσεις.

Η πρώτη φροντίδα ενός κηπουρού θα ήταν να βεβαιωθεί ο ίδιος εάν το δέντρο είναι ακόμα ζωντανό και εάν μπορεί να καρποφορήσει. Αυτός δεν θα ξαφνιαζόταν εάν έβλεπε κάποιο κλαρί να ξεραίνεται και κάποιο άλλο να δυναμώνει γιατί γνωρίζει ότι δεν πρόκειται για ένα σχεδιάγραμμα ούτε για ένα πίνακα βοτανικής, αλλά για την ίδια την ζωή. Ο κηπουρός του θεού γνωρίζει ότι δεν έχει εφεύρει τίποτα, ότι απλώς όργωσε τη γη και έπειτα φύτεψε, πότισε, σκάλισε, κλάδεψε. Έλαβε υπόψη του τη σύνθεση του χώματος, τις ατμοσφαιρικές συνθήκες, την κατεύθυνση του ανέμου, το κλίμα. Και εάν διαμόρφωσε βοηθούς, αυτοί θα γνωρίζουν καλά αν κάποια μέρα πρέπει να τους εγκαταλείψει, να επαγρυπνούν για την ανάπτυξη του δέντρου που θα έχει γίνει δικό τους.

Είναι, λοιπόν, τόσο δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι μεσολαβούν πολλά χρόνια μόχθου μεταξύ του να αντιληφθούμε τι είναι εκείνο, το οποίο αναμένεται από μας και του να είμαστε σε θέση να το πραγματοποιήσουμε (πράγμα, που επίσης εξηγεί τις αρκετές λιποταξίες);

Αλλά, πάνω απ όλα, είναι άραγε τόσο δύσκολο να δεχτεί κανείς, μια για πάντα, κάτι που είναι τόσο φανερό, δηλαδή ότι ο Γκουρτζίεφ θα είχε αποτύχει στο πιο ουσιαστικό του καθήκον, εάν είχε διαμορφώσει ένα μαθητή ικανό να καταλάβει μια και καλή ότι η ίδια η ζωή και το βαθύτερό του είναι δεν θα έπαυαν να απαιτούν απ αυτόν μέχρι το τέλος;

Όλα αυτά μας δείχνουν πρώτα απ ́ όλα πόσο λάθος πλησιάζουμε την έννοια του δασκάλου στις μέρες μας.

Με την ευκαιρία αυτή, πρέπει να πω ότι λυπάμαι που δεν μπόρεσα να διασχίσω πιο έγκαιρα τον Ατλαντικό, ώστε να παρευρεθώ στην παρουσίαση της πλούσιας και σοβαρής μελέτης, που αφιέρωσε το περιοδικό Ερμής σ αυτό το τόσο ζωτικό θέμα και που έγινε εδώ, στα πλαίσια των διαλέξεων "Ο Άνθρωπος και η Γνώση". Και χωρίς να χάσω χρόνο, θα σας έλεγα πόσο πολύ εκτίμησα, διαβάζοντας το τεύχος 4 του Ερμή, το γεγονός ότι άπαξ και αναγνωρίστηκε η φύση του δασκάλου σαν η "ενσάρκωση της γνώσης", σύμφωνα με την παράδοση, η έμφαση δόθηκε στο λειτούργημα, που τον χαρακτηρίζει και όχι στο άτομό του.

Αναμφισβήτητα, αυτή είναι η πιο σωστή διάσταση. Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει, γενικά, για το "μήνυμά" του ή με τρόπο περισσότερο θρησκευτικό παρά πνευματικό, για την αποστολή του. Αλλά μπαίνουμε ήδη σ ένα σωστό δρόμο κατανόησης, υπογραμμίζοντας ότι βρίσκεται εδώ για κάποιο λόγο, πως έχει να κάνει κάτι, να διεκπεραιώσει ένα επιτακτικό καθήκον και αν προχωρήσουμε λίγο ακόμα, θα δούμε τον δάσκαλο να μας εμφανίζεται όχι μόνο σαν κάποιος, που έχει να παίξει ένα συγκεκριμένο ρόλο σε μια διαδικασία, αλλά σε τελική ανάλυση, σαν αυτός ο ίδιος ο ρόλος.

Ναι, ο δάσκαλος και το λειτούργημά του δεν είναι πάρα ένα και το αυτό. Θα μπορούσαμε μάλιστα να πούμε ότι ο δάσκαλος είναι αυτό το λειτούργημα: ένα λειτούργημα ενανθρωπισμένο.

Ένα πολυδιάστατο λειτούργημα, του οποίου πολλές πλευρές συχνά παραμένουν δυσπρόσιτες. Αλλά, απ όλα αυτά ποιο είναι το ουσιαστικό;

Την απάντησή μας την γνωρίζετε ήδη, ή την διαισθάνεστε. Την υποδηλώνει η ίδια η διατύπωση του αποψινού μας θέματος: η ύψιστη λειτουργία είναι αυτή του Μποπιντάρμα, του αφυπνιστού. Ο δάσκαλος είναι η ίδια η αφύπνιση.

Ναι, ο δάσκαλος είναι ο αφυπνιστής. Αλλά, ποιόν ξυπνάει; Από τι; Και σε τι;

Αφυπνίζει αυτούς, που θέλουν να αφυπνιστούν. Τους ξυπνά από τον ύπνο τους. Τους αφυπνίζει στο είναι τους, στη πραγματικότητα. Στη ζωή.

Φυσικά, όλα αρχίζουν από μια συνάντηση. Ποιος τη θέλησε αυτή τη συνάντηση; Ένα γεγονός μιας τέτοιας τάξης δεν μπορεί να είναι αποκλειστικά αποτέλεσμα του τυχαίου. Το λιγότερο, που απαιτεί, είναι να είναι και οι δύο πλευρές έτοιμες για το γεγονός. Διαφορετικά, ακόμα και εάν συμβεί η συνάντηση, δεν γίνεται η απαιτούμενη επαφή.

Όπως, όμως, δεν υπάρχει μαθητής χωρίς δάσκαλο, δεν υπάρχει και δάσκαλος χωρίς μαθητή. Αυτό, που καθορίζει το δάσκαλο, δεν είναι μόνον η δυνατότητα που έχει να μεταδίδει την αλήθεια, την οποία και ο ίδιος έχει δεχτεί είναι ακόμα και η προσμονή ορισμένων ανθρώπων.

Ο Ρενέ Ντωμάλ, ο Λύκ Ντήτρικ και οι σύντροφοί του της εποχής εκείνης είχαν τα απαραίτητα προσόντα για να γίνουν πραγματικοί μαθητές, γιατί είχαν την πείνα και τη δίψα. Η αναζήτηση του πραγματικού βασιζόταν σε μια ουσιαστική αίσθηση ανικανοποίητου: αισθανόντουσαν βαθύ αίσθημα ανικανοποίητου και υπέφεραν, επειδή δεν ήταν ο εαυτός τους, ή αυτό που ένοιωθαν ότι καλούνται να είναι. Οι κοιμισμένοι στριφογύριζαν στο κρεβάτι τους, ψηλαφίζοντας στα τυφλά για το φως.

Εάν εξαιρέσουμε αυτούς, που τραβήχτηκαν παρά τη θέλησή τους, θα ξυπνήσουν μόνον όσοι κοιμισμένοι πραγματικά το επιθυμούν.

Όσο για τους άλλους... δεν υπάρχει χειρότερος κοιμισμένος από αυτόν, που δεν θέλει να ξυπνήσει. Και από πού, λοιπόν, πηγάζει αυτή η προσδοκία της αφύπνισης; Κάτι πρέπει να επαγρυπνεί κάτω απ τη στάχτη. Πρέπει να έχει μείνει κάποια θράκα. Η αφύπνιση λανθάνει ήδη κάτω από τη στάχτη των ονείρων, γι αυτόν που ψάχνει να αφυπνιστεί.

Πρώτο μυστήριο, πρώτο αίνιγμα, σαν το ξύπνημα να ήταν κιόλας στην θέση του, παραμονεύοντας την πρόσφορη στιγμή, για να ταρακουνήσει τον κοιμισμένο.

Αλλά είναι λίγοι αυτοί που ξέρουν να αναγνωρίσουν την φύση αυτής της ύπνωσης που γι αυτούς
καταλαμβάνει την θέση της ύπαρξης.

Είναι αυτό που ο παλιός δάσκαλος του Ταό Τσάνγκ-Τσέου είχε τόσο καλά καταλάβει, που έλεγε:

Μήπως η ζωή είναι ένα όνειρο;

Μερικοί όταν ξυπνήσουν από ένα χαρούμενο όνειρο, στενοχωριούνται άλλοι, λυτρωμένοι από ένα λυπηρό όνειρο, ξυπνώντας, χαίρονται. Και οι μεν και οι δε, όσο ονειρευόντουσαν, πίστευαν ότι το όνειρό τους ήταν η πραγματικότητα.

Το ίδιο πράγμα συμβαίνει και με το μεγάλο ξύπνημα, τον θάνατο, μετά από τον οποίο λένε για τη ζωή: Δεν ήταν παρά ένα μεγάλο όνειρο. Αλλά λίγοι από τους ζωντανούς το καταλαβαίνουν αυτό. Όλοι σχεδόν πιστεύουν πως είναι εντελώς ξύπνιοι. Θεωρούν, στ αλήθεια, τον εαυτό τους άλλοι βασιλιά κι άλλοι υπηρέτη.

Όλοι ονειρευόμαστε. Και σεις και εγώ. Εγώ, που σας λέω πως ονειρεύεστε, ονειρεύομαι κι εγώ το δικό μου όνειρο.

Ας αρκεστούμε, προς το παρόν, σ αυτή την σύντομη αναφορά στον Τσανγκ-Τσέου, μη τυχόν και κανείς εξόριστος Ταοϊστής έρθει και διεκδικήσει την πατρότητα της διδασκαλίας του Γκουρτζίεφ, όπως πριν λίγο καιρό, σχεδόν ταυτόχρονα, ένας θεολόγος της Ανατολικής Χριστιανικής Εκκλησίας και ένας σούφι, απεσταλμένος από μια μυστική αδελφότητα της Κεντρικής Ασίας...

Όπως και να ναι ο ύπνος, που κατά τον Γκουρτζίεφ είναι η μόνιμη κατάσταση του ανθρώπου, που θεωρεί τον εαυτό του αφυπνισμένο, είναι ένα είδος ύπνωσης, στην οποία τον κρατά αιχμάλωτο η δύναμη της φαντασίας, έτσι ώστε να αντιτίθεται στην αφύπνισή του και στο να δει τον εαυτό του έτσι όπως είναι.

Όσον αφορά, δε, την κατάληξη της αφύπνισης, αυτό προς το οποίο τείνει, τι θα μπορούσα να πω που να μην γνωρίζει ήδη ο κάθε σοβαρός αναζητητής; Κάτω από τις ποικίλες του όψεις, ο στόχος, η κορυφή του βουνού, παραμένει μοναδικός.

Εάν έκανα νύξη για το είναι, για το πραγματικό, για τη ζωή, δεν είναι για να βουλιάξουμε στη μέθη των λέξεων. Η απήχησή τους μέσα μας δεν είναι η ίδια για όλους, και καθένας μπορεί να τις πάρει με το δικό του τρόπο. Δεν πρόκειται περί αυτού.

Αλλά αυτό, για το οποίο θα συνεννοηθούμε πιο εύκολα, ελπίζω ότι είναι η ιδέα της επιστροφής. Η αφύπνιση δεν είναι η κατάκτηση μιας κατάστασης ανώτερης συνείδησης, είναι η επιστροφή, μέσα από μια κίνηση που αδιάκοπα ο άνθρωπος επιχειρεί και αδιάκοπα αρνείται, στη συνείδηση αυτού που είναι.

Διότι ακόμα και η πιο φευγαλέα λάμψη συνείδησης περιέχει την υπόσχεση για μια συμμετοχή στο ολοκληρωτικό Είναι, "έξω από το οποίο", λέει ο Γκουρτζίεφ, "γεννιέται εξαιτίας της διαίρεσης και διαφοροποίησης η ποικιλία των φαινομένων, που παρατηρούμε".

Αλλά ας μην χάσουμε τον χρόνο μας μ ένα θέμα, το οποίο θα προσφερόταν εξαιρετικά εύκολα σε ψεύδομεταφυσικούς σχολιασμούς. Μέσα στη πνευματική της διάσταση, η διδασκαλία του Γκουρτζίεφ θέλει να είναι ουσιαστικά πρακτική.

Και αφού ψάχνουμε να προσδιορίσουμε το λειτούργημα του αφυπνιστή στο πρόσωπο του δασκάλου, θα πρεπε, τώρα, να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τη διαδικασία, που αυτός ακολουθεί.

Η πρώτη φροντίδα, λοιπόν, είναι να συγκεντρώσει ή να δημιουργήσει τις πιο πρόσφορες συνθήκες για την αφύπνιση. Και δεν πρέπει, κυρίως, να ξεχάσουμε ως προς αυτό ότι κι ο ίδιος αποτελεί μέρος αυτών των συνθηκών, ότι βρίσκεται μέσα ή μάλλον, βάζει τον εαυτό του μέσα, επίτηδες. Στην πραγματικότητα, αυτός ο ίδιος είναι η κεντρική προϋπόθεση, γύρω από την οποία περιφέρονται οι υπόλοιπες.

Από δω και μπρος, λοιπόν, θα απορούμε λιγότερο για την ελευθερία, με την οποία ο Γκουρτζίεφ έπαιζε μ αυτές τις συνθήκες. Γιατί φαίνεται πως όλα τα μέσα του ήταν θεμιτά. Το πιο απλό και το πιο προφανές ήταν η ίδια του η παρουσία, η σιωπηλή επιρροή, που ασκούσε πάνω στον καθένα και που, μερικές φορές, έπαιρνε μια πολύ άμεση μορφή, σαν ένα είδος όσμωσης.

Αλλά διατηρούσε στη διάθεσή του πολλά άλλα μέσα, έμμεσα αυτή τη φορά, που φαινομενικά ήταν
αρνητικά.

Για παράδειγμα, δεν δίσταζε να προκαλέσει αμφιβολίες για το πρόσωπό του, με τα λόγια του, τις αντιφάσεις του, την συμπεριφορά του, ως την στιγμή που οι ενδιαφερόμενοι (ιδιαίτερα εκείνοι,
που θα είχαν την τάση να του δείξουν ένα είδος τυφλής λατρείας) αναγκαζόντουσαν να ανοίξουν επιτέλους τα μάτια τους μπροστά στο χάος των προσωπικών τους αντιδράσεων.

Η αφύπνιση σημαίνει μια λύση της συνέχειας, τη θραύση ενός επιπέδου, ένα διάστημα ανάμεσα σε δυο καταστάσεις καθαρά διαφοροποιημένες .Για να γίνει το πέρασμα από τη μια κατάσταση στην άλλη, χρειάζεται ένα σοκ . Αυτό το σοκ μπορεί να συμβεί με πολλούς τρόπους: από μια απότομη αλλαγή στάσης, από μια άμεση πρόκληση, ή ένα αναπάντεχο χαμόγελο, από μια μεγαλύτερη απαίτηση ή από μια ξαφνική αβρότητα.

Όλα αυτά τα μέσα προϋποθέτουν, ασφαλώς, γι αυτόν που τα χειρίζεται, μιαν επιστήμη, μια δεξιοτεχνία, μια τέχνη, που αυτός, που την εξασκεί, την έχει αφομοιώσει. Προσοχή στους μαθητευόμενους μάγους, που στη συνέχεια θα φανταστούν πως είναι σε θέση να τον μιμηθούν. Θα υποχρεωθούν, αργά ή γρήγορα, να εγκαταλείψουν, ή να μάθουν να κάνουν διάφορες επικαλύψεις. Τα πράγματα αυτά δεν διδάσκονται, ακόμα και σε κείνους, που έχουν τα προσόντα. Θα πρέπει να τα ξανα-ανακαλύψουν από μόνοι τους, να τα ρυθμίσουν στις δικές τους δυνατότητες και να τα προσαρμόσουν στις περιστάσεις, που διαρκώς αλλάζουν.

Άλλωστε, η μέθοδος του Γκουρτζίεφ ήταν όσο το δυνατό πιο απομακρυσμένη από κάθε διδακτικό φορμαλισμό. Γι αυτόν, σ αυτόν, το δόγμα και η μέθοδος αποτελούσαν πράγματι μια αδιάσπαστη, αχώριστη δυάδα. Η άρνησή του να ανταποκριθεί σε μας, που περιμέναμε μια "διδασκαλία", που να φαίνεται να έχει συνοχή, σύμφωνα με μια λογική ακολουθία, ήταν από μόνη της ένα μάθημα. Είχε τη τέχνη να ξεφεύγει ή ακόμα και να μας δίνει μια εκθαμβωτική απάντηση, όταν πια είχαμε εγκαταλείψει κάθε ελπίδα να μας τη δώσει.

Μιλούσε για το σύστημά του, αλλά ήταν αντίθετος σε οποιαδήποτε συστηματοποίηση.

Άλλο σημείο, που πρέπει να καταλάβουμε καλά: ο ρόλος του δασκάλου δεν θα πρεπε ποτέ να είναι η υποκατάσταση του μαθητή σ αυτή τη προσπάθεια για κατανόηση, που ο ίδιος μόνος του είναι υποχρεωμένος να κάνει για λογαριασμό του. Και τα σοκ, οι παροτρύνσεις, οι συνθήκες οι υπολογισμένες να του προκαλέσουν την αφύπνιση, υπάρχουν μονάχα για να τον προετοιμάσουν, να τον παρασύρουν ώστε να μπορέσει να μην έχει πια ανάγκη του δάσκαλού του και να βαδίσει μόνος πάνω στο δρόμο, την ημέρα που θα φανεί πως είναι ικανός.

Η υπόδειξη δόθηκε, το κάλεσμα έγινε. Τα υπόλοιπα είναι υπόθεση του καθενός. Η εσωτερική αναζήτηση είναι από τη φύση της ατομική.

Από τη μια μεριά υπάρχει ύπνος, απουσία, λήθη... από την άλλη, ξύπνημα, παρουσία και ανάμνηση του εαυτού, να τα δεδομένα του προβλήματος. Εναπόκειται στον καθένα να μπει στο παιχνίδι.

Αλλά τι είναι η ανάμνηση του εαυτού;

Ο Θεός να με φυλάξει απ το να προσπαθήσω να καλύψω το θέμα! Παρόλα αυτά, θα ήθελα εδώ να διαλύσω ορισμένες πιθανές παρεξηγήσεις.

Αν απ όλα τα θέματα επιλέξαμε αυτό εδώ, είναι γιατί αποτελεί το ίδιο το κλειδί της διδασκαλίας του Γκουρτζίεφ. Είναι το Άλφα και το Ωμέγα. Είναι το κατώφλι, που πρέπει να το διαβεί κανείς για να ξεκινήσει και μετά, να το περάσει ξανά και ξανά, άπειρες φορές. Είναι επίσης, το οριακό σημείο της απόλυτης πραγμάτωσης, γιατί ο άνθρωπος που θα έφτανε ως εκεί θα αποκτούσε τη γνώση του συνόλου των εσωτερικών και εξωτερικών σχέσεων, που τον αποτελούν.

Θα ήταν απόλυτα ο εαυτός του και θα έβρισκε επιτέλους την πραγματική του θέση μέσα στο Σύμπαν.

Είναι σαν να λέμε ότι η ανάμνηση του εαυτού περιλαμβάνει άπειρες πλευρές, ότι μπορεί κανείς να τη θεωρήσει από πολύ διαφορετικές οπτικές γωνίες. Ότι συμπεριλαμβάνει έναν ορισμένο αριθμό βαθμίδων και ότι πάντοτε είναι πέρα απ ότι μπορούμε να συλλάβουμε.

Παρόλα αυτά, κάτω απ όλες τις πολυάριθμες μορφές της, μπορούμε να ξαναβρούμε τη μοναδική γεύση της βασικής εμπειρίας. Τίποτε άλλο δεν έχει σημασία. Και όλες οι παραφωνίες, που δημιουργούνται, οφείλονται στο ότι δεν το παίρνουμε αυτό σοβαρά υπόψη.

Για το κάθε πράγμα υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος. Τόσο για την αυτοσυγκέντρωση, μακριά απ τους άλλους και με τα μάτια κλειστά, όπως και για την έντονη συμμετοχή στη δίνη της ζωής, με τα μάτια ορθάνοικτα. Το λάθος είναι η προσήλωση, ο αυθαίρετος διαχωρισμός, η αποσύνδεση, ή όταν τα πράγματα δεν γίνονται στην ώρα τους : η έντονη δραστηριότητα, όταν επιβάλλεται ηρεμία, ή η προσφυγή στη σιωπή, όταν έρχεται η ώρα να μιλήσουμε.

Ας προσθέσω ότι την δυνατότητα της ανάμνησης του εαυτού, παρόλο που την έχουμε από τη γέννησή μας, χρειάζεται να την ξανα-ανακαλύψουμε και κατόπιν να την καλλιεργήσουμε. Χωρίς μια ειδική εργασία θα εξανεμιστεί. Πρέπει, λοιπόν, ήρεμα, χωρίς να εξαντλείται κανείς σε μάταιες προσπάθειες αλλά και χωρίς ανάπαυλα, να προσπαθήσει να την αναπτύξει σε συχνότητα, σε διάρκεια, σε ένταση, σε εύρος και σε βάθος.

Αλλά τι είναι η ανάμνηση του εαυτού;

Να κιόλας περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, που εξασκούμαι σ αυτό και, για να μαι ειλικρινής, αισθάνομαι σήμερα εξίσου ανίκανος να το ορίσω με ένα τρόπο, που να με ικανοποιεί απόλυτα, όσο και την πρώτη μέρα.

Θα έλεγα, μάλιστα, ότι είναι ακόμα πιο δύσκολο από την πρώτη μέρα! Διότι, στην αρχή, είχα την εντύπωση ότι αντίθετα, καταλάβαινα τέλεια περί τίνος επρόκειτο. Αλλά αναγκάστηκα να χάσω τις ψευδαισθήσεις μου πολύ γρήγορα. Καθώς περνούσε ο καιρός, στις προσπάθειες για ανάμνηση του εαυτού μου, εξανεμιζόταν η ξεκάθαρη αντίληψη, που νόμιζα πως είχα γι αυτήν, και κάθε φορά βούλιαζα όλο και περισσότερο σ ένα βάραθρο αδυναμίας να καταλάβω.

Η περίπτωσή μου, βέβαια, δεν ήταν μοναδική: το βάραθρο έμοιαζε, κατά κάποιο τρόπο, να είναι πολυσύχναστο. Γαζωνόμασταν ο ένας στον άλλο όπως-όπως . Αλλά ο καλός μας δάσκαλος, παίζοντας με τον πόνο μας, ευχαριστιόταν να μας κρατάει εκεί και ακόμα να μας σπρώχνει βαθύτερα και δεν παρέλειπε, την κατάλληλη στιγμή, να μας θέτει – ώ σοφία απατηλή – την πιο αθώα ερώτηση του κόσμου:

"Όταν θυμάστε τον εαυτό σας, τι θυμόσαστε ακριβώς;"

Κόκκαλο! Κεραυνός!

Ακαριαία αναπηδούσαν πλήθος σκέψεις.

Αλλά πως αλλιώς θα μπορούσα να γνωρίσω αυτό το "ακριβώς", αν όχι ξεκλέβοντας κομμάτια από το διαρκές όνειρο, μέσα στο οποίο ζω αν όχι διαισθανόμενος λανθάνουσες δυνατότητες (σαν να λέμε ξεχασμένες στη λήθη), αν όχι από την βιωμένη έλλειψη μιας συνοχής, μιας αποτελεσματικής μονιμότητας του είναι; Αν όχι εξ ορισμού; Αν όχι μέσα από το δρόμο του παραλόγου;

Τι φλυαρίες, που είναι όλα αυτά. Το μόνο που μένει, είναι ένα: δεν θυμάμαι τίποτα – τίποτα, που θα
μπορούσα να νιώσω με απόλυτη βεβαιότητα πως είναι ο εαυτός μου, άρα δεν είμαι τίποτα και
όμως...

Και όμως, πώς να αρνηθεί κανείς ένα άλλο στοιχείο: ότι μου έχει δοθεί η δύναμη, είτε την ασκώ είτε όχι, να έχω ορισμένες στιγμές συνείδησης της ίδιας μου της παρουσίας: εγώ, εδώ, τώρα.

Μια εμπειρία που συνοδεύεται από μια γεύση παράδοξα οικεία, μια αίσθηση πολύ ιδιαίτερη, αυθεντικά υποκειμενική θα έλεγα. Αυτό, απλούστατα, είμαι εγώ. Με αναγνωρίζω. Με θυμάμαι. Εμένα.

Αυτήν την παρουσία, που μου επιβάλλεται από μέσα μου, την χάνω, την ξεχνώ αλλά την ξαναβρίσκω, την ξαναθυμάμαι ή, για να το πω καλύτερα: εκείνη, μέσα μου, θυμάται.

"Αφύπνιση. Θάνατος. Γέννηση".

Ξαναβρίσκω αυτήν την αγαπημένη φράση του Γκουρτζίεφ μέσα σ αυτό το δίλημμα, ανάμεσα στην αναγνώριση της μηδαμινότητάς μου, της αδυναμίας μου και στην βεβαιότητα μιας ικανότητας να είμαι συνεχώς ανανεωμένος. Μπροστά σ αυτή την αποτυχία, αυτό το αίνιγμα, νοιώθω την τάση να εγκαταλείψω τον αγώνα, όπως πολλοί άλλοι, παρά να επιχειρηματολογώ συνέχεια ή να αρκούμαι σε ημίμετρα.

Αλλά, εμμένοντας τόσο αποφασιστικά από αποδοχή σε αποδοχή, προσπαθώ να εμβαθύνω στο παράδοξο όραμα της εσωτερικής μου κατάστασης και ίσως ένα άλλο όραμα να με περιμένει στο άλλο άκρο της μακριάς αυτής σήραγγας.

Ένα όραμα και μια νέα ερώτηση ή ίσως, η ίδια ερώτηση μετασχηματισμένη.

Εγώ θυμάμαι τον εαυτό μου.

Ποιος "Εγώ"; Ποιόν "εαυτό" μου;

Ποιος;

Βλέπω έναν έφιππο στο άλογό του, στην πλαγιά του βουνού. Ο έφιππος είναι το "Εγώ" και το άλογο ο εαυτός μου. "Εγώ": αυτή η εξατομικευμένη ουσία, αυτή η δυνατότητα ύπαρξης. "Ο εαυτός μου": αυτή η δύναμη των λειτουργικών μου εκδηλώσεων.

Αλλά το όραμα σβήνει πολύ γρήγορα.

Η παιδεία και η πληθώρα των επιδράσεων, μαζί με τη βοήθεια της αμέλειάς μου, έχουν μετατρέψει το άλογό μου σε ένα τέρας εγωισμού. Οι τρόποι του είναι κάκιστοι: μήπως δεν το βλέπουμε τώρα να έχει κάτσει στο σβέρκο του αναβάτη του, με όλο του το βάρος; Και, άλλωστε, όταν δεν έχω πια άλογο, "εγώ" δεν είμαι πια έφιππος. Ούτε καν πεζός – διότι "εγώ" δεν θα μπορούσα να μετακινηθώ μόνος μου.

Και πάλι θυμάμαι τον εαυτό μου. Η τάξη έχει επανέλθει. Το όραμα επανεμφανίζεται. Ο καβαλάρης ξαναβρίσκει την στάση του. Το "εγώ" δεν ονειρεύεται πια , δεν αφήνει το άλογό του να περιπλανιέται άσκοπα στα μονοπάτια, που οδηγούν σε γκρεμούς . Σε κατάσταση εγρήγορσης, προσέχει τον "εαυτό" του, το άλογο και το οδηγεί από τα μονοπάτια των κορυφών, χωρίς να χάνει τον έλεγχο. Ο ένας επαγρυπνώντας και ο άλλος μεταφέροντάς τον, δεν είναι παρά ένα. Θα πάνε μακριά.

Αλλά η ερώτηση παραμένει. "Εγώ", "ο εαυτός μου": μια μόνο ύπαρξη.

"Ποιος";

Αυτό το "ποιος είμαι;" δεν γινόταν να μην το ξαναβρώ. Χωρίς να το ξέρω, δεν έπαψε ποτέ να ανησυχεί μέσα μου, στο πιο κρυφό μέρος της ύπαρξής μου, σε μια προσπάθεια να γνωρίσω και να συναισθανθώ το ποιος είμαι, με σκοπό να γίνω πραγματικά αυτό που είμαι.

Αυτό θα έπρεπε να είναι αρκετά απλό, ώστε τα στοιχεία αυτά να μας πείσουν. Στην ερώτηση "Ποιος;" δεν θα υπήρχε ποτέ παρά μία μόνο ηχώ: "ο εαυτός μου". Αλλά αυτός ο εαυτός μου είναι απύθμενος. Και είναι ακριβώς αυτό, που μας είναι τόσο δύσκολο να παραδεχτούμε, εμείς που είμαστε πάντα τόσο έτοιμοι να αναγάγουμε σε γνωστό κάτι, που ανοίγεται προς την απεραντοσύνη.

Είναι αλήθεια πως αυτό ξεπερνά την ανθρώπινη κατανόηση και ο νους μου δικαιολογημένα θα έλεγε κανείς, δεν θα μπορούσε να ικανοποιηθεί άμεσα. Γιατί, βέβαια, υπάρχει για να καταλαβαίνει, για να σχηματίζει μίαν εικόνα του εαυτού μου που να στέκει και η οποία να μπορεί να αυτοεπιβεβαιώνεται με τόση δύναμη, ώστε να μπορεί να αντέχει κάτω από τον δυνατό άνεμο των εντυπώσεων, που χτυπάνε πάνω της κάθε στιγμή.

Μπορούμε άραγε να πούμε πως τίποτ άλλο δεν είναι προσιτό στη νόηση; Αν η νόηση δεχόταν να δώσει τη θέση της σε μια εμπειρία, που να την ξεπερνάει, άραγε η μόνη λύση που θα της απέμενε θα ήταν να απαρνηθεί τον εαυτό της και να φύγει από τη μέση;

Όχι, η νόηση δεν είναι ο εχθρός, άλλα μάλλον το θύμα του τρόπου που την χρησιμοποιώ. Είναι πάντα δυνατή μια ανατροπή της κατάστασης, που θα μετέτρεπε τη νόηση σε απαραίτητο εξάρτημα, στενά συνδεδεμένο με τα άλλα στηρίγματα, που προέρχονται από την ανθρώπινη εμπειρία, προς μια απελευθέρωση, από την οποία η ίδια η νόηση θα έβγαινε κερδισμένη.

Αυτή η ανατροπή της κατάστασης είναι η απαρχή του φαινομένου, που ονομάζουμε "ανάμνηση του εαυτού".

Αυτό το φαινόμενο μπορεί λίγο ή πολύ να είναι φευγαλέο και επιφανειακό, αλλά αυτό που αντιλαμβάνομαι είναι το σημάδι μιας ριζικής μεταμόρφωσης που, αν αναπτυχθεί, θα επηρεάσει όχι μόνο τον κόσμο της σκέψης μου αλλά κι όλη μου την ύπαρξη.

Γι αυτό ακριβώς πρόκειται. Για ένα καινούργιο τρόπο ύπαρξης. Η προσοχή μου δεν είναι πια η ίδια Η δύναμή της αυξάνεται, η λεπτότητά της και η ελευθερία της την κάνουν ταυτόχρονα πιο απέραντη και πιο ζωντανή. Κινητοποιεί μέσα μου λανθάνουσες δυνάμεις, που ως τώρα διατηρούνταν σε κατάσταση λήθαργου. Βάζει σε λειτουργία μια αλλαγή δυναμικού και καθεστώτος ορισμένων λειτουργιών, ελευθερώνοντας έτσι μια σειρά διαδικασιών, μέσω των οποίων την στιγμή εκείνη εντείνεται η σφαιρική αντίληψη που έχω για το άτομό μου, αντίληψη η οποία βρίσκεται πέρα από το επίπεδο της αίσθησης αυτής καθεαυτής και της οποίας την γεύση δεν θα μπορούσε κανείς να μπερδέψει με καμιά άλλη.

Αυτή η γενική ταραχή συμπίπτει με την εμφάνιση ενός πολύ δυνατού συναισθήματος ανανέωσης, ενός συναισθήματος πως είναι κανείς ανοικτός και να ανήκει τόσο στον έξω κόσμο όσο και στον μέσα, σαν οι δύο να ήταν ένα μέσα μου.

Τώρα μια βεβαιότητα με διαποτίζει. Αυτό, που μόλις έζησα, Ξεφεύγει από τις στενές συνήθειές του αυτοματισμού μου, για να υπακούσει σ ένα σύνολο νόμων, των οποίων η εξουσία δεν είναι αισθητή στο επίπεδο της συνηθισμένης μου ύπαρξης. Και από τη στιγμή, που εφαρμόζεται στην ίδια την εμπειρία, σταματώ να απωθώ σαν ύποπτη την επιθυμία να μελετήσω σοβαρά τους νόμους αυτούς του μετασχηματισμού της ενέργειας, που οι παραδοσιακές διδασκαλίες μας παρουσιάζουν σαν κοσμικούς νόμους.

Από δω και πέρα, δεν υπάρχει απλώς και μόνο μια μάταιη περιέργεια , αλλά η νόμιμή ύπαρξη ενός ευρύτερου και ακριβέστερου οράματος των δυνατοτήτων, που μου προσφέρονται, μια πιο πλατεία
κατανόηση των αρχών της σχετικότητας και της αρμονίας του κόσμου, που πάνω τους στηρίζεται η δική μου ελπίδα για απελευθέρωση και εσωτερική ανάπτυξη.

Έτσι λοιπόν, σε κάθε επίπεδο εκδήλωσης, οι διάφορες συνιστώσες της ύπαρξής μας υπακούν σε νόμους ανελέητους .Τόσο για τον υπνοβάτη, που ακολουθεί την ζωή του σαν "ζόμπι", όσο και για τον αμετανόητο ονειροπόλο, που αφήνεται να παρασυρθεί από τις ψευδαισθήσεις μιας αποπροσανατολισμένης φαντασίας, η λειτουργία αυτών των νόμων σημαίνει τη διαιώνιση της υποδούλωσης. Αλλά ο άνθρωπος, που αφυπνίζεται στην πραγματικότητα του εαυτού του, μπορεί να ξαναβρεί, με τη μελέτη και την εξάσκηση, την αίσθηση μιας εσωτερικής τάξης καθώς και το μυστικό μιας ανακατανομής της δικής του ενέργειας, χάρη στην οποία μπορεί να ελπίζει ότι θα εκδηλώνεται όλο και περισσότερο σύμφωνα με την πραγματική του φύση.

Και τώρα, η ανάμνηση του εαυτού, τι είναι;

Δεν μένει παρά καθένας μας να ακούσει την ερώτηση χωρίς να προσπαθήσει να την απαντήσει, να την κουβαλάει μέσα του και να την ζει.